Το δικαίωμα των παραπόνων

Στον υπουργό Μεταφορών απευθύνεται ο κ. Δ. Λούντβιγκς, από του Παπάγου,
παρατηρώντας μεταξύ άλλων:

«Επρόκειτο να πληρώσω κλήση, διότι δεν μπόρεσα να πείσω τον Διευθυντή της
Τροχαίας, ότι ο Τροχονόμος με έγραψε αδίκως. Έχασα δύο ώρες περιμένοντας να
του μιλήσω, με έβαλε να γράψω το Έντυπο Ένστασης για παράνομη στάθμευση και
στο τέλος μου είπε ότι οι παραβάσεις δεν διαγράφονται κατόπιν διαταγής του
κύριου Σημίτη από τον Ιούλιο 2000. Στην ερώτηση μου γιατί τότε έχασα τον χρόνο
μου, μου απάντησε, ότι ήταν δικαίωμα του πολίτη να παραπονεθεί! Φυσικά
συνέχισα, λέγοντας ότι έχοντας αυτό το δικαίωμα θα έπρεπε να ρωτήσει τον
Τροχονόμο τι ακριβώς συνέβη και ίσως να δικαιωθώ. Τότε μου είπε ότι «οι
κλήσεις δεν σβήνονται». Μα εγώ δεν πήγα στον «ξάδελφο» να μου τη σβήσει κρυφά!
Άρα έχω το δικαίωμα να τύχω δικής σας προσοχής από μέρους σας, εφόσον ο
Διευθυντής της Τροχαίας έχει δεμένα τα χέρια».