ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Βλέπεις δεν τα δίνει όλα ο Θεός…

Αγαπημένε μου Κώστα,

Για πόσους αιώνες ακόμη σ’ αυτόν εδώ τον τόπο η νομοθετική μας πρωτοβουλία θα
εξαντλείται στην εκ των υστέρων αντιμετώπιση παγίων καταστάσεων και πρακτικών
(όρα αυθαίρετα) ή στην αναθεώρηση πρόσφατων επιλογών μας (ράβε ξήλωνε, δουλειά
να μη σου λείπει);

Όλοι καταλαβαίνουμε πως και το νομοθετικό σώμα πρέπει να κάνει μια δουλειά,
αλλά να μη χαλάει κάποια άλλη. Άσε που μεταξύ τους οι αρμόδιοι και συναρμόδιοι
δεν μπορούν να συνεννοηθούν, με αποτέλεσμα κανένας πολίτης να μη μπορεί όχι
μακροπρόθεσμα, αλλά ούτε μεσοπρόθεσμα να προγραμματίσει τη ζωή του. Και δεν
φθάνουν μόνον οι ήδη υπάρχουσες αντιφάσεις σε κάθε τομέα κοινωνικής
δραστηριότητας (από τον υπολογισμό φόρου έως την εγγραφή ενός παιδιού σε
δημόσιο νηπιαγωγείο) περιπλέκονται οι διαδικασίες, με αποτέλεσμα να
καθίστανται δυσπρόσιτες οι «τρύπες» και βεβαίως, εξαιρετικά προσοδοφόρος ο
εντοπισμός τους. Και για αυτόν που ξέρει να τις βρίσκει και να τις αξιοποιεί
αλλά και γι’ αυτόν που ενδιαφέρεται να ξεμπλέκει όσο το δυνατόν συντομότερα
και ευκολότερα με το Δημόσιο. Αλίμονο σε εκείνον ή σ’ εκείνους που θα
αποφασίσουν να μην παρανομήσουν, να ακουλουθήσουν την ευθεία οδό, ελπίζοντας
πως αυτή θα τους οδηγήσει κάποτε στο τέρμα. Ξέρετε τι θα αντιμετωπίσουν;
Ειρωνικά γελάκια. Θα συγκεντρώσουν βλέμματα κατανόησης για την αφέλειά τους.
Και νάσου πάλι, ως πανάκεια, οι νομοθετικές πρωτοβουλίες για να ανοίξουν ένα
νέο κύκλο «εργασιών» με εισπρακτικό ενδιαφέρον ευθέως ανάλογο με τη δυσκολία
του στόχου.

Σε φιλώ και σου δηλώνω πως αν είχα άλλο χαρακτήρα και αρχές θα είχα γίνει ή
εφοριακός ή πολεοδόμος ή γιατρός με ακαδημαϊκή καριέρα. Βλέπεις δεν τα δίνει
όλα ο Θεός…