30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΝΙΚΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στο Αβδού Ηρακλείου.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Την ξεγνοιασιά των παιδικών χρόνων.

ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ: Με τα ωραία τραγούδια.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Την αχαριστία.

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΑΚΤΙΚΑ: Τους φίλους.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Την καλή παρέα.

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Καλοκαίρι 1998 από την Κρήτη στη Σαντορίνη.

Τα «Τιμαλφή», το νέο CD του Νίκου Ανδρουλάκη, μία διαδρομή στο χθες και το
σήμερα της κρητικής μουσικής, προσφέρουν «δικαίωμα και στο όνειρο». Στον
πατέρα του, τον λυράρη Μανώλη Ανδρουλάκη, οφείλει «την αρχή που είναι το ήμισυ
του παντός». Ενώ χαρακτηρίζει τη γενέτειρά του Κρήτη, «μητέρα τσ’ αρχοντιάς
της λευτεριάς δασκάλα…».

ΕΡ.: «Τα τιμαλφή» είναι είδος… πολυτελείας;

ΑΠ.: Και ο τίτλος της καινούργιας μου δισκογραφικής δουλειάς, με τραγούδια από
τις πηγές της παράδοσης.

ΕΡ.: Το CD περιέχει πράγματι «κρητικά διαμάντια»;

ΑΠ.: Γι’ αυτό και ο τίτλος του είναι «Τα τιμαλφή».

ΕΡ.: Γιατί θα πρέπει κάποιος να το προτιμήσει;

ΑΠ.: Για να ακούσει μια μουσική αλυσίδα από το χθες και το σήμερα της κρητικής
μουσικής.

ΕΡ.: Τι θα του λέγατε για να τον πείσετε;

ΑΠ.: Ότι θα ακούσει 48.57» κρητικά τραγούδια και θα ονειρευτεί αντάμα.

ΕΡ.: Τι σας μάγεψε στα τραγούδια του Παναγιώτη Τούντα;

ΑΠ.: Το ότι έδεσαν πολύ με τη φωνή τού Μπαξεβάνη.

ΕΡ.: Του Κώστα Μουντάκη;

ΑΠ.: Στο τραγούδι «Πύργος τσ’ αγάπης» η φωνή του, αλλά και το γεγονός ότι τόσο
ο Μουντάκης όσο και Σκορδαλός υπήρξαν μεγάλοι δάσκαλοι.

ΕΡ.: Του Χαράλαμπου Γαργανουράκη;

ΑΠ.: Στο τραγούδι «Ανεξήγητος χρησμός» η μουσική που έγραψε και ταίριαξε
απόλυτα με τον στίχο του Ηλ. Κατσούλη.

ΕΡ.: Του Στέλιου Φουσταλιέρη;

ΑΠ.: Η δεξιοτεχνία τού μπουλγαρί, αλλά και οι στίχοι των τραγουδιών του που
είναι μεγάλης αξίας.

ΕΡ.: Οι σημερινοί κρητικοί λυράρηδες είναι οι συνεχιστές της παράδοσης;

ΑΠ.: Αρκετοί από αυτούς κρατούν το μουσικό «μπαϊράκι» ψηλά.

ΕΡ.: Τι οφείλετε στον πατέρα σας, Κρητικό λυράρη, Μανώλη Ανδρουλάκη;

ΑΠ.: Την αρχή, που είναι το ήμισυ του παντός.

ΕΡ.: «Πάντα θλιμμένη χαραυγή». Τι σας έρχεται στον νου όταν το τραγουδάτε;

ΑΠ.: Τερματισμένα όνειρα…

ΕΡ.: «Άσπρο περιστέρι μου». Γιατί πιστεύετε ότι αντέχει στον χρόνο;

ΑΠ.: Γιατί το γνήσιο και τ’ αληθινό βάζει τον «χρόνο κάτω».

ΕΡ.: «Όποιος μετράει τ’ άστρα».

ΑΠ.: Κερδισμένος κι ευτυχής όποιος περπατάει στη γη και αγναντεύει τ’ άστρα.

ΕΡ.: «Τι να την κάνω την καρδιά». Το ‘χετε πει ποτέ;

ΑΠ.: Πώς να το πεις όταν μ’ αυτή γεύεσαι τη ζωή.

ΕΡ.: «Πονεμένη καρδιά». Σε ποια θα το σιγοτραγουδούσατε;

ΑΠ.: Στη δική μου μούσα.

ΕΡ.: «Να η ευκαιρία». Ήταν πράγματι… ευκαιρία;

ΑΠ.: Δοκιμασία για τις επόμενες ευκαιρίες στη συνέχεια.

ΕΡ.: Η συνεργασία σας με τον Γιάννη Μαρκόπουλο;

ΑΠ.: Αρκετά καλή, με πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

ΕΡ.: Με τον Λίνο Κόκοτο;

ΑΠ.: Συμμετοχή με τέσσερα τραγούδια στον δίσκο με τίτλο «Ζωγραφιές και
χρώματα» και αρκετές συναυλίες.

ΕΡ.: Τον Γιώργο Σταυριανό;

ΑΠ.: Ο άνθρωπος που μου έδωσε «περπατησιά» στην Αθήνα, συναυλίες στην Κρήτη
και δύο πολύ καλές σε Κάιρο και Αλεξάνδρεια.

ΕΡ.: Τον Χριστόδουλο Χάλαρη;

ΑΠ.: «Κρητών Έπος», μουσικό και ηχητικό ντοκουμέντο. Η πρώτη ουσιαστική
δισκογραφική παρουσία μου.

ΕΡ.: «Ένα φεγγάρι δρόμος»: Ήταν… γούρικος;

ΑΠ.: Απ’ ό,τι φαίνεται ναι…

ΕΡ.: Μια συναυλία που σας έχει μείνει αξέχαστη;

ΑΠ.: Ιούλιος 1999, κηποθέατρο «Μάνος Χατζιδάκις» στο Ηράκλειο.

ΕΡ.: Και μια συναυλία στο εξωτερικό;

ΑΠ.: Μάρτιος 1992, στο «Palais De Beaux-Arts» των Βρυξελλών.

ΕΡ.: Ο άνθρωπος που σας βοήθησε στα πρώτα βήματά σας;

ΑΠ.: Ο πατέρας μου, γιατί μου έμαθε τους μουσικούς δρόμους.

ΕΡ.: Ο στόχος που σας λέει πολλά…

ΑΠ.: Να μπορείς να ανεβαίνεις τη σκάλα και να θυμάσαι πάντα το πρώτο
σκαλοπάτι.

ΕΡ.: Ένα τραγούδι συναδέλφου που θα θέλατε να ήταν δικό σας;

ΑΠ.: «Ήσουνα φεγγάρι» σε μουσική Γιώργου Σταυριανού και στίχους Λευτέρη
Παπαδόπουλου.

ΕΡ.: Κι ένα τραγούδι που το λέτε πάντα;

ΑΠ.: «Ήταν μια φορά» του Σταύρου Ξαρχάκου και του Κώστα Φέρη.

ΕΡ.: Η Κρήτη με τρεις λέξεις;

ΑΠ.: Μητέρα τσ’ αρχοντιάς της λευτεριάς δασκάλα…