[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τον 19ο αιώνα, η βασίλισσα της Αγγλίας, ο Ντισραέλι, και στην άλλη όχθη του
Ατλαντικού ο Τζορτζ Ουάσιγκτον προτιμούσαν το ίδιο φάρμακο για τους συχνούς
πονοκεφάλους: το χασίς!

Το 1995 στη Μ. Βρετανία είχαν καταγραφεί 122.000 θάνατοι από κάπνισμα, 53 από
ηρωίνη και 149 (έφηβοι στην πλειονότητά τους) από την εισπνοή διαλυτών (π.χ.
νέφτι, αλλά και διάφορες βενζίνες). Μέχρι σήμερα, τόσο στη Μ. Βρετανία όσο και
στον υπόλοιπο κόσμο δεν έχει καταγραφεί θάνατος από χασίς. Μέχρι το 1980 στις
ΗΠΑ το συνηθέστερο φάρμακο που χορηγούσαν γιατροί και οικογενειακοί σύμβουλοι
στα υπό διάσταση ζευγάρια ήταν το… Έκσταση!

Ότι η ιστορία των ναρκωτικών είναι πολύ παλιά είναι γνωστό. Και είναι επίσης
γνωστό ότι ενώ έχουν εξαντληθεί όλες οι μέθοδοι καταστολής αντίθετα δεν έχουν
δοκιμαστεί όλες οι (πιθανές) μέθοδοι ελεγχόμενης διάθεσης ή μερικής
νομιμοποίησης… Μάλιστα είναι αρκετά διαδεδομένη και τεκμηριωμένη η άποψη που
θεωρεί την καταστολή υπεύθυνη για τους περισσότερους θανάτους. Όταν το
“ντιλέρι” δεν ελέγχεται στο τι πουλάει και ανακατεύει ό,τι βρει μπροστά του ­
ιδίως στις σκόνες(ηρωίνη αλλά και κοκαΐνη και μεθαδόνη) ­ τότε ο κίνδυνος για
τη ζωή του χρήστη είναι άμεσος… Ας θυμηθούμε εδώ τη φράση-κλισέ του
αστυνομικού ρεπορτάζ:”Πέθανε από νοθευμένη ή μεγάλης καθαρότητας δόση”. Αυτό
δεν ήταν άλλωστε και ένα από τα προβλήματα που αντιμετώπισαν στις ΗΠΑ με την
ποτοαπαγόρευση;

Σ’ αυτή τη διαπίστωση βασίστηκε και το ολλανδικό πείραμα, αλλά και σε κάτι
ακόμα: Η “δύναμη” που σπρώχνει τον χρήστη στα σκληρά οφείλεται κατά κανόνα στο
γεγονός πως όλες οι ουσίες πωλούνται από τα ίδια άτομα. Πολλές φορές ο έμπορος
πλασάρει και κάτι ακόμη ­ στην αρχή φιλικά ­ στον χρήστη-αγοραστή (μην
ξεχνάμε: η περιέργεια σκότωσε τη γάτα). Πετυχημένο ή όχι το μοντέλο αυτό,
πάντως μείωσε δραστικά τους αριθμούς των νεκρών και αυτό δεν αμφισβητείται ­
διαφορετικά και οι Ολλανδοί θα το είχαν αλλάξει. Αλλά, αν τα παραπάνω
φαίνονται λογικά, εξίσου λογικά φαίνονται και τα προβλήματα του… σύγχρονου
κράτους. Μέσα στη φρενίτιδα τού όλο και λιγότερου κράτους, δύο μόνο τομείς
επιμένει να κρατάει ως αποκλειστικότητές του: τη συλλογή φόρων και τη χρήση
της ένοπλης βίας… Και ίσως εδώ βρίσκεται το κουμπί της ιστορίας μας: Όταν
ξεπεραστούν αυτά τα ζητήματα, δηλαδή φορολογηθεί η παραγωγή και διάθεση
ναρκωτικών και αφοπλιστούν οι ιδιωτικοί στρατοί, τότε θα είμαστε πολύ κοντά
στη νομιμοποίηση των ναρκωτικών… Μέχρι τότε οι κρατικοί υπάλληλοι θα μας
γεμίζουν ανόρεχτοι τα ίδια ανιστόρητα παραμύθια…