ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το παιδί πίσω από το πλέγμα

Μια γλυκιά φατσούλα με… πληγώνει τα πρωινά, όταν προσπαθεί να με χαιρετήσει
με σπασμένα λογάκια, αμέσως μόλις με δει. Ο απέναντι μικρούλης, ανεβασμένος
στην καρέκλα, πίσω από το άχαρο πλαστικό πλέγμα που «χτίστηκε» στο μπαλκόνι
για να τον προστατεύει, ίδιος φυλακισμένος, ατενίζει τους δρόμους της
ελευθερίας. Αυτούς, που του απαγορεύεται να περπατήσει. Για το καλό του,
φυσικά…

Αναρωτιέμαι… Άραγε, ταράζουν τα γονίδιά του μνήμες άλλων εποχών;

Καθώς τον κοιτώ να παρατηρεί τα αυτοκίνητα που διασχίζουν κάτω τη λεωφόρο ­
πάντα ανεβασμένος στην καρέκλα, πάντα κρεμασμένος πίσω από τα πλαστικά
«κάγκελα» ­ σκέπτομαι…

Σαν μεγαλώσει, θα ξέρει να αναγνωρίζει στα σίγουρα τις μάρκες των Ι.Χ., ίσως
και την απέναντι κοπέλα που τώρα του κουνάει το χέρι… Μα θα αναγνωρίζει τον
κόσμο δίχως το πλαστικό πλέγμα;

Αν τον αφήσεις μόνο στην αλάνα της γωνίας, που σύντομα θα πέσει στις δαγκάνες
της αντιπαροχής, τα βήματά του θα είναι σταθερά ή θα τον τρομάξει η ­
πρωτόγνωρη ­ αίσθηση της ελευθερίας;

Όταν σταθεί πλάι στο δένδρο του πεζοδρομίου θα αισθανθεί τη φύση να πάλλεται ή
θα τραβήξει κλωτσιά σε τούτο το μαραζωμένο «πράγμα» που πασχίζει να φουντώσει,
στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας;

Όταν θα αρχίσει να ζωγραφίζει, θα ξέρει να σχηματίζει σπιτάκια με κεραμίδια
και αυλές ή, για… το PC του, τούτα θα είναι αγνώστου ταυτότητας αντικείμενα;

Αν χρειαστεί, θα ξέρει να απλώσει το χέρι ή μήπως το πλέγμα θα τον χωρίζει
αιωνίως από αυτούς που κάποτε λέγαμε συντρόφους και σήμερα απλώς γνωστούς;

Αλήθεια, μπορώ να ελπίζω πως το παιδί πίσω από τα πλαστικά κάγκελα μπορεί να
φέρει την ελπίδα μιας επανάστασης;

Τούτο το ακαλαίσθητο τείχος υψώθηκε τελικά για το καλό του;

Ή, μήπως, για… το καλό Τους;