[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι ερωτήσεις στο αμφιθέατρο των ΤΕΙ στη Λαμία ήταν καταιγιστικές. Γιατί μας
προβάλλετε σκουπίδια; Γιατί τόση βία στα δελτία; Γιατί διαπομπεύετε αθώους
ανθρώπους; Τι σόι ανεξέλεγκτη εξουσία έχουν γίνει τα μέσα ενημέρωσης και τι
συμφέροντα υπηρετούν; Ακόμα και από τους πιο καλόπιστους η καχυποψία απέναντι
στους δημοσιογράφους-ομιλητές ήταν ολοφάνερη. Την ίδια στιγμή μάλιστα που τους
χειροκροτούσαν ­ όσο πιο γνωστοί από την τηλεόραση τόσο πιο ζωηρά. Κατά μία
έννοια αυτή είναι και η σημερινή μεγάλη αντίφαση των ανθρώπων του Τύπου. Ποτέ
άλλοτε στο παρελθόν δεν είχαν τέτοια αναγνώριση από τους πολίτες κι όμως ποτέ
άλλοτε δεν δέχονταν τέτοιας έκτασης αμφισβήτηση. Όχι φυσικά όλοι και πάντως
όχι στον ίδιο βαθμό. Το κάθε μέσο όπως και ο κάθε επαγγελματίας ακολουθούν τη
δική τους ξεχωριστή διαδρομή. Η αμφισβήτηση, ωστόσο, αφορά και το σύστημα
ενημέρωσης συνολικά. Πώς να ξεχωρίσεις την ήρα από το σιτάρι; Το αίτημα για
έναν κώδικα αυτορρύθμισης των δημοσιογράφων, για την τήρηση κάποιων αρχών
δεοντολογίας διατυπώνεται με ασφυκτικό τρόπο. Κι είναι όντως ­ απατηλά ­
ελκυστικό. Γιατί βέβαια κανένας κώδικας δεοντολογίας δεν πρόκειται να
επηρεάσει σε τίποτα τον τρόπο με τον οποίο ενημερωνόμαστε. Πέρα φυσικά απο τα
προφανή ­ το ότι δηλαδή δεν μπορούν να κατονομάζονται ανήλικοι χωρίς τη
συγκατάθεση των γονέων τους, ότι οι κατηγορούμενοι δεν μπορεί να
αντιμετωπίζονται ως ένοχοι ή ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα της απάντησης σε
κριτική που υφίσταται. Πέραν αυτών όμως, ουδέν.

Στα ουσιαστικά ζητήματα η «δεοντολογία» δεν προσφέρει καμία λύση. Ποια
δεοντολογία ορίζει ποια θα πρέπει να είναι πρώτη είδηση και ποια όχι; Και με
βάση ποια δεοντολογία θα αποφασίζεται ότι στο τάδε έγκλημα θα αφιερώνεται
τόσος χρόνος ή τόσος χώρος; Ακόμα και αν με κάποιο άλμα της φαντασίας μας
μάλιστα μπορούσαμε ως δημοσιογράφοι να συμφωνήσουμε σε κάποια επαγγελματικά
κριτήρια, ποιος αμφιβάλλει ότι σε ένα ελεύθερο σύστημα ενημέρωσης θα βρισκόταν
πάντοτε ένας που θα έσπαγε τον κανόνα; Και φυσικά ­ τι ειρωνεία ­ θα ήταν
αυτός, που γαργαλώντας το κοινό, θα είχε και τη μεγαλύτερη απήχηση έως τη
στιγμή φυσικά που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα ακολουθούσαν όλοι. Με δυο
λόγια, ένα ελεύθερο σύστημα ενημέρωσης δεν έρχεται «α λα καρτ». Το μενού θα τα
περιλαμβάνει όλα. Και τις καλές και τις κακές ειδήσεις. Και τις σημαντικές
στιγμές, αλλά και τα σκουπίδια. Μπορεί κάποιες φορές να μας στενοχωρεί, μπορεί
κάποια μέσα, έντυπα ή ηλεκτρονικά, να αποδεικνύονται κατώτερα των προσδοκιών
μας. Θα είναι το αντίτιμο που πληρώνουμε για την ελευθερία της ενημέρωσης.
Καλύτερα δεν γίνεται…