Αυτό το καρέ είναι μαύρο

Ήταν στα μέσα του περασμένου Νοέμβρη όταν ένας δικός μας άνθρωπος, φίλος
και συνάδελφος, ο φωτορεπόρτερ Αντώνης Παπαντωνίου βρισκόταν στις πιο
ευτυχισμένες μέρες της ζωής του: Μετά την κόρη και τον γιο του είχε «γεννηθεί»
το τρίτο του «παιδί», ένα λεύκωμα που αποτυπώνει την πολιτική ιστορία της
χώρας μας την τελευταία δεκαετία μέσα από φωτογραφίες των πρωταγωνιστών της σε
κρίσιμες στιγμές.

Έφυγε και μας άφησε μόνο καλές αναμνήσεις ο Αντώνης Παπαντωνίου

Ήταν ένα όνειρο ζωής. Κι όμως, ακριβώς την επόμενη ημέρα ο Αντώνης εισήχθη
εσπευσμένα στο ΝΙΜΤΣ. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε μια οδύσσεια που δυστυχώς
δεν κατέληξε σε κανένα λιμάνι, αφού ο Αντώνης έχασε τη μάχη του για τη ζωή
χθες το πρωί.

Ήταν μόλις 40 χρονών. Είχε γεννηθεί στην Αθήνα και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία
του από το «Έθνος» σε ηλικία μόλις 20 ετών. Για ένα μεγάλο διάστημα ασχολήθηκε
με τη διαφημιστική φωτογραφία και λίγο πριν από το τέλος της δεκαετίας του ’80
μπήκε στην οικογένεια των «ΝΕΩΝ» και στη συνέχεια του «Βήματος». Η σχέση του
με τη δουλειά του ήταν ερωτική. Την αγαπούσε με πάθος και τη σεβόταν απόλυτα.
Ο Αντώνης Παπαντωνίου δεν έβγαζε, απλώς, φωτογραφίες. Αποτύπωνε ειδήσεις. Πριν
φύγει από το γραφείο, για οποιοδήποτε θέμα, ακόμη και για κείνα που του λέγαμε
«έλα, Αντώνη, δυο καρέ είναι και φύγαμε», εκείνος ζητούσε να μάθει και την
παραμικρή λεπτομέρεια. Για να πάρει μαζί του τους σωστούς φακούς, όπως έλεγε,
για να ψάξει να βρει τη διαφορετική φωτογραφία, την ξεχωριστή, εκείνη που θα
τον έκανε να νιώθει ο ίδιος πρώτα ικανοποιημένος.

Στο βιβλίο του, «Στιγμές Εξουσίας» που είναι αφιερωμένο στα παιδιά του, ο
Αντώνης έγραφε: «Στον Τύπο η φωτογραφία είναι είδηση και πρωταρχικός στόχος
του φωτορεπορτάζ είναι να “βγάλει” ειδήσεις. Όμως, ο φωτογραφικός φακός μέσα
στην καθημερινή δράση του ρεπορτάζ παράγει και οπτικά σχόλια. Εξαρτάται,
βέβαια, από τις ικανότητες του φωτογράφου να εστιάσει και να αναδείξει αθέατες
πλευρές της πολιτικής ζωής, ώστε να γίνουν, επίσης, είδηση…».

Ο Αντώνης, όπως τον περιγράφουν οι συνάδελφοι από το φωτογραφικό τμήμα, ήταν
«ανήσυχος, έξυπνος, δυναμικός, πεισματάρης, με όνειρα καθαρά για το μέλλον
στους στίβους όπου επέλεξε ν’ αγωνιστεί.

Υπήρξε πρώτα για την οικογένειά του και με τα ίδια ιδανικά για τον
επαγγελματικό του χώρο.

Έφυγε και μας άφησε αναμνήσεις μόνο καλές».

Η κηδεία του Αντώνη Παπαντωνίου θα γίνει σήμερα στις τρεισήμισι το απόγευμα
από τον ιερό ναό του Αγίου Αντωνίου, στο Β’ Νεκροταφείο. Η οικογένειά του
παρακαλεί, αντί στεφάνων, τα χρήματα να διατεθούν για το παιδικό χωριό SOS στη
Βάρη.

Το τελευταίο κλικ του Αντώνη μας…

Ο Αντώνης δεν είναι πια ανάμεσά μας. Η τελευταία του εικόνα ήταν σε ένα ψυχρό
δωμάτιο νοσοκομείου, δίπλα σε γιατρούς, μηχανήματα και συγγενείς. Ο Αντώνης
είχε γίνει «ένα» με τις εικόνες. Με τις θάλασσες, τους γλάρους, τα
ηλιοβασιλέματα, με το καθημερινό φωτορεπορτάζ. Ήταν καλλιτέχνης. Είχε πάθος με
τη δουλειά του. Έβλεπε μέσα από το φιλμ. Μιλούσε στον φακό. Ήταν άξιος
συνάδελφος.

Ο Αντώνης έζησε, ταξίδεψε, εργάστηκε με τη φωτογραφία. Για τη φωτογραφία. Ήταν
η ερωμένη του. Ήξερε τα μυστικά μας. Και δεν τον πρόδωσε ποτέ.

Ο Αντώνης, ξαφνικά, παράτησε για πάντα τη μηχανή και έφυγε για το μακρινό
ταξίδι. Ήταν το τελευταίο κλικ. Το τέλος σε ένα φιλμ 40 ετών, που δεν θα
εμφανιστεί ποτέ.