[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας επαινέθηκε από όλους, σε Βρυξέλλες και
Γκέτεμποργκ, υποστήριξε χθες ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, αμέσως μετά την
ημίωρης διάρκειας συνάντηση που είχε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτό το
«ημίωρης διάρκειας» κάτι σημαίνει ασφαλώς ­ είναι από τις πιο σύντομες
συναντήσεις των δύο ανδρών ­ αλλά δεν είναι του παρόντος να το αναλύσουμε.
Σημασία έχει ο αυτο-έπαινος του κ. Σημίτη. Όχι γιατί έρχεται σε μια περίοδο
που ο ίδιος και η κυβέρνησή του βρίσκονται σε δεινή θέση ­ άρα «αν δεν
παινέψεις το σπίτι σου», κ.λπ., κ.λπ. Αλλά γιατί πίσω από αυτή την
περιαυτολογία, δυστυχώς, κρύβεται μια ακόμη «σαλάτα» περί τα εθνικά θέματα!

Ειδικότερα περί το Κυπριακό, όπου όποιος καταλάβει τι έχει γίνει με τη
διεύρυνση και την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση κερδίζει «χρυσούν
ωρολόγιον», που έλεγαν παλιά. Μέχρι πριν από λίγους μήνες, στο Λονδίνο, αν
θυμάμαι καλά, ο κ. Σημίτης είχε περίπου βεβαιώσει ότι η διεύρυνση της
Ευρωπαϊκής Ένωσης (και ενταξιακή πορεία της Κύπρου) θα ολοκληρωθεί το 2003.
Και μάλιστα επί της ελληνικής προεδρίας στην Κοινότητα.

Τώρα πληροφορούμαστε ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Ότι η διεύρυνση
(και συνακόλουθα η ένταξη της Κύπρου) μετατίθεται για το 2004. Και πως ακόμη
κι αν δεν γίνει η διεύρυνση, θα προκηρυχθούν κανονικά ευρωεκλογές στις υπό
ένταξη χώρες. Στην Κύπρο τι εκλογές ακριβώς θα γίνουν, μπορεί να μας πει
κάποιος; Εκλογές στο μισό νησί; Ή εκλογές σε ολόκληρη την Κύπρο; Κι αν ισχύει
το δεύτερο, μήπως δεχόμαστε από την πίσω πόρτα την ισοτιμία του κράτους της
Κύπρου με το ψευδοκράτος του Ντενκτάς; Την ισοτιμία που συνιστά ανατροπή μιας
βασικής αρχής της πολιτικής μας στο Κυπριακό, εδώ και περίπου 30 χρόνια; Δεν
λέει κανείς ότι η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής είναι το ευκολότερο πράγμα
στον κόσμο. Αλλά είναι τραγικό να εναποθέτουμε τη λύση των εθνικών μας
προβλημάτων στην καλή διάθεση των εταίρων μας στην Κοινότητα. Επιτέλους ας
σηκώσουμε λίγο το ανάστημά μας. Ας παραδειγματιστούμε λίγο από την Ιρλανδία,
που έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια τις Βρυξέλλες και τις ντιρεκτίβες τους.
Κι ας πάψουμε πια να ζούμε με τα εύσημα που μας αποδίδουν οι άλλοι, για να μας
κολακεύουν. Και να μας κλείνουν ύστερα ευκολότερα τα μάτια…