[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να λυθεί το Ασφαλιστικό, εκτός από έναν: την
επανάληψη του εν Κανά θαύματος. Που πάει να πει ότι ανώδυνη λύση, λύση δηλαδή
χωρίς κόστος για τους εργαζομένους, δεν υπάρχει. Πάρτε για παράδειγμα την
πρόταση της ΓΣΕΕ. Με 100.000 δραχμές έκτακτο φόρο στους «έχοντες», που
πρότεινε ο κ. Πολυζωγόπουλος, συγκεντρώνεται το αστείο ποσό των 22 δισ. Αν ο
φόρος αυξηθεί στο ένα εκατομμύριο δραχμές, αν δηλαδή δεκαπλασιαστεί, τότε θα
συγκεντρωθούν μόλις 220 δισ. τον χρόνο. Ούτε το 10% του ελλείμματος μετά το
2015. Κι αυτό χωρίς να υπολογίσουμε τις αρνητικές επιπτώσεις που θα έχει στην
οικονομία και στην απασχόληση μια τόσο δραστική αύξηση των φόρων. Ανάλογα
προβλήματα δημιουργεί η πρόταση του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας να
αξιοποιηθούν τα σημερινά πλεονάσματα για να χρηματοδοτηθούν οι μελλοντικές μας
συντάξεις. Μια κοινωνία, βλέπετε, σε αντίθεση με τους μεμονωμένους πολίτες,
δεν μπορεί να αποταμιεύσει για τις δύσκολες στιγμές. Να αποταμιεύσει άλλωστε
τι; Κονσέρβες για να τρώνε οι αυριανοί συνταξιούχοι ή μήπως φάρμακα για να
ελέγχουν την πίεσή τους; Η έννοια ότι το κράτος βάζει χρήματα στην άκρη, όπως
ξέρει και ένας πρωτοετής φοιτητής των Οικονομικών, είναι μία αυταπάτη. Στην
πραγματικότητα λοιπόν αυτό που λέει η κυβέρνηση είναι να χρησιμοποιήσουμε τα
πλεονάσματα σήμερα για να μειώσουμε το δημόσιο χρέος, ώστε να μπορούμε αύριο
να… δανειστούμε για να πληρώνουμε τις συντάξεις. Σίγουρη συνταγή χρεοκοπίας;
Όχι κατ’ ανάγκην. Μια κοινωνία μπορεί να κρατά ένα επίπεδο εξωτερικού
δανεισμού επ’ άπειρον εφόσον καλύπτει τους τόκους από το πλεόνασμα του
προϋπολογισμού. Το πρόβλημα όμως βρίσκεται αλλού. Η ένταξή μας στην ΟΝΕ έγινε
με την προϋπόθεση ότι θα μειωθεί το δημόσιο χρέος περίπου κατά 40% σε σχέση με
σήμερα. Πώς λοιπόν μπορούμε να συζητάμε στα σοβαρά για λύση του Ασφαλιστικού
με προσφυγή στον δανεισμό; Από πού θα έρθουν τα 3 τρισεκατομμύρια που θα
απαιτούνται μετά το 2020 και τα 5,5 τρισεκατομμύρια (!) που απαιτούνται μετά
το 2035; Όποιος πιστεύει ότι υπάρχει λύση χωρίς αύξηση των ορίων ηλικίας ή και
μείωση των συντάξεων απλώς κοροϊδεύει. Στην καλύτερη περίπτωση κοροϊδεύει τον
εαυτό του…