[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αυτή η συγγνώμη του Πάπα θα έπρεπε τελικώς να μας αφήσει παγερά αδιάφορους.
Μην το παρεξηγήσετε. Αν αισθάνεται ο Ποντίφικας την ανάγκη να ζητήσει
συγχώρεση απο τον Δημιουργό του καλώς να το πράξει. Εμάς όμως η υπόθεση
καθόλου δεν μας αφορά. Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν μπορεί κανείς να τον θεωρήσει
υπεύθυνο για τα όποια «εγκλήματα» των καθολικών χίλια χρόνια πριν. Να ζητήσει
το Βατικανό συγγνώμη απο τους Εβραίους για την ανοχή στον ναζισμό έχει νόημα ­
πολλά θύματα ή συγγενείς τους ζουν ακόμα και σήμερα. Να ζητήσει η δική μας
Εκκλησία συγγνώμη για τη στάση της επί χούντας έχει επίσης νόημα. Για τους
σταυροφόρους όμως πάει πολύ. Αλλά ακόμα και αν δεχθούμε πως έχει ευθύνη το
Βατικανό, τη συγγνώμη δεν την οφείλει σ’ εμάς. Έχουν μεσολαβήσει τόσοι και
τόσα που δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί ένα έθνος ή έστω μια Εκκλησία ότι
είναι ο κληρονόμος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας… Ο βασικότερος λόγος ωστόσο
που πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους η συγγνώμη του Ποντίφικα ­ όπως αδιάφορους
πρέπει να μας αφήνουν και οι σχετικές επικρίσεις του Αρχιεπίσκοπου
Χριστόδουλου ­ είναι ότι και οι δύο με τον τρόπο τους ενθαρρύνουν την
κακοποίηση της ιστορίας. Η μελέτη του παρελθόντος, βλέπετε, όταν γίνεται με
τις σκοπιμότητες του σήμερα τείνει απλώς και μόνο να επιβεβαιώνει τις
προκαταλήψεις μας. Η επιλεκτική ανάκληση πραγματικών ή φανταστικών εγκλημάτων
και η προβολή σημερινών μορφών ηθικής συμπεριφοράς στο χθες όχι μόνο δεν
συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση ­ του εαυτού μας και των άλλων ­ αλλά,
αντιθέτως, χρησιμεύει στο να διαιωνίζει και να αναπαράγει τα μίση και τις
έριδες της ιστορίας. Αυτό δηλαδή ακριβώς που συμβαίνει τα τελευταία δέκα
χρόνια στη γειτονιά μας. Μας αρέσει να επαναλαμβάνουμε ότι λαοί χωρίς μνήμη
πεθαίνουν, ότι δεν ξεχνούμε. Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι πρέπει να μάθουμε να
ξεχνάμε, να αφήνουμε τον χρόνο να κλείνει τις πληγές μας. Άλλωστε, όπως
αναφέρεται και στη Γραφή, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω…