Η περιπέτεια του αναπήρου πολέμου

Την απίστευτη περιπέτειά του σε κατάστημα της Εφορίας στο Παγκράτι
αφηγείται ο 86χρονος ανάπηρος πολέμου κ. Μίμης Λαμπρινίδης, που σημειώνει
μεταξύ άλλων, απευθυνόμενος στον διευθυντή της υπηρεσίας:

«Σκοπός μου ήταν να καταθέσω μια δήλωση της κόρης μου, που εργάζεται ως
εκπαιδευτικός σε κάποιο Γυμνάσιο της Ελευσίνας.

Την κατέθεσα έπειτα από σχετική και υποφερτή ορθοστασία και καθυστέρηση (λόγω
συγγνωστής άγνοιας της χρήσης του υπολογιστή από τον αρμόδιο υπάλληλό σας) και
παρέλαβα το ένταλμα για να πληρώσω όλο το ποσό, όπως εγώ ζήτησα. Κατέβηκα στον
1ο όροφο όπου βρίσκεται το ταμείο κρατώντας το ένταλμα και μια τραπεζική
επιταγή».

Και η περιπέτεια αρχίζει: «Άρχισα να μετρώ τα λεπτά της ορθοστασίας. Ύστερα
από πάροδο 17 λεπτών βρέθηκα μπροστά στον ταμία. Τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να
του δώσω τα χαρτιά, φτάνει κάποιος συνάδελφός του βιαστικός. Κουνώντας κάποιο
χαρτί με σπρώχνει ελαφρά και μπαίνει μπροστά μου και του το δίνει. (Ούτε αυτός
έχει ακούσει ότι στο ελληνικό λεξικό υπάρχει και η λέξη συγγνώμη.) Και δεν
αρκεί αυτό. Αντί να φύγει αρχίζουν μια συζήτηση για το βραδινό ντέρμπι. Το
βράδυ άκουσα να λένε ότι έπαιζε κύπελλο Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός. Είπανε,
είπανε, είπανε κριτικές και προβλέψεις και εγώ όλο φούσκωνα και η ουρά πίσω
μου όλο και μάκραινε». Και υπάρχει συνέχεια: «Την ώρα που ήμουν έτοιμος να
ορμήσω στον αναιδή που στεκόταν μπροστά μου, λες και κάποια διαίσθηση τον
προειδοποίησε, χαιρέτησε τον ταμία και έφυγε. Ανάσανα με ανακούφιση.
Επιτέλους, σκέφτηκα, τελειώνω. Αμ δε. Την ώρα που άπλωνα τα χαρτιά να τα
παραδώσω στον ταμία, αυτός έσκυψε, κοίταξε από το παράθυρο την ουρά και αντί
να πάρει τα χαρτιά μου σηκώθηκε, άνοιξε την πόρτα του γραφείου και αμίλητος
ώχετο απιών. Για να μην πει τίποτα θα γυρίσει γρήγορα, σκέφτηκα. Ίσως κάτι
έφαγε το βράδυ και τον πείραξε και πάει στην τουαλέτα. Όμως από συνήθεια
άρχισα να μετρώ την ώρα. Πέρασαν πέντε λεπτά. Τίποτα. Δέκα λεπτά. Κανείς.
Είκοσι, είκοσι πέντε, τίποτα. Εξοργίστηκα. Πηγαίνω στο διπλανό γραφείο. Εκεί
ήταν μια κυρία. “Δεν έχετε ταμία σήμερα;”, ρωτώ. “Δεν είναι στο γραφείο του;”,
με αντιρώτησε. “Για να τον ψάχνω, όχι βέβαια”, της λέω. “Θα είναι στη
διευθύνουσα”, μου λέει. “Και πού είναι η διευθύνουσα;”, τη ρωτώ. “Στο γραφείο
5”, μου απάντησε και πήρε από το γραφείο της κάτι χαρτιά για να μου δείξει πως
την καθυστερώ από τη δουλειά της. Τράβηξα από ένα στενό διάδρομο για το
γραφείο 5 όπου εδρεύει η διευθύνουσα, όπως με πληροφόρησε κάποιος».

Η απόπειρα έμεινε χωρίς αποτέλεσμα:

«Ξαναγύρισα μπροστά στη θυρίδα άπρακτος. Η ουρά είχε μεγαλώσει και στα
ερωτηματικά βλέμματα των ταλαίπωρων που περίμεναν απάντησα με το σήκωμα των
ώμων. Είχα κουραστεί, και είχα εξοργιστεί με την πρωτοφανή συμπεριφορά των
υπαλλήλων ή μάλλον των δημοσίων υπηρετών του κρατιδίου σας. Μερικοί άρχισαν να
φεύγουν, όχι όμως κι εγώ. Και περίμενα πρώτος στην ουρά ­ κανείς δεν μου
αμφισβήτησε τη θέση μου. Σε 5 περίπου λεπτά να τος. Κάθισε στην καρέκλα του
και χωρίς άλλη κουβέντα, χωρίς μια δικαιολογία για την καθυστέρηση (τη
συγγνώμη, είπαμε, δεν την έχουν διδαχτεί) μου ζήτησε τα χαρτιά. Του έδωσα το
ένταλμα, την επιταγή και μερικά επιπλέον χρήματα, και αυστηρά, κάπως, του
είπα: “Καλά, δεν αισθάνεσαι την ανάγκη να πεις μια δικαιολογία στα τόσα
γαϊδούρια που σε περιμένουν όρθια όλη αυτή την ώρα που απουσιάζεις;” Έσκυψε
στο παράθυρο του γκισέ, κοίταξε για λίγο την ουρά και χαμογελώντας ειρωνικά
πάνω από τα στρογγυλά ροδομάγουλά του μου είπε. “Εγώ δεν βλέπω πουθενά
γαϊδούρια”. “Κοίταξες σε λάθος κατεύθυνση”, του απάντησα. “Θα τα έβλεπες, αν
είχες καθρέφτη”. Αναψοκοκκίνισε, κιτρίνισε, κι αμέσως μετά κατέβασε με έναν
εκκωφαντικό κρότο ένα τετράγωνο σίδερο μπροστά στο γκισέ, άνοιξε την πόρτα και
εξαφανίστηκε.

Να ‘μαι λοιπόν κύριε διευθυντά μου για άλλη μια φορά και όμηρος. Την πρώτη από
τους Ιταλούς, τώρα από τον ταμία σας. Και λέω “όμηρος”, γιατί μου κράτησε το
ένταλμα και τα λεφτά που του είχα δώσει. Σε 8 ακριβώς λεπτά ήρθε μια κυρία που
άρχισε αμίλητη να μας εξυπηρετεί. Οργισμένος λοιπόν και θιγμένος ο ταμίας σας».