Να μην περάσουν τα μέτρα

Η εργατική τάξη με τη συμπαράσταση όλου του λαού, έχει ξεσηκωθεί ενάντια στα
μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση για το Ασφαλιστικό. Αυτή η κατάσταση δεν ήταν
κεραυνός εν αιθρία. Ήταν αποτέλεσμα ποσοτικών συσσωρεύσεων, που με το
Ασφαλιστικό ξεχείλισαν το ποτήρι. Απ’ αυτή την άποψη ο αγώνας της εργατικής
τάξης έχει βάθος, έχει προοπτική.

Η κυβέρνηση κόπτεται δήθεν για τα αποθεματικά των Ταμείων και κάνει ό,τι είναι
δυνατόν για ν’ αρχίσει ο διάλογος και να περάσουν τα μέτρα, ώστε ουσιαστικά να
περιοριστεί ο δημόσιος και υποχρεωτικός χαρακτήρας της ασφάλισης και ένα μέρος
να περάσει στα χέρια των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Και όλα αυτά ενώ
προεκλογικά το 2000 αποφάσισε η κυβέρνηση να μπορούν οι διοικήσεις των Ταμείων
να παίζουν το 100% των αποθεματικών στο Χρηματιστήριο. Γι’ αυτό το θέμα σιωπά
η κυβέρνηση. Έχουμε δικαίωμα να ζητάμε λογαρισμό γι’ αυτό το ζήτημα, κι αν
ζημιώθηκαν τα ασφαλιστικά ταμεία και πόσο.

Τα μέτρα αυτά δεν πρέπει να περάσουν.

Πρώτον, γιατί το κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα είναι κατάκτηση της εργατικής
τάξης και δεν μπορεί να διαλύεται γιατί το επιδιώκει η κυβέρνηση και η
Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεύτερον, γιατί υπάρχει ανεργία και οποιαδήποτε αύξηση του χρόνου
συνταξιοδότησης σημαίνει διόγκωση της ανεργίας. Αν π.χ. τα 35 χρόνια γίνουν
40, σημαίνει παραμονή στην ουρά της ανεργίας πέντε ηλικιών ακόμη. Δηλαδή πέντε
ηλικίες σπρώχνονται στα ναρκωτικά και τη διαφθορά.

Τρίτον, γιατί με τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας αυξάνεται η
παραγωγικότητα της εργασίας και απ’ αυτήν την αύξηση της παραγωγικότητας
πρέπει να εξασφαλίζονται πόροι για την κάλυψη των ασφαλιστικών αναγκών. Από
την πείρα μου σε λογιστήρια και την εισαγωγή των κομπιούτερ προκύπτει ότι αν
πριν από 10 χρόνια δούλευαν τέσσερες εργαζόμενοι, τώρα δουλεύουν ένας ή το
πολύ δύο. Κατά συνέπεια για τους δύο που μένουν πρέπει να εξασφαλιστούν πόροι
από την παραγωγικότητα της εργασίας, ώστε να εξασφαλιστεί και να βελτιωθεί η
ασφάλισή τους. Δηλαδή, πρέπει να γίνει ανακατανομή πόρων.

Τελευταία γίνεται μία πρόταση να επιβληθούν νέοι φόροι για να καλυφθούν τα
ελλείμματα των Ταμείων. Αυτό είναι απαράδεκτο. Γιατί οποιαδήποτε επιβολή νέων
φόρων θα μετακυλιστεί στον λαό.

Ο ελληνικός λαός πληρώνει υπέρογκα φορολογικά βάρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι
από το 1974 μέχρι το 1998 ενώ το ακαθάριστο εθνικό προϊόν αυξήθηκε περίπου
κατά 70 φορές, οι φόροι αυξήθηκαν περίπου κατά 120 φορές. Από τα φορολογικά
αυτά έσοδα πρέπει να εξασφαλιστούν κονδύλια για την κοινωνική ασφάλιση, ώστε
να παραμείνει δημόσια και υποχρεωτική και να καλυφθούν οι σύγχρονες ανάγκες.

Τώρα όσον αφορά τον διάλογο, το εργατικό κίνημα δεν παζαρεύει τις κατακτήσεις
που είναι αποτέλεσμα αγώνων και θυσιών. Προβάλλει ώριμα αιτήματα και
αγωνίζεται για να γίνουν ρυθμίσεις που θα καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες. Στα
πλαίσια αυτά πρέπει να τεθεί ως βάση η συνταξιοδότηση στα 60 χρόνια για τους
άνδρες και στα 55 για τις γυναίκες ή και πριν από τις ηλικίες αυτές αν
συμπληρώνονται 30 χρόνια ασφάλισης.

ΥΓ 1: Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ το καθεστώς της
συνταξιοδότησης των βουλευτών παραμένει προνομιακό. (Οι δικηγόροι και
μηχανικοί βουλευτές παίρνουν σύνταξη από τα ταμεία τους χωρίς ουσιαστικά
προϋποθέσεις. Αυτό αποτελεί πρόκληση).

ΥΓ 2: Στις συζητήσεις για το Ασφαλιστικό δεν γίνεται λόγος για το
ταμείο των εργατοπατέρων. Όλοι οι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ νυν ή και πρώην είναι
υποχρεωμένοι να πάρουν θέση.