ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κυνηγούσε καθαρές εικόνες

Πάει κι ο Αντώνης. Ο φίλος. Ο καλός συνάδελφος. Ο φωτορεπόρτερ Αντώνης
Παπαντωνίου. Ο συνεργάτης σ’ εκείνη την ­ πάντα συντροφική ­ μορφή της
δημοσιογραφίας, όπου ο δημοσιογράφος και ο φωτορεπόρτερ είναι οι δύο όψεις του
ίδιου νομίσματος. Λέξεις και εικόνες, στενά δεμένες. Μαρτυρίες ζωής ­ κι αυτοί
πάντα εκεί. Αυτόπτες μάρτυρες της ιστορίας έτσι όπως γεννιέται, όπως πλάθεται,
όπως φαίνεται, όπως γράφεται.

Λέξεις, που έπαιρναν σχήμα και μορφή μέσα από τον φακό. Την αγαπούσε πολύ αυτή
τη δουλειά ­ όπως κι εγώ. Αυτή τη δουλειά, που δεν είναι μόνο η βιτρίνα που
φαίνεται αλλά πολλά περισσότερα ­ και σπουδαιότερα ­ πίσω από αυτήν. Κι έτσι
μιλάγαμε συχνά για όσα θεωρούσαμε σημαντικά, αλλά και για όσα, άσχημα, μας
απογοήτευαν.

Έφυγε στα 40 στου χρόνια. Νωρίς ­ όπως πολλοί άνθρωποι του Τύπου. Το δείχνουν
τα άτιμα τα νούμερα. Πενήντα επτά καρκίνοι το 1998, ενενήντα δύο το 1999,
εκατό το 2000 ­ πάντα προς τα πάνω ­ σε μια χούφτα ανθρώπους. Άσε τα
καρδιαγγειακά ­ ομάδα υψηλού κινδύνου οι εργαζόμενοι στον Τύπο. Με πολλούς
πρόωρους θανάτους ­ πολύ πριν έρθει η σύνταξη ­ και δραματικούς αφού αφήνουν
πίσω παιδιά σε μικρές ηλικίες. Αλλά, βλέπεις, αυτό το ξέρουμε μόνον εμείς. Οι
άλλοι βλέπουν αυτά που φωτίζουν οι προβολείς.

Ο δικός μας φίλος κυνηγούσε τις καθαρές εικόνες. Δεν του άρεσαν τα θολά τοπία,
όπως δεν του άρεσαν και τα μασημένα λόγια. Είχε τις αρχές που του είχε δώσει η
Λίτσα, η μάνα του, συνάδελφός μας κι εκείνη. Από αυτές τις αρχές που δεν
επιτρέπουν υπόγειες διαδρομές, ούτε συμφεροντολογικές επιλογές, δεν
διαστρεβλώνουν, δεν συκοφαντούν, δεν λασπολογούν. Και δεν δέχονται παρά μόνο
τον τίμιο αγώνα.

Πολύ θα τον σκεφτόμαστε.