Η φουρτούνα θα κρατήσει χρόνια…

Όσοι άκουσαν τον Κώστα Σημίτη να μιλά στη Μάλτα για αντιδράσεις και προκλήσεις
εκ μέρους της Τουρκίας, όσο πλησιάζει η ώρα της ένταξης της Κύπρου, έσπευσαν
να αποδώσουν τον «σκληρό» τόνο των δηλώσεων του Πρωθυπουργού σε λόγους
εσωτερικής πολιτικής. Ακολούθησαν, όμως, οι δηλώσεις του Γιώργου Παπανδρέου ­
που παγίως κινείται ήπια ­ στη Βουδαπέστη περί χρήσης της διπλωματίας και της
άμυνας ενάντια σε κάθε προσπάθεια υπονόμευσης της εθνικής μας κυριαρχίας
και… μπερδεύτηκαν τα πράγματα. Ακολούθησε η υπόθεση του «Πίρι Ρέις» και η…
σούπα έγινε ακόμη πιο θολή.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, τα πράγματα είναι πολύ απλά και έχουν να κάνουν
με την εξέλιξη των πραγμάτων στην εξωτερική και ευρωπαϊκή πολιτική. Εκτός
απροόπτου, κάποια στιγμή γύρω στα τέλη του 2002 ή το 2003 θα έρθει η ώρα της
ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων των «15» με το πρώτο κύμα των χωρών της
διεύρυνσης. Η Ελλάδα, βασιζόμενη και στην απόφαση του Ελσίνκι που ορίζει ότι η
Κύπρος θα ενταχθεί ανεξαρτήτως επίλυσης του Κυπριακού, θα επιμείνει φυσικά
στην απρόσκοπτη ένταξη της νήσου. Η Τουρκία έχει ξεκαθαρίσει με όλους τους
δυνατούς τρόπους ότι δεν πρόκειται να καθίσει… φρόνιμα και να δεχθεί αυτήν
την απόφαση και έχει συμμάχους, λόγω της στρατηγικής της σπουδαιότητας. Πρώτες
στη λίστα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες παρά τις επίσημες δηλώσεις
έχουν κάνει σαφές στην Αθήνα αλλά και τις Βρυξέλλες ότι η ένταξη του νησιού
χωρίς επίλυση του πολιτικού προβλήματος δεν τις βρίσκει σύμφωνες. Και, ως
γνωστόν, η Ουάσιγκτον έχει τους «δορυφόρους» της εντός Ε.Ε.

Ως εκ τούτου, όπως εκτιμά η κυβέρνηση, είναι πολύ πιθανό, όταν έρθει η ώρα της
κυπριακής ένταξης, να παρουσιασθούν ενστάσεις, στις οποίες η Αθήνα δεν μπορεί
παρά να απαντήσει «μπλοκάροντας» ολόκληρη τη διεύρυνση. Έτσι, όμως, θα βρεθεί
αντιμέτωπη και με τους 14 άλλους εταίρους της, οι οποίοι ­ ασχέτως πραγματικών
προθέσεων ­ υποστηρίζουν σθεναρά το εγχείρημα της επέκτασης της Ένωσης προς τα
ανατολικά.

Οι πιθανότητες αυτές προκαλούν ανατριχίλα στους ειδήμονες της κυβέρνησης, οι
οποίοι θυμούνται την εποχή των «βέτο» και του «14 – 1» που προηγήθηκε του
Ελσίνκι. Επιπλέον, εάν «κάτσει» η συγκυρία, ενδέχεται η… κρίση να συμπέσει
με την ελληνική προεδρία, οπότε θα υπάρχει και το παράδοξο η μοναδική
διαφωνούσα χώρα να είναι ταυτοχρόνως προεδρεύουσα.

Φυσικά, όλα αυτά θα συμβούν παραμονές των εθνικών εκλογών και των Ολυμπιακών
Αγώνων, οπότε και η αγωνία της κυβέρνησης είναι διπλή, αφενός μεν για την
εξωτερική πολιτική, αφετέρου για την εσωτερική και το πώς η κοινή γνώμη θα
εκλάβει τους χειρισμούς της.

Ταυτοχρόνως, όπως λένε συνεργάτες του υπουργού Εξωτερικών με τεχνοκρατική
αντίληψη, την ίδια περίοδο θα εκπνέει και η προθεσμία που έχει δώσει η Σύνοδος
Κορυφής του Ελσίνκι ­ το 2004 ­ για να τα βρει η Τουρκία με τους γείτονές της
(βλέπε, Ελλάδα) σε διμερείς αντιδικίες ­ αλλιώς πρέπει να προσφύγει στη Χάγη.
Η Άγκυρα, που χαρακτηρίζεται για τη συνέχεια στην εξωτερική της πολιτική, το
έχει υπόψη της και γι’ αυτό, όπως έδειξε η υπόθεση του «Πίρι Ρέις»,
προετοιμάζει την «ατζέντα» της για τη Χάγη.

Εδώ, ορισμένοι συνεργάτες του κ. Παπανδρέου και του κ. Σημίτη υποστηρίζουν ότι
και η Ελλάδα πρέπει να ετοιμάζει τη δική της «ατζέντα». Δεδομένου, όμως, του
δόγματος ότι εμείς δεν έχουμε καμία άλλη διαφορά με τη γείτονα πέραν της
υφαλοκρηπίδας, είναι κάπως δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η Αθήνα ­ που έχει
και μια παράδοση… διαρροών ­ θα συντάξει ποτέ «ατζέντα».

Παρόλα αυτά, οι συγκεκριμένοι συνεργάτες των κ.κ. Σημίτη και Παπανδρέου
επιμένουν και, μάλιστα, κάποιοι εξ αυτών προτείνουν ακόμη και μια
προκαταρκτική βολιδοσκόπηση της άλλης πλευράς.

Βέβαια, εισπράττουν την άποψη συναδέλφων τους ότι «αυτά δεν γίνονται, εκτός αν
θέλουμε να χάσουμε τις εκλογές»…