Στην κόψη της αλήθειας μια ζωή κι ένας θάνατος!

Απονομή δικαιοσύνης για την αποτρόπαια πράξη που σκότωσε τον άνθρωπό της
ζητεί η οικογένεια του 82χρονου Κωνσταντίνου Καλαφάτη.

«Για μένα είναι και οι τρεις ένοχοι. Το αντίθετο θα το δείξει το
δικαστήριο». Η νύφη του θύματος, Παναγιώτα Τσαλίκη, μιλάει στα «ΝΕΑ»
αποκαλύπτοντας τις υποψίες της ότι «τον είχαν παρακολουθήσει». Θυμάται τα όσα
της διηγήθηκε ο 82χρονος για το συμβάν και ζητεί την τιμωρία των δραστών.
Παραδέχεται όμως και τις αμφιβολίες που είχε για δύο από τους τρεις
κατηγορουμένους. «Αν είναι αυτοί να τιμωρηθούν, διαφορετικά ας βρουν τους
πραγματικούς δολοφόνους».

Στην απέναντι όχθη της υπόθεσης, ο 36χρονος Αμπντελχακίμ Ελ Ατάρ από την
Αίγυπτο. Το τέλος της παράνομης μετανάστευσής του στη χώρα μας τον βρίσκει στη
φυλακή κατηγορούμενο για ανθρωποκτονία από πρόθεση και ληστεία.

Ο συγκάτοικός του είδε τους αστυνομικούς να τον χτυπούν έξω από το σπίτι
του. Περιγράφει το χρονικό της κράτησής του στην Ασφάλεια και αναφέρει πως για
μια ολόκληρη ημέρα κανείς δεν είχε ρωτήσει τίποτα για την υπόθεση της
ληστείας.

Και ενώ το θύμα τον αναγνωρίζει (εν μέσω δύο αστυνομικών), συμπατριώτες του
αλλά και άνθρωποι που εργάζονταν μαζί του λένε στα «ΝΕΑ», και καταθέτουν
ενόρκως, πως βρισκόταν στη δουλειά την ώρα της επίθεσης εναντίον του ηλικιωμένου.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΤΣΑΛΙΚΗ Νύφη του θύματος

«Ο αλλοδαπός μιλούσε ελληνικά»

Ο πεθερός της τα αφηγήθηκε όλα. Όμως, η κ. Παναγιώτα Τσαλίκη παραδέχεται πως είχε κάποιες αμφιβολίες για τους δύο κατηγορουμένους

Γιατί αργεί τόσο σήμερα; Δεν το έχει ξανακάνει. Σαν κάτι να υποψιαζόταν η
Παναγιώτα Τσαλίκη, νύφη του ηλικιωμένου, εκείνο το απόγευμα του Σαββάτου. Ο
άνδρας της όμως την καθησύχαζε. «Θα ξεχάστηκε με τους φίλους του».

Στις 7.40 χτύπησε το τηλέφωνο. Από το νοσοκομείο της Νίκαιας. «Όταν τον
αντίκρυσα, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ήταν άδικο να φύγει με αυτόν τον
τρόπο».

Η οικογένεια του Ελευθέριου Τσαλίκη έφυγε από τη Νίκαια. Άφησαν τη δουλειά
τους. Η 12χρονη Λένα γράφτηκε σε άλλο σχολείο και προσπαθεί να κάνει
καινούργιους φίλους. «Κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο, έτρεμα. Άγνωστες
φωνές, ανδρικές και γυναικείες, μού έλεγαν να ανακαλέσω όσα είχα πει για τους
κατηγορούμενους». Ένα βράδυ, επιστρέφοντας στο σπίτι από τη δουλεία της,
ένιωσε κάποιους να την παρακολουθούν. «Αυτή είναι», άκουσε τον έναν να λέει.
Λίγες μέρες αργότερα, δύο άλλοι άγνωστοι σταμάτησαν μπροστά της. «Εσύ είσαι η
νύφη του παππού;», ρώτησαν. «Όταν όμως αντελήφθην πως παρακολουθούσαν και τη
μικρή στο σχολείο, κατάλαβα πως η Νίκαια δεν μας χωρούσε πια».

Ο άτυχος ηλικιωμένος τής τα διηγήθηκε όλα. Στην οδό Αργυροκάστρου ήταν το
σπίτι όπου έμενε με τη γυναίκα του. Όταν εκείνη έφυγε από τη ζωή, νοίκιασε τα
δωμάτια. Κράτησε μόνο την αποθηκούλα για τα αγαπημένα του σκυλιά. Κάθε μέρα
πήγαινε να τα ταΐσει.

Το ίδιο έκανε και το μεσημέρι του Σαββάτου, 3 Φεβρουαρίου. Στις 4.05 βρισκόταν
στην αυλή της μονοκατοικίας. Μια άγνωστη γυναίκα μπήκε από την ανοιχτή πόρτα
και τον πλησίασε. «Νοικιάζεις εδώ κανένα δωμάτιο παππού;», ρώτησε. «Όχι
παιδάκι μου, εγώ έχω εδώ τα σκυλιά μου».

Η γυναίκα επέμενε. Δείχνοντας ενδιαφέρον ρώτησε αν ο ηλικιωμένος ζούσε μόνος
του και αν χρειαζόταν βοήθεια από την ίδια. «Να σου καθαρίζω και να σου
φτιάχνω ένα πιάτο φαί». Ο Κωνσταντίνος Καλαφάτης τής εξήγησε πως μένει με τον
ανιψιό του και τη νύφη του.

Εκείνη βγήκε από το σπίτι. Ύστερα από μερικά λεπτά ξαναγύρισε. Αυτή τη φορά
ήταν μαζί της και ένας άνδρας. Ψηλός, γεροδεμένος και μελαχρινός. Του φάνηκε
σαν ξένος. Τον τράβηξαν σχεδόν με τη βία έξω από το σπίτι. Απ’ έξω τους
περίμενε ένα λευκό αυτοκίνητο. Ένας ξανθός νεαρός καθόταν στη θέση του οδηγού.

«Ξέρουν ότι ζω»

Θυμάται ακόμα την αγωνία του πεθερού της. «Φοβάμαι ότι θα έρθουν ακόμη και στο
νοσοκομείο να με αποτελειώσουν. Ξέρουν ότι ζω και ότι τους έχω δει», της
έλεγε. «Ησύχασε μόνο όταν αναγνώρισε και τους τρεις από φωτογραφίες. Δεν
πρόλαβε όμως να τους δει όλους από κοντά. Μόνο τους δύο είδε και επιβεβαίωσε
την αναγνώριση. Πέθανε μια μέρα πριν του φέρουν και τον τρίτο». Στις 16
Φεβρουαρίου την κάλεσαν να καταθέσει. Είχε αμφιβολίες, το παραδέχεται. Το είπε
και στην ανακρίτρια. Ήθελε να κοιμάται ήσυχη, να τιμωρηθούν οι πραγματικοί
δράστες, να μην πάρει στον λαιμό της κανέναν αθώο. «Στο νοσοκομείο έφεραν έναν
άνθρωπο που έκλαιγε και φώναζε «Αλλάχ, Αλλάχ». Ήταν φανερό πως δεν μιλούσε
ελληνικά. Όμως, ο παππούς μου είχε πει πως ο αλλοδαπός που καθόταν δίπλα του
είχε μιλήσει δύο φορές. Όταν η γυναίκα τον πρόσταξε να βγάλει το δαχτυλίδι από
το χέρι του παππού, εκείνος απάντησε «Δεν βγαίνει». Μια ακόμη φορά ο αλλοδαπός
απευθύνθηκε στον οδηγό του αυτοκινήτου ρωτώντας «Σατανά, πού πάμε;»…». Στη
διαδικασία της αναγνώρισης, κανείς δεν έδωσε εντολή στον 36χρονο Αιγύπτιο να
μιλήσει…

Είχε αμφιβολίες και για τον τρίτο δράστη. «Ο παππούς μιλούσε για έναν Σταύρο.
Αυτός που συνελήφθη λέγεται Νίκος», σκεφτόταν. Η ανακρίτρια την καθησύχασε
λέγοντας πως ο κατηγορούμενος είχε τα ψευδώνυμα Σταύρος, Σατανάς, ή Τρυποδάκτυλος.

ΜΟΣΑΝΤ ΝΤΕΡΧΑΜΠ, συγκάτοικος του κατηγορουμένου

«Δεν ήξερε γιατί τον κρατάνε»

«Άνοιξα την πόρτα και είδα 8-9 αστυνομικούς να χτυπούν τον Αμπντελχακίμ», λέει στα «ΝΕΑ» ο Μοσάντ Ντερχάμπ, συγκάτοικος του κατηγορουμένου

Εκείνη τη Δευτέρα, όλα κύλησαν όπως κάθε ημέρα. «Έπεσα νωρίς για ύπνο. Το
βράδυ θα έπιανα δουλειά». Ο Μοσάντ Ντερχάμπ, ένας από τους συγκάτοικους του
Αμπντελχακίμ, δουλεύει στη Λαχαναγορά του Ρέντη. Ξεκινάει αργά το βράδυ και
σχολάει τις πρώτες πρωινές ώρες.

Γύρω στις 9.00 το βράδυ, όμως, μια ασυνήθιστη φασαρία έξω από το σπίτι τον
ξύπνησε. «Από το παράθυρο άκουγα φωνές. Ξεχώρισα τη φωνή του Γκάμπερ. Ζητούσε
βοήθεια».

Όταν άνοιξε την πόρτα, δεν πίστευε στα μάτια του. «Τον είδα με χειροπέδες.
Περίπου εννέα αστυνομικοί είχαν πέσει πάνω του, τον χτυπούσαν. Σκέφτηκα ότι
τον έπιασαν επειδή δεν είχε χαρτιά».

Ο Μοσάντ θυμάται λεπτό προς λεπτό την εξονυχιστική έρευνα των αστυνομικών. «Με
ρώτησαν ποιο ήταν το δωμάτιο του Γκάμπερ. Ήθελαν να τους δείξω τα πράγματά
του. Δεν είχε και πολλά».

Φαίνεται όμως ότι δεν βρήκαν τίποτα. «Ξαφνικά γύρισε σε κάποιον από τους
άλλους αστυνομικούς και του είπε: Τι λέει αυτός, εδώ δεν έχει τίποτα. Μου
φάνηκε σαν κάποιος να τους είχε ειδοποιήσει για κάτι που θα έβρισκαν μέσα στο
σπίτι μας. Τόλμησα να ρωτήσω τι ψάχνουν. Με πρόσταξαν να σωπάσω. Σε δέκα
λεπτά, όποιος δεν έχει χαρτιά θα έρθει μαζί μας», μου είπαν.

Τον Αμπντελχακίμ τον έβαλαν σε άλλο περιπολικό. «Φθάσαμε στο Τμήμα. Μας πήγαν
στον 3ο όροφο, στο Αλλοδαπών. Πήραν τον Γκάμπερ σε ένα δωμάτιο και εμάς μας
άφησαν στο διάδρομο. Κανείς δεν μας είχε πει τι συμβαίνει». Ύστερα από λίγο
κάποιος άνοιξε την πόρτα του γραφείου. «Μου έδειξε τη φωτογραφία μιας άγνωστης
γυναίκας. Είναι η φίλη του συμπατριώτη σου, μου είπε. Απάντησα πως οι
μουσουλμάνοι δεν έχουν σχέση με γυναίκες πριν από τον γάμο. Γελούσε και με
κορόιδευε…».

Καμιά από τις ερωτήσεις, όμως, δεν είχε σχέση με την υπόθεση του ηλικιωμένου.
«Με ρωτούσαν αν δουλεύει μαζί μας στου Ρέντη, πόσο καιρό είναι στην Ελλάδα. Με
ρωτούσαν ακόμη αν την προηγούμενη Κυριακή ήταν στου Ρέντη. Επαναλάμβανα
συνεχώς ότι δεν μπορεί να μετακινηθεί μόνος του, γιατί δεν ξέρει τις
περιοχές». Δεν τον πίστευαν. «Θα σε κρατήσουμε μέσα, γιατί δεν θέλεις να
μιλήσεις», του είπαν.

ΧΟΥΑΪΝΤΑ ΕΛ ΑΤΑΡ – Σύζυγος του κατηγορουμένου

«Έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στη δικαιοσύνη»

Ο Αμπντελχακίμ Ελ Ατάρ δεν πίστευε ότι η μετανάστευσή του στην Ελλάδα θα τον έκλεινε στη φυλακή. Στη φωτογραφία δεξιά η κόρη του Φατμά και στη μέση το σπίτι του, στην οδό Κεφαλληνίας, στα Καμίνια

Στη ΧοσάΪσα Μπεχέρα ήταν το σπίτι του. Ένα χωριό κοντά στην Αλεξάνδρεια της
Αιγύπτου, «ξεχασμένο από την πολιτεία». Ήταν ο ιεροκήρυκας του χωριού. Κάθε
Παρασκευή δίδασκε το Κοράνι στο τζαμί. Όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν.

Πριν από πέντε περίπου χρόνια, ο 36χρονος σήμερα Αμπντελχακίμ Ελ Ατάρ
παντρεύτηκε τη Χουάιντα. Ένα χρόνο μετά, η γέννηση της Φατμά τούς γέμισε με
χαρά. Η ζωή τους κυλούσε ήσυχα. Ήταν όμως και σκληρή, δύσκολα τα έβγαζαν πέρα.
Τα χρήματα που κέρδιζε από τη δουλειά του δεν ήταν αρκετά.

Η ιδέα ήρθε από την αδελφή της Χουάιντα που ζει στην Ελλάδα. «Γιατί δεν
έρχεται να δουλέψει 2 – 3 χρόνια, να μαζέψει χρήματα;», τους είπε. Αποφάσισε
να το κάνει, να τους αφήσει και να αναζητήσει την ελπίδα στην Ελλάδα. Να
δουλέψει μέχρι να φτιάξουν τα πράγματα. Έφυγε για την Τουρκία. Έναν ολόκληρο
μήνα αναζητούσε τρόπους για να περάσει στη χώρα μας. Έπρεπε να βρει τα χρήματα
που θα του εξασφάλιζαν αυτό το ταξίδι. Ο «μεσολαβητής» ζητούσε 2.000 δολάρια.
Με πολύ κόπο κατάφερε να συγκεντρώσει αυτό το ποσό και να μπει στο καράβι για
την Ελλάδα. Ήταν Μάιος του 2000. Μαζί του είχε μόνο τα ρούχα που φορούσε, το
διαβατήριό του και μερικές φωτογραφίες της γυναίκας και της κόρης του.

Ο μεγάλος άτυχος στην υπόθεση της ληστείας του ηλικιωμένου φαίνεται να είναι ο
Αμπντελχακίμ Ελ Ατάρ. Δεν θα πίστευε ποτέ πως το ταξίδι του στη χώρα μας θα
τον έκλεινε στη φυλακή. Ήταν ένα ταξίδι γεμάτο ελπίδες. Τον τελευταίο καιρό,
μάλιστα, τα πράγματα είχαν αρχίσει να καλυτερεύουν. Λίγες μέρες πριν από τη
σύλληψή του, είχε τηλεφωνήσει στη σύζυγό του για να της ανακοινώσει με χαρά
ότι βρήκε δουλειά που θα του εξασφαλίζει πλέον ένα σταθερό εισόδημα.

Τέσσερις καταθέσεις

Όμως μέσα σε μια μέρα όλα χάθηκαν. Οι ελπίδες και τα όνειρά τους διαλύθηκαν. Ο
Αμπντελχακίμ βρέθηκε στη φυλακή κατηγορούμενος. Τέσσερις άνθρωποι καταθέτουν
ενόρκως πως την ημέρα της ληστείας (που καταγράφεται από την αστυνομία ώρα
4.30 το απόγευμα) δούλευε μαζί τους στο Ολυμπιακό Στάδιο στην Καλογρέζα. «Ήταν
εκεί από το πρωί μέχρι τις 4.30 που σχολάσαμε». Όμως, υπό αδιευκρίνιστες
συνθήκες, το θύμα τον αναγνωρίζει ενώ ακόμη πιο σκοτεινά είναι τα σημεία στις
απολογίες της συγκατηγορούμενής του που αναφέρονται στον ίδιο. Στην πρώτη
απολογία αρνείται ότι τον γνωρίζει και στη δεύτερη αναφέρει πως τον ξέρει έναν
– ενάμιση χρόνο (μόλις αυτόν τον μήνα συμπληρώθηκε ένας χρόνος παραμονής του
στην Ελλάδα!).

Η 25χρονη Χουάιντα δεν μπορεί να το πιστέψει: «Δεν ξέρει ακόμη γιατί τον έχουν
φυλακίσει. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τον κατηγορούν αφού είναι αθώος. Έχει
χάσει την εμπιστοσύνη του στην ελληνική δικαιοσύνη. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, αν
κατηγορούνται άδικα άνθρωποι που απλά έτυχε να γεννηθούν με άλλη εθνικότητα».

Προσπαθεί με κάθε τρόπο να κάνει τα πράγματα πιο εύκολα για τους γονείς τού
Αμπντελχακίμ. «Είναι απελπισμένοι. Το σοκ άφησε τα σημάδια του και δεν ξέρω αν
θα ξεπεραστούν ποτέ. Η μητέρα του δεν μπορεί πια να κινηθεί, ούτε να μιλήσει.
Και η κατάσταση της υγείας τού πατέρα του έχει γίνει πια πολύ εύθραυστη. Ξέρω
πως δεν θα ησυχάσουν αν ο Γκάμπερ δεν βγει από τη φυλακή».

Πριν από αρκετές εβδομάδες, ο Αμπντελχακίμ ξεκίνησε απεργία πείνας μέσα στη
φυλακή. «Είναι πια πολύ αδύναμος. Οι γιατροί στο νοσοκομείο των φυλακών
προσπαθούν να τον κάνουν να καταλάβει ότι αν συνεχίσει θα πεθάνει».

ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ

«Ήταν στη δουλειά έως τις 4.30»

Ο Ελναχάς Αραφάτ καταθέτει πως ο 36χρονος Αιγύπτιος ήταν μαζί του από το πρωί μέχρι τις 4.30 στη δουλειά. Κινδυνεύει όμως να κατηγορηθεί ότι λέει ψέματα!

Κανείς δεν φάνηκε να τους πιστεύει. Κινδύνεψαν μάλιστα να βρεθούν και οι ίδιοι
κατηγορούμενοι επειδή είπαν την αλήθεια! Τέσσερις άνθρωποι καταθέτουν πως ο
Αμπντελχακίμ ήταν στη δουλειά, στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Σταδίου,
μέχρι τις 4.30 το απόγευμα του Σαββάτου, 3 Φεβρουαρίου 2001. Την ίδια ώρα που
­σύμφωνα με το σχετικό ανακοινωθέν της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πειραιά­ ο
82χρονος Κωνσταντίνος Καλαφάτης έπεφτε θύμα ξυλοδαρμού και ληστείας…

«Εκείνο το Σάββατο δουλεύαμε στο κολυμβητήριο του Ολυμπιακού Σταδίου στην
Καλογρέζα. Έφτασα εκεί λίγο μετά τις 8.30 το πρωί», λέει ο κ. Χρήστος Ζώνιος,
οδηγός στην εταιρεία όπου εργαζόταν και ο Αμπντελχακίμ. Ήταν ήδη εκεί μαζί με
άλλους τέσσερις συμπατριώτες του. Στη δουλειά τον φώναζαν Γκάμπερ ή Αμποφάτμα
(που σημαίνει «ο πατέρας της Φατμά»). «Εκείνη τη μέρα δεν έλειψα καθόλου. Και
ο Γκάμπερ ήταν συνέχεια εκεί. Έφυγε στις 4.30 το απόγευμα μαζί με τους άλλους.
Πήραν τον Ηλεκτρικό για το Μοσχάτο».

Δεν τον πίστεψαν. «Κινδύνεψα να κατηγορηθώ για ψευδή κατάθεση, επειδή είπα
μόνο όσα ήξερα… Με ρώτησαν αν ο Γκάμπερ είχε σχέση με ναρκωτικά. Εγώ έβλεπα
στη δουλειά έναν ήσυχο άνθρωπο που δεν είχε δημιουργήσει ποτέ κανένα πρόβλημα.
Πριν από το μεσημεριανό φαγητό έκανε πάντα προσευχή. Δεν ήξερε ελληνικά, μόνο
κάποιες σκόρπιες λέξεις», λέει ο κ. Ζώνιος. Τα όσα κατέθεσε συμπίπτουν άλλωστε
με τις καταθέσεις τριών ακόμη ανθρώπων. Ένας από αυτούς είναι και ο
συμπατριώτης του Αμπντελχακίμ, Ελναχάς Αραφάτ. «Κάθε πρωί ερχόταν από το σπίτι
μου για να πάμε μαζί στη δουλειά. Πηγαίναμε με το αυτοκίνητό μου μέχρι τον
σταθμό του Μοσχάτου, απ’ όπου παίρναμε τον Ηλεκτρικό για την Καλογρέζα. Το
ίδιο έγινε και το Σάββατο στις 3 του Φλεβάρη. Φύγαμε από το σπίτι γύρω στις
7.15 το πρωί. Εγώ, ο Γκάμπερ και τρεις ακόμη συμπατριώτες μας. Αφήσαμε το
αυτοκίνητο στο Μοσχάτο και πήραμε το τρένο. Φτάσαμε στην Καλογρέζα λίγο μετά
τις 8.00», λέει ο Ελναχάς.

Εκείνο το απόγευμα έφυγαν μαζί από τη δουλειά. «Δεν έφυγε καθόλου από το
σημείο όπου δουλεύαμε. Το μεσημέρι, στο διάλειμμα για φαγητό, μας έφτιαξε
τσάι. Και στις 4.30 ξεκινήσαμε για τον σταθμό του τρένου. Φτάσαμε στο Μοσχάτο
γύρω στις 5.40 και πήραμε το αυτοκίνητο. Περάσαμε πρώτα από ένα μικρό
γηπεδάκι. Πηγαίνουμε εκεί κάποια απογεύματα και παίζουμε ποδόσφαιρο. Εκείνη τη
μέρα δεν βρήκαμε κανέναν εκεί. Λίγα λεπτά πριν από τις 6.00 τον άφησα στο
σπίτι του».