Οι διαχωριστικές γραμμές

Για τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κομμάτων γράφει ο κ. Κώστας
Δημητριάδης, δικηγόρος, από την Αθήνα, ο οποίος παρατηρεί μεταξύ άλλων:

«Κατ’ αρχήν, οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ κομμάτων είναι και θεμιτές και
αναγκαίες και δεν ισχύει στην πολιτική το “όλοι το ίδιο είμαστε”, όπως πονηρά
προσπαθούν να περάσουν κάποιοι δεξιοί, διότι απλά προσπαθούν να κρύψουν τις
αρχές τους και να ξεγελάσουν τους πολίτες. Εξάλλου η συγκριτική πολιτική
μέθοδος είναι αναγκαία, διότι έτσι θα μπορέσουν όλοι οι πολίτες και ιδιαίτερα
οι νεώτεροι ψηφοφόροι να συγκρίνουν τα έργα και τις ημέρες της Δεξιάς στα
διάφορα σοβαρά προβλήματα της κοινωνίας με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Και δεν
αναφέρομαι μόνο στο παρελθόν, που η ευθύνη της Δεξιάς για την καθυστέρηση
ανάπτυξης της χώρας ήταν αποκλειστική, αλλά και στο παρόν, όπου κυριαρχεί η
άρνηση, η κινδυνολογία και η έλλειψη εναλλακτικών προτάσεων. Εξάλλου οι όροι
Δεξιά – Αριστερά, Συντήρηση – Πρόοδος είναι διαχρονικοί και συναντιούνται στην
πολιτική ζωή όλων των πολιτικά ώριμων χωρών. Αυτές τις διακρίσεις προσπαθεί να
καταργήσει ο κ. Καραμανλής και να πείσει τους Έλληνες πολίτες ότι ενδιαφέρεται
για τους άνεργους, τους αγρότες, τους εργαζόμενους, την Υγεία και την Παιδεία,
ενώ είναι νωπή η πολιτεία της Ν.Δ. στην περίοδο 1990-1993. Από την άλλη πλευρά
της διαχωριστικής γραμμής είναι το ΠΑΣΟΚ, το οποίο παραμένει στην εξουσία επί
πολλά χρόνια για έναν πολύ απλό λόγο. Εκφράζει και στηρίζεται σε ευρύτερα
κοινωνικά στρώματα (εργάτες, υπαλλήλους, αγρότες, μικρομεσαίους,
συνταξιούχους, νέους, γυναίκες κ.λπ.) και προσπαθεί με την κοινωνική του
πολιτική να αντιμετωπίσει τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας».