ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Όραμα ήταν και πέρασε

Ήταν την προηγούμενη βδομάδα, ένα πρωί. Μόλις βγήκα απο το σπίτι, αντίκρυσα το
θέαμα στον δρόμο. Δύο καθαριστές του Δήμου Αθηναίων, με φωσφοριζέ γιλέκα,
σκούπιζαν το πεζοδρόμιο, ένας σε κάθε γωνιά. Πώς ο άνθρωπος είναι έτοιμος να
δεχτεί εύκολα το ευχάριστο σαν παντοτινή αλήθεια! Μα βέβαια, είπα στον εαυτό
μου, κι ας τους έβλεπα πρώτη φορά. Γιατί να συμβαίνει διαφορετικά; Ο δρόμος
χρειάζεται σκούπισμα. Από αρχαιοτάτων χρόνων με αυτή τη μέθοδο απομακρύνονταν
τα σκουπίδια. Οι οδοκαθαριστές αναγνωρίζονται ως λειτουργοί της καθημερινής
ζωής, πληρούν κανόνες εμφανίσεως, φοράνε γάντια και γιλέκα πορτοκαλί που
φωσφορίζουν, να τους προσέχουν οι οδηγοί των αυτοκινήτων. Λάμπουν τα γιλέκα
στο φως, όπως έλαμπαν κάποτε οι ασημένιες πάλες των Κολοκοτρωναίων, πυρομαχικά
είναι κι αυτά στον μεγάλο πόλεμο του πολιτισμού. Ναι, ναι. Τέτοια λυρικά κι
άλλα ηρωικά, μόνο για δυο γιλέκα (και γάντια και σκούπα-φαράσι με μελετημένα
κοντάρια).

Αλλά πού είναι οι λαμπεροί αυτοί υπάλληλοι, πού πήγαν οι καθημερινοί
ευπρεπιστές του περιβάλλοντός μας, οι κρατούντες τη δικαίωση της αστικής μας
ζωής ομού με το σκουπόξυλο; Ξαναγέμισαν οι δρόμοι σκουπιδαριό, πιστοί στην
αποστολή τους οι δρόμοι, όμως οι αρχάγγελοι της καθαριότητας δεν ξαναφάνηκαν.
Κάθε πρωί αναζητώ εκείνη την πορτοκαλί ανταύγεια να ξεπροβάλλει απ’ τη γωνιά,
ας είναι ο ένας μόνο, αλλά τίποτα. Είναι να μην καλομάθει ο άνθρωπος. Μια φορά
τους είδα τους ανθρώπους με τα φωσφοριζέ και μου έμεινε. Πότε θα ξανάρθουν;
Γιατί εκείνη τη μέρα κι όχι άλλες; Μήπως καθάριζαν για τον Πάπα; Μα δεν πέρασε
από δω. Μήπως ήταν το θαύμα που επρόκειτο να συμβεί κι ούτε με παρέμβαση
καρδιναλίου δεν επαναλαμβάνεται;