Η αυλή με τις μουριές του «Μπαρμπαθανάση»

Νομίζω, πως αυτήν τη στιγμή ζω σ’ εκείνη την παλιά όμορφη εποχή, μου είπε
συγκινημένος ο Τίτος, καθώς άκουγε τον Γιώργο Λεντζά, έναν από τους παλιούς
κατοίκους του Χαλανδρίου που καθόταν δίπλα μας, σ’ ένα μεγάλο τραπέζι τής
ταβέρνας «Μπαρμπαθανάσης» και σιγοτραγουδούσε με τη σύζυγό του, παλιά
τραγούδια του Φώτη Πολυμέρη και άλλων τροβαδούρων, από το ατελείωτο ρεπερτόριο
του ελαφρού πενταγράμμου. Εκείνο το τραγούδι όμως που έκανε τον Τίτο να
δακρύσει και να σιγοτραγουδά κι αυτός με την Μπέτυ του, ήταν μια πολύ παλιά
επιτυχία του Νίκου Γούναρη σε στίχους του Αιμίλιου Σαββίδη: «Το τραγούδι της
Αθήνας». Το ρεφρέν, που τραγουδούσε σε πολύ χαμηλό τόνο το ζεύγος Λεντζά, μας
άρεσε τόσο πολύ αλλά κι άλλο τόσο μας προβλημάτισε, όχι μόνο για τις εικόνες
της παλιάς Αθήνας, αλλά περισσότερο για την ομορφιά του στίχου, του λόγου του:

«Ντυμένη στα μπλε και λευκά σου ατλάζια, Αθήνα μου μοιάζεις
νεράιδα γαλάζια παράδεισος είσαι Αθήνα μου ωραία γιατί έχεις τον
ήλιο πιστή σου παρέα. Μοιάζεις μ’ άστρο που ‘χει πέσει απ’ τα
ουράνια, γι’ αυτό σε ζηλεύουν στα Βαλκάνια!»

Μια τόσο ωραία σύμπτωση, λοιπόν, δημιουργεί προβληματισμό και πολλή κουβέντα
για τον σημερινό τρόπο ζωής, για το διαρκές και ατιμώρητο οικολογικό έγκλημα
της Αθήνας, αλλά και του Χαλανδρίου, αν και στον χώρο που κουβεντιάζουμε και
βρίσκεται η παλιά κλασική λαϊκή ταβέρνα «Μπαρμπαθάνασης» του Κώστα Κουράση και
του γιου του Γιώργου υπάρχει πράσινο, δροσιά, λιγότερος θόρυβος και πάρκινγκ.
Αλλά πρώτα από όλα σ’ αυτό το μαγαζί, που κλείνει φέτος 70 χρόνια λειτουργίας,
βρίσκεις καλό κρασί (θαυμάσια ελαφριά ρετσίνα από τα βαρέλια του) και καλό και
νόστιμο φαγητό από γνήσια ελληνική κουζίνα. Η ταβέρνα πρωτολειτούργησε το
1932, μέσα στο δάσος, δίπλα στο ρέμα του Χαλανδρίου. Η συγκεκριμένη περιοχή
ήταν εκείνη την εποχή (μεταξύ 1925-1940) τόπος για την ημερήσια εκδρομή των
Αθηναίων.

Το ταβερνάκι, που άνοιξε σε δύο μικρές αίθουσες με τζάκι ο Θανάσης Κουράσης με
την επωνυμία «Τα πεύκα», είχε γίνει πολυσύχναστο στέκι των κυνηγών, οι οποίοι
συνήθως δεν έβρισκαν θηράματα και, για να διασκεδάσουν την απογοήτευσή τους,
πήγαιναν στον Μπαρμπαθανάση, έπιαναν την κουβέντα ώρες ολόκληρες και το
‘ριχναν στην οινοποσία. Επειδή η περιοχή ήταν πευκόφυτη μέχρι την Πεντέλη, και
δίπλα ήταν το ρέμα Χαλανδρίου, επικρατούσαν άριστες κλιματολογικές συνθήκες.

Το ξηρό κλίμα ήταν υγιεινό και οι γιατροί το θεωρούσαν ιδανικό για τη θεραπεία
των ανθρώπων που αντιμετώπιζαν προβλήματα με τη φυματίωση, οι οποίοι έβρισκαν
θαλπωρή στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο.

Η ταβέρνα του Κουράση λειτούργησε και μετά τον πόλεμο. Από το 1960 ανέλαβε το
μαγαζί ο γιος του Θανάση, ο Κώστας Κουράσης, και η ονομασία έγινε
«Μπαρμπαθανάσης». Σήμερα, την Πεντέλη έχει αναλάβει ο Γιώργος Κουράσης που
συνεχίζει την μεγάλη παράδοση της οικογένειας. Εκείνο όμως που δεν αλλάζει,
είναι η γνησιότητα των γεύσεων στην κουζίνα και τα αγνά υλικά με τα οποία
γίνονται τα φαγητά. Βασικό υλικό όμως είναι το κρασί. Και στου «Μπαρμπαθανάση»
επί δεκαετίες βρίσκεις πάντοτε την ωραιότερη ρετσίνα, αφού η συνταγή δεν έχει
αλλάξει ποτέ επί 70 χρόνια.

Τον χειμώνα η ταβέρνα λειτουργεί μέσα σε ευρύχωρες αίθουσες, ενώ τώρα την
άνοιξη και το καλοκαίρι έξω στην αυλή. Τα τραπεζάκια βρίσκονται κάτω από τις
μουριές.

Το μενού περιλαμβάνει: Τυροπιτάκια, πατάτες τηγανητές (φρεσκοκομμένες),
κολοκυθάκια, φάβα, χόρτα άγρια, σαλάτες, μελιτζάνες με τυρί στον φούρνο.
Κόκορα κρασάτο με μακαρονάδα και κατσικάκι λαδορίγανη με πατάτες στον φούρνο.
Κρέατα της ώρας, όλα στα κάρβουνα (ψαρονέφρι, φιλέτο, παϊδάκια, μπριζόλες).
Επιδόρπιο, γιαούρτιο με κυδώνι.

Ταβέρνα «Ο ΜΠΑΡΜΠΑΘΑΝΑΣΗΣ». Πάρνηθος 17, Χαλάνδρι. Τηλέφωνο: 6815.675. Ανοιχτά
κάθε βράδυ και Κυριακή μόνο μεσημέρι. Άνετο πάρκινγκ. Μπαίνετε από Λεωφόρο
Πεντέλης 115 (αριστερά στο ύψος του κινηματογράφου «Αίγλη»).