Πιπεριά χωρίς… πιπέρι

Φθάσαμε στην «Πιπεριά» με προδιάθεση για το καλύτερο. Ένα μεζεδοπωλείο στην
καρδιά του Νέου Ψυχικού ήταν ό,τι θα ‘πρεπε για την περιοχή, μια εναλλακτική
λύση μακριά από τη μοδάτη, θορυβώδη πραγματικότητα των περισσότερων γύρω
μαγαζιών. Εξάλλου μού είχε πει ένας φίλος, φαγητολόγος-καπετάνιος, ότι είναι
συμπαθητικό. Έσυρα μαζί μου μια παρέα πεινασμένων εργαζόμενων ανδρών. Πώς δεν
με έπνιξαν στο τέλος, δεν ξέρω!

Το μαγαζί: Βρίσκεται στον ίδιο δρόμο με τη ΔΟΥ Ψυχικού, με την οποία
νταραβερίζομαι ως φορολογουμένη και έχω μία εκ βαθέων απέχθεια για τη
συγκεκριμένη οδό Αδριανείου. (Ίσως αυτό ήταν το πρώτο κακό σημάδι, αλλά μετά
το σκέφθηκα!). Η πελατεία ήταν κάπως μεγαλύτερη σε ηλικία απ’ ό,τι θα
περίμενα, φτιαγμένοι-χορτασμένοι πενηντάρηδες και άνω, αλλά χωρίς γραβάτα, και
οι πιο πολλοί με Timberland χωρίς κάλτσες. (Λέτε να τους τις πήραν στην Εφορία
πάρα δίπλα;).

Το ντεκόρ: βαρετομπαρόκ, ένα γλυκανάλατο περιβάλλον χωρίς χαρακτήρα, αλλά
καλοφτιαγμένο που σίγουρα δεν το θυμάσαι την άλλη ημέρα. Αξιοσημείωτα στοιχεία
(απ’ ό,τι θυμάμαι) ήταν κάτι τσουβάλια στους τοίχους και επίσης τα πόδια των
τραπεζιών ήταν ντυμένα με μπατζάκια (με φερμουάρ, παρακαλώ).

Το μενού: Θα έλεγα σε πλήρη αρμονία με τον υπόλοιπο χώρο, με διαφορά το
εντυπωσιακά αργό σέρβις και αξέχαστες μικρές μερίδες (παραγγείλαμε 4 καλάθια
με ψωμί για να χορτάσουμε).

Το ίδιο το φαγητό, όπως μου είχε υποσχεθεί ο φίλος μου, ήταν συμπαθητικό,
χωρίς καμία ιδιαιτερότητα. Ο γαύρος μαρινάτος, φρέσκος και νόστιμος, ένα
συνηθισμένο πιάτο σε όλα τα μεζεδοπωλεία της επικράτειας. Για φιλοσοφικούς
λόγους αρνήθηκα να δοκιμάσω το σασίμι από σολομό, ένα πιάτο-σημαία της εποχής,
το οποίο να το παραγγείλεις ως τι; μεζέ για ούζο ή για μπίρα; Σε μεζεδοπωλείο
είμαστε. Η στα μέτρα μας μελιτζανοσαλάτα αγιορείτικη ήταν ολίγον καμένη και
βαριά, τα κυβάκια της μελιτζάνας είχαν απορροφήσει πολύ λάδι και κρύα το
χύνανε σαν σφουγγάρι στον ουρανίσκο. Το μιλφέιγ μελιτζάνας με πάστα ελιάς,
μανούρι και πιπεριά Φλωρίνης ήταν όντως συμπαθητικό, ένα πιάτο επίσης
καθρέφτης της εποχής, αλλά τουλάχιστον μεσογειακός. Κρίμα που η μερίδα ήταν
βασανιστικά μικρή. Μία μπουκίτσα προλάβαμε να δοκιμάσουμε!

Μας άρεσε η ιδέα της σαλάτας ονόματι «Κωνσταντινούπολη», άλλωστε ήταν μια απλή
τοματοσαλάτα με κρεμμύδια και μια σος λαδολέμονο με μαστίχα. ΟΚ. Η φρέσκια
σαρδέλα στη σχάρα ήταν πέντε σαρδέλες για πέντε άτομα, από μία ο καθένας. Τα
τρίγωνα με γαρίδες ήταν ένα τεστ των ικανοτήτων μας στη διαίρεση ­ 4 τρίγωνα,
5 άτομα. Παραπονεθήκαμε και μας ετοίμασε άλλο ένα, αλλά ύστερα από μισή ώρα.
Οι μετσοβίτικες φλογέρες όπως επίσης και το χαλούμι σχάρας ήταν μια χαρά, μέσα
στα πλαίσια που θα περίμενε κανείς. Οι χοντροκομμένες τηγανητές πατάτες που
ζητήσαμε δεν έφθασαν ποτέ.

Το συμπέρασμα: Τα λέω έτσι όπως τα αισθάνομαι για καλό ή κακό. Τόσα πολλά
μαγαζιά έχουν ανοίξει σε τούτη την πόλη που ίσως θα έπρεπε καθένα απ’ αυτά να
γνωρίζει λίγο καλύτερα τον λόγο της ύπαρξής του. Αλλά, ούτως ή άλλως, είμαι
φωνή βοώντος εν τη… γαστρονομική ερήμω.