ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Έχει η Γη πλανητάρχη;

Δεν είναι πλανητάρχης παιδιά, πρόεδρος των ΗΠΑ είναι. Θυμάστε τα αρχικά;
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Και διαθέτει, η ήπειρος Αμερική, πολλές ακόμα
πολιτείες που δεν έχουν ενωθεί και δεν σκοπεύουν να ενωθούν. Ο δε πλανήτης,
αυτός και αν διαθέτει πολιτείες μη ενωμένες. Η Χαβάη, ναι, ενώθηκε, αλλά η
Ελλάδα όχι. Ο πλανήτης ούτε. Η Ευρώπη, ούτε και αυτή. Κάποτε η Μαρία Δαμανάκη
ονόμασε πλανητάρχη τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Καθ’ υπερβολήν, μια ποιητική μεταφορά
έκανε η γυναίκα και την πήραμε και την κάναμε καραμέλα, την πιπιλίζουμε
διαρκώς, αντικαταστήσαμε τον τίτλο του Μπους και του Κλίντον, τους χρίσαμε
πλανητάρχες. Χάθηκε πια το σοκ που θα έπρεπε να προκαλεί αυτή η λέξη, χάθηκε η
κριτική που υποτίθεται ότι ασκεί, κατάντησε σαν να δεχόμαστε ότι υπάρχει
πλανητάρχης, ή ότι χρειαζόμαστε οπωσδήποτε έναν πλανητάρχη, εμείς ειδικώς.
Τραβάει η ψυχή μας πλανητική αρχή και, ερήμην του θεσμού, τον απονέμουμε
δωρεάν στον εκάστοτε πρόεδρο των ΗΠΑ. Και όχι επίτιμο, όπως τα Πανεπιστήμια
στους σταρ, αλλά πλανητάρχη, σκέτο. Μας ακούνε παιδιά, και δεν καταλαβαίνουν.
Ευτυχώς, δεν ακούν εξωγήινοι. Ποιον εξυπηρετεί αυτή η σύγχυση; Κολακεύει ή
υποτιμά τον πλανήτη; Και τι δηλώνει για όσους τη χρησιμοποιούν; Αν
ονειρεύονται τον πλανήτη ενωμένο σε μία και μόνη χώρα, γιατί θεωρούν ότι ο
Μπους είναι ο πιο κατάλληλος για τη θέση; Και άντε πες ότι ο προηγούμενος, ο
Κλίντον, είχε κάτι επάνω του, από την αμφισβήτηση του ’70, από το μποέμικο
στυλάκι που δεν απαρνήθηκε απολύτως, είχε κάτι αεράτο που κόλλαγε, να τον
ονομάζεις πλανητάρχη και να δημιουργείται παραξένισμα.

Ο καινούργιος, όμως, με τίποτα δεν τον φορά τον τίτλο. Ας τον αποκαθηλώσουμε.