Η μεγάλη πλωτή γειτονιά που θα ενώσει Ρίο – Αντίρριο

Το στενό του Ρίου – Αντιρρίου το τελευταίο διάστημα μοιάζει με πλωτή
πολιτεία. Ο πρώτος γιγάντιος πυλώνας που ήδη «πάτησε» στον βυθό του Πατραϊκού
είναι ο ένας από τους τέσσερις που θα στηρίξουν τη γέφυρα.

ΠΑΤΡΑ

Επτακόσια τουλάχιστον άτομα εργάζονται ως προσωπικό. Έλληνες αλλά και εξειδικευμένα στελέχη από τη Γαλλία

Κάτω από την επιφάνεια του νερού η γέφυρα έχει ύψος όσο μια πολυκατοικία με
δέκα ορόφους! Καθένα από τα τέσσερα πέδιλα έχει διάμετρο 90 μέτρα, όσο περίπου
ένα γήπεδο ποδοσφαίρου!

«Στο έργο της γέφυρας έχουν συνεισφέρει τα πιο λαμπρά μυαλά της Ευρώπης και
της Αμερικής», δηλώνει ο αναπληρωτής διευθυντής του έργου Ασκληπιός Δημόγλου.

Η ζεύξη Ρίου – Αντιρρίου θα διεκδικήσει τρεις παγκόσμιες πρωτιές. Είναι η
μεγαλύτερη καλωδιωτή γέφυρα πολλαπλών ανοιγμάτων. Έχει το πιο μακρύ αναρτημένο
κατάστρωμα για την κίνηση των αυτοκινήτων και θεμελιώνεται στο μεγαλύτερο
βάθος θαλάσσης έως και 65 μέτρα.

Κι όπως αναφέρει ο κ. Δημόγλου, ένας από τους «μαέστρους» στην υλοποίηση του
έργου, «αυτό που συναρπάζει στο έργο είναι η μεθοδικότητα στην προετοιμασία
και η ακρίβεια στην εκτέλεση, οι τεχνικές που εφαρμόζονται στην κατασκευή,
συνδυασμός κατασκευής πλωτών στοιχείων από σκυρόδεμα και γεφυρών μεγάλων
ανοιγμάτων».

Στα μέσα του 2004 αυτή η γέφυρα των 2.252 μέτρων θα εξυπηρετεί περίπου 6 εκατ.
επιβάτες τον χρόνο και 2 εκατ. οχήματα. Ο χρόνος για να διαβούν θα είναι 4-5
λεπτά, ενώ σήμερα απαιτούνται πολλές φορές με ταλαιπωρία 30 και περισσότερα
λεπτά, εφόσον δεν υπάρχουν Μπωφόρ.

Ο κ. Δημόγλου δηλώνει: «Νομίζω ότι μέχρι σήμερα κανένα άλλο έργο στη χώρα μας
δεν δημιούργησε τα αισθήματα προσμονής που δημιουργεί η ολοκλήρωση κατασκευής
της γέφυρας».

Και όπως λέει ο δήμαρχος Αντιρρίου Θόδωρος Αγγελόπουλος, όταν υπάρχει
ταλαιπωρία στις αποβάθρες η φράση που λένε οι διερχόμενοι είναι «κάνε
κουράγιο, όπου νά ‘ναι τελειώνει η γέφυρα…».

Οι πρώτες συζητήσεις για τη σύνδεση της Δυτικής Ελλάδας άρχισαν γύρω στα 1930
αλλά είκοσι χρόνια μετά στη δεκαετία του ’60 φάνηκε ότι ήταν σε προτεραιότητα.

«Το πλήρωμα του χρόνου ουσιαστικά ήρθε πριν από δύο χρόνια όταν ξεκίνησαν τα
έργα στο Αντίρριο», δηλώνει ο δήμαρχος Θόδωρος Αγγελόπουλος και συμπληρώνει:
«Πήρε ανάσα ελπίδας η Αιτωλοακαρνανία, δεν θα αισθάνονται οι κάτοικοι
απομονωμένοι με τη δύσκολη καθημερινότητα».

Στο γιγαντιαίο έργο αυτή την περίοδο απασχολούνται περισσότερα από 700 άτομα
και συχνά υπάρχουν στο εργοτάξιο τρεις βάρδιες.

Υπολογίζεται ότι θα χρειασθούν 260.000 κυβικά μπετόν για τους πυλώνες και την
κατασκευή οδοστρώματος και 40 χιλιόμετρα ενισχυμένου καλωδίου για τη γέφυρα με
συνολικό μήκος 2.252 μ.!

Αλλά υπάρχουν και άλλες παράμετροι, η γέφυρα και ο άνεμος, η γέφυρα και ο
σεισμός. Οι επιστήμονες της γέφυρας όλα αυτά τα έχουν μελετήσει και
αντιμετωπίσει. Έλαβαν τα μέτρα τους ώστε η γέφυρα να αντέξει την ένταση ενός
τυφώνα, δηλαδή ανέμους μέχρι 265 χιλιόμετρα την ώρα!

Προηγήθηκαν δοκιμές σε γαλλικά εργαστήρια και οδήγησαν στις απαραίτητες
προδιαγραφές.

Όσον αφορά τους σεισμούς η γέφυρα μπορεί να αντέξει εδαφική επιτάχυνση που
αντιστοιχεί έως και στο 48% της βαρύτητας. Τόσο μεγάλος σεισμός εμφανίζεται
πάντοτε με βάσει τις πιθανότητες μια φορά στα 2.000 χρόνια!

Οι μετρήσεις απέδειξαν ότι το Ρίο απομακρύνεται από το Αντίρριο οκτώ χιλιοστά
κατά μέσον όρο τον χρόνο. Η γέφυρα σχεδιάστηκε να αντέχει μετακινήσεις του
εδάφους από οποιαδήποτε αιτία μέχρι και δύο μέτρα.

Σχεδιασμός υπάρχει και για τα μεγάλα πλοία που θα διέρχονται από το Ρίο –
Αντίρριο. Η διέλευσή τους θα είναι άνετη, αφού θα υπάρχει χώρος ναυσιπλοΐας,
πλάτους 300 μέτρων και ύψους 50 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Άνθρωποι και πλατφόρμες στην πλωτή πολιτεία πριν βρεθούν στα εργοτάξια στο Ρίο
και Αντίρριο ταξίδεψαν από τη Ρωσία, τον Περσικό Κόλπο, το Κανάλι του Σουέζ
και τη Μεσόγειο.

Η νέα γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου είναι πλέον τμήμα των κορυφαίων γεφυρών
σύγχρονης τεχνολογίας. Δίπλα σε εκείνη του Χονγκ Κονγκ, τη γέφυρα της
Νορμανδίας στις εκβολές του Σηκουάνα, τη Βάσκο ντα Γκάμα στη Λισαβώνα και στο
θαύμα της σύγχρονης μηχανικής που ενώνει το Μάλμε της Σουηδίας με την
Κοπεγχάγη της Δανίας.

Συγκίνηση από τους κατοίκους

Ο Ζιλ Ντε Μπομπλάν, διευθυντής του εργοταξίου, έχει σπάνια εμπειρία σε τέτοια έργα

Η ένωση της Δυτικής Στερεάς με την Πελοπόννησο αλλάζει το τοπίο στην περιοχή.

Ιδιαίτερα στη Δυτική Ελλάδα το τελευταίο διάστημα επιχειρηματικοί όμιλοι της
τουριστικής αγοράς και πολυεθνικά συγκροτήματα αναζητούν προνομιούχες περιοχές
για να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές συνθήκες που θα δημιουργήσει η αναβάθμισή
τους με τη λειτουργία της γέφυρας.

«Η αξία της γης έχει αυξηθεί σημαντικά», λέει ο δήμαρχος Αντιρρίου Θόδωρος
Αγγελόπουλος.

Και προσθέτει: «Με τα σχέδια που υλοποιούμε θα αλλάξει συγκλονιστικά σε λίγα
χρόνια η περιοχή».

Στα καφενεία του Αντιρρίου οι ντόπιοι συζητούν καθημερινά όσα συμβαίνουν στην
περιοχή τους. «Ήμουνα παιδί που έλεγαν για τη γέφυρα, τώρα σε μεγάλη ηλικία
βλέπω το έργο να γίνεται», λέει ένας από τους παλιότερους κατοίκους του
Αντιρρίου, ο Λ. Σαλούρος.

«Άλλωστε», συμπληρώνει ο ίδιος, «πολλοί απασχολούνται στο εργοτάξιο από τις
γύρω περιοχές. Φαίνεται ο τόπος να παίρνει ανάσα».

Οι κάτοικοι του Αντιρρίου τώρα νιώθουν πιο κοντά στο Ρίο, όπως λέει ο Αδάμ
Λυκοκάπης. «Επί χρόνια τα παιδιά μας έπαιζαν ποδόσφαιρο στον Αετό του Ρίου,
είμαστε “δεμένοι” με τους απέναντι».

Την ίδια άποψη έχει ο Ανδρέας Παναγόπουλος, κάτοικος του Ρίου. «Νιώθουμε το
ίδιο με τους κατοίκους του Αντιρρίου. Τώρα με τη γέφυρα θα είμαστε μια
γειτονιά».

Σαν μια αγαπημένη οικογένεια…

Ο πρώτος πυλώνας, φωτογραφισμένος από βάθος 50 μέτρων

Μηχανικοί, τεχνικοί και προσωπικό άλλων ειδικοτήτων στο εργοτάξιο δουλεύουν
συνεχώς, μελετούν, προγραμματίζουν, κατασκευάζουν.

Περίπου επτακόσιοι το προσωπικό. Έλληνες αλλά και εξειδικευμένα στελέχη από τη
Γαλλία.

«Τα πολυτιμότερα “πάγια” της κοινοπραξίας είναι οι εργαζόμενοι. Το προσωπικό
μας ανταποκρίνεται με επαγγελματισμό και συνέπεια στις υποχρεώσεις του»,
δηλώνει ο αναπληρωτής διευθυντής του έργου Ασκληπιός Δημόγλου. Δίπλα του,
σκυμμένος στα σχέδια, είναι ο πρωτομάστορας από τη Γαλλία, ο Ζυλ ντε Μπομπλάν
­είναι ο διευθυντής του εργοταξίου. Με σημαντικές σπουδές αλλά και σπάνια
εμπειρία από ανάλογα έργα. Παλαιότερα κατείχε το ίδιο πόστο στον Καναδά, στο
εργοτάξιο της γέφυρας του Πρίγκιπα Εδουάρδου.

«Εδώ κάθε στιγμή είναι ξεχωριστή, κάθε μέρα διαφορετική, με ένα έργο που
εξελίσσεται εντυπωσιακά, αυτή η γέφυρα θα είναι επίτευγμα υψηλής αισθητικής»
μάς, λέει χαμηλόφωνα ο κ. Μπομπλάν και συνεχίζει: «Τις σχέσεις μας από την
αρχή της κατασκευής τις χαρακτηρίζει η καλή θέληση και το ομαδικό πνεύμα».

Ο Γάλλος μηχανικός γοητεύθηκε από την Ελλάδα και σύντομα θα αποκτήσει
ιδιόκτητη κατοικία στην περιοχή, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το εργοτάξιο. «Η
Αιτωλοακαρνανία συνδυάζει βουνό και θάλασσα, την επισκέπτομαι όταν μπορώ με τη
γυναίκα μου και καλούς φίλους», λέει.

Στενός συνεργάτης του είναι ο Ασκληπιός Δημόγλου, ο αναπληρωτής διευθυντής του
έργου στην κοινοπραξία. Ο κ. Δημόγλου νιώθει περήφανος που συμμετέχει σ’ ένα
τέτοιο έργο και λέει πως «η χαρά της δημιουργίας είναι πάντα ξεχωριστή, πόσο
μάλλον όταν προέρχεται από τη συμμετοχή σε ένα τόσο μεγάλο έργο».

Ένας από τους στενούς συνεργάτες του κ. Μπομπλάν και του κ. Δημόγλου είναι ο
Πιέρ Μοράν. Παλαιότερα εργάστηκε σε επιτελικές θέσεις στον Καναδά και στην
κατασκευή του Μετρό στο Παρίσι. Ο Γάλλος μηχανικός, όταν έγινε η ρυμούλκηση
του πρώτου πέδιλου, παράφρασε τον Γαλιλαίο φωνάζοντας: «Κι όμως επιπλέει».
«Ήταν μεγάλη η χαρά μου, γιατί είναι ένα έργο δύσκολο και χαίρομαι για την
εξέλιξή του», δηλώνει.

Ο υπεύθυνος επικοινωνίας της κοινοπραξίας, Γιάννης Φρέρης, που ζούσε επί
χρόνια στο Παρίσι, λέει από την πλευρά του: «Το επόμενο λεπτό μετά τα
εγκαίνια, το 2004, θα ακουμπήσω στην κουπαστή της γέφυρας και θα κάνω όσα θα
έχουμε ζήσει σ’ αυτό το έργο».