ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Εν υπηρεσία»

Ήταν πρωί μα είχε χαράξει από ώρα, σε τούτη την άκρη της Ευρώπης όσο τρελαίνει
το σκοτάδι του χειμώνα άλλο τόσο τρελαίνει το φως του καλοκαιριού, διασχίζω τα
ατελείωτα τετραγωνικά της κίτρινης μοκέτας και κοιτώ χωρίς να βλέπω τους
εκατοντάδες συναδέλφους από όλη την ήπειρο, μια περιφερόμενη ανά εξάμηνο
νομαδική φυλή, δεν έχει τα χρώματα των Τσιγγάνων, προς το γκρι φέρνει, αλλά
διαθέτει ενοποιητικά στοιχεία ισχυρά και μια σταθερότητα, οι περισσότεροι
είμαστε πιο παλιοί από τον πιο παλιό ηγέτη ­ και μάλλον πονάμε την Ευρώπη
περισσότερο…

Οι υπολογιστές έχουν ανοίξει, οι οθόνες των τηλεοράσεων δείχνουν εναλλάξ
εικόνες από τις διαδηλώσεις και τους χαμογελαστούς αρχηγούς, κάτι όμως δεν
είναι ίδιο, τρεις-τέσσερις θέσεις μακριά μου ένας άντρας είναι πεσμένος στο
πάτωμα και γύρω του γιατροί και νοσοκόμοι αγωνίζονται να τον κρατήσουν στη
ζωή, ύστερα από λίγα λεπτά τον απομακρύνουν, η δουλειά συνεχίζεται, αλλά να,
κάτι δεν είναι ίδιο…

Ο Κουρτ Λούουντ, Σουηδός δημοσιογράφος που εργαζόταν σε δανέζικη εφημερίδα,
δεν πρόλαβε να δει το τέλος της συνόδου κορυφής του Γκέτενμποργκ, δεν πρόλαβε
καν να ολοκληρώσει την τελευταία του ανταπόκριση, την άλλη ημέρα ήρθε ο γιος
του και μάζεψε τα πράγματά του. Ο Κουρτ Λούουντ δεν πρόλαβε να αποχαιρετήσει
τους συναδέλφους του και δεν πρόλαβε να χαρεί το γέλιο της συντρόφου του, δεν
πρόλαβε να ολοκληρώσει τούτο τον κύκλο μοναξιάς μέσα στο πλήθος,
εσωτερικότητας μέσα στην εξωστρέφεια, πόνου μέσα στην ηρεμία, ερημιάς μέσα
στον πολυσύχναστο δρόμο της εργασίας και της ζωής…

Ο Κουρτ Λούουντ πέθανε «εν υπηρεσία». Ήταν 57 ετών.