ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η εσωτερίκευση της φυγής

Στην αρχή, ήταν σαν παιδική ασθένεια, πλην αθεράπευτη ­ αυτή η ακατανίκητη
ανάγκη της φυγής, από τόπους, ανθρώπους, ιδέες, έλεγα πως ίσως έφταιγαν τα
γονίδια, κάποιο κρυφό εβραίικο ή τσιγγάνικο αίμα που γενιές επίμονων
οικογενειακών προσπαθειών κατάφερε να κρύψει, έπειτα θεώρησα υπεύθυνους τους
γεννήτορες, με τις συνεχείς μετακινήσεις και μετεξελίξεις τους κατάφεραν να
πείσουν για την ορθότητα του παράδοξου, αιρετικού, μειονοτικού, περιθωριακού.

Η ανάγκη της φυγής, όμως, συνέχισε να με ακολουθεί ­ ανάγκη που ικανοποιούσα
υπέρμετρα, αποφασιστικά και φαταλιστικά, μια κατάρα που ‘χε γίνει αναπόσπαστο
κομμάτι του νου, της ψυχής και του σώματος, αν μπορούσε να εικονογραφηθεί θα
‘παιρνε τα χρώματα και το απρόβλεπτο της ελληνικής θάλασσας, ή μιας τελείας,
απλής και μικροσκοπικής, στο τέλος των παραγράφων, δεν ετοιμάζει το επόμενο
αλλά μετά βεβαιότητος τερματίζει το προηγούμενο.

Κι έπειτα; Τι έγινε έπειτα και σταμάτησαν οι φυγές, οι τερματισμοί, οι μικροί
προσωπικοί θάνατοι; Μήπως το μωρό, δυνατό και υπέροχο, ανέτρεψε μια συνιστώσα
με συγκεχυμένη αρχή και αόρατο τέλος; Μήπως η περίφημη ωριμότητα κατάφερε να
προσδώσει χαρακτήρα μονιμότητας σε έναν κατά τα λοιπά συνήθη λιμένα της
Μεσογείου; Μήπως, έστω, ο φόβος της ανοικτής θάλασσας κατάφερε να σκιάξει και
να εκλογικεύσει το αρχέγονο παράλογο; Μήπως ο Μάγος ή κάποιος τρίτος ήρε την
κατάρα με την ίδια ευκολία και το ίδιο ενδιαφέρον που ακουμπούμε το καπάκι
πάνω στην κατσαρόλα;

Όλες αυτές οι εκδοχές φαντάζουν υπέροχες ­ και εκτός πραγματικότητας. Διότι
απλούστατα η ασίγαστη ανάγκη της φυγής δεν εξέλιπε ποτέ, απλώς συμφιλιώθηκε με
το υποκείμενό της, έτσι όπως μερικές φορές οι καρκινοπαθείς συμφιλιώνονται με
την ασθένειά τους ­ η φυγή έγινε μια εσωτερική υπόθεση, τα κύματα, οι
μετακινήσεις και οι αποχαιρετισμοί εσωτερικοποιήθηκαν: δεν χρειάζεται πλέον να
πω «φεύγω» ­ διότι το έχω σκεφθεί. Οπότε, απλώς χαμογελώ σε όσους νομίζουν ότι
η πραγματική Ειρήνη είναι ακόμη παρούσα…