ΜΑΤΙΕΣ Πολιτισμός

Η Ειρήνη Παπά, δεν είναι μόνο διδάκτωρ επί τιμή στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης,
όπως έλεγα προχθές. Βρίσκεται και στην κορυφή ενός πολιτιστικού τριγώνου, που
φιλοδοξεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή θεατρική παιδεία. Είναι
επικεφαλής των «Σχολείων», όπως τα ονόμασε, της Αθήνας, της Ρώμης και της
Βαλέντσια, που η λειτουργία τους προβλέπεται ν’ αρχίσει σε δύο χρόνια από
τώρα.

Όλα, ξεκίνησαν από την «οδό Πειραιώς». Από ένα ερειπωμένο βιομηχανικό κτίριο,
που η Ειρήνη, με τη συνδρομή του γνωστού αρχιτέκτονα Μάνου Περάκη (β’ Σκηνή
Εθνικού Θεάτρου, Θέατρο Μυτιλήνης, Θέατρο Θεσσαλονίκης, Θέατρο Γαληνέα,
Ευρωπαϊκό Βραβείο στην Πράγα κ.λπ.) μετέτρεψε σε ένα εκπληκτικό θέατρο! Το
θέατρο αυτό, για την ανέγερση του οποίου συνέβαλε τα μέγιστα το ΥΠΕΧΩΔΕ,
«ξεμυάλισε» την υφυπουργό Πολιτισμού της Βαλέντσια και το Πανεπιστήμιο της
Ρώμης και υπήρξε το πρώτο κύτταρο για την ανάπτυξη του δικτύου των «Σχολείων».

Η «οδός Πειραιώς» έχει, αυτή την ώρα, εκτός από το θέατρο, σειρά αιθουσών,
όπου θα γίνονται τα διάφορα μαθήματα του «Σχολείου», ενώ στη Ρώμη και τη
Βαλέντσια, το Πανεπιστήμιο και η τοπική κυβέρνηση έχουν διαθέσει ήδη χώρους
χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων (μόνο στη Ρώμη, η έκταση του «Σχολείου» θα
καλύπτει 60 εκτάρια) για την ανέγερση των κτιρίων.

Αυτή η «μάχη» για τη δημιουργία των τριών «Σχολείων» δόθηκε και κερδήθηκε
αποκλειστικά από την Ειρήνη Παπά. Χρειάστηκαν 5 χρόνια και αλλεπάλληλες
συναντήσεις, στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία, για να πουν το εγκάρδιο
«ναι» που χρειαζόταν η υφυπουργός Πολιτισμού της Βαλέντσια, Κονσουέλο Σιεζάρ
και ο εκπρόσωπος του Πανεπιστημίου της Ρώμης, καθηγητής της Φιλοσοφίας
Μπελιτζέρι. Και τον Μάρτιο του 2001, πριν από τρεις μήνες, υπογράφτηκε,
τελικά, στο Σεγκούντο της Βαλέντσια, η κοινή διακήρυξη για την ίδρυση των
«Σχολείων».

Στο Σεγκούντο, όπου θα εγκατασταθεί το «Σχολείο» της Βαλέντσια, ο αρχιτέκτονας
Μάνος Περάκης, πατώντας σε μια ιδέα της Ειρήνης, σχεδίασε ένα ανοιχτό θέατρο,
σε σχήμα σπείρας, που όμοιό του δεν έχει ξαναγίνει! Γιατί η σπείρα; Διότι,
τονίζει ο Περάκης, «η σπείρα εκφράζει το αέναο στην εξέλιξη, τη συνεχή πορεία
και την αναζήτηση. Είναι ένα σχήμα άμεσα συνδεδεμένο με τη φύση του ανθρώπου,
που του ταιριάζει, αλλά και τον ανησυχεί. Το θέατρο αυτό μοιάζει να μην
περιβάλλεται, να μη στεγάζεται από το αρχιτεκτονημένο κέλυφός του, αλλά από
ένα νοητό χωροδικτύωμα συγκινησιακής δυναμικής, από μια δίνη που δημιουργούν
οι ίδιοι οι θεατές». Το ίδιο σχήμα, της σπείρας, θα έχει και το θέατρο της
Ρώμης. Περιττό να σημειώσω, ότι και για τα δύο αυτά θέατρα, που θα πρέπει να
είναι έτοιμα σε δύο χρόνια, περίπου, θα διατεθούν πολλά εκατομμύρια δολάρια,
από Ισπανούς και Ιταλούς. Οι ξένοι, βλέπετε, δεν έχουν… καβούρια στις τσέπες
τους, όταν πρόκειται για πολιτισμό…