[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η υπόθεση της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται ­ παρά το
μέγιστον του εγχειρήματος ­ από μια απέραντη ελαφρότητα, υποκείμενα της οποίας
είναι όλοι ανεξαιρέτως οι εμπλεκόμενοι. Έτσι, ο διάλογος ­ με ή χωρίς
εισαγωγικά ­ θα ξεκινήσει χωρίς ούτε ένα δεδομένο:

Δεν υπάρχει κοινή αντίληψη για την έκταση της κρίσης ­ πότε, δηλαδή, η
κατάσταση θα φτάσει (εάν δεν γίνει κάτι) στο σημείο κατάρρευσης. Μετά το 2010,
λέει ο Τάσος Γιαννίτσης, το 2012 ή 2015, λέει ο Γιάννος Παπαντωνίου, το 2005 ή
2006, υποστηρίζει η μελέτη της ΓΣΕΕ.

Δεν είναι σαφές ποιες είναι οι δυνατότητες χρηματοδότησης εκ μέρους του
κράτους ­ για να μη μιλήσουμε για τον τρόπο χρηματοδότησης, όπου οι απόψεις
είναι όσες και τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Οι αρχικές προτάσεις του
υπουργείου Εργασίας ­ αυτές που αποσύρθηκαν ­ υποτίθεται ότι έγιναν στη βάση
δεδομένων που έδωσε το υπουργείο Οικονομικών. Τώρα, το οικονομικό επιτελείο
ανακάλυψε ότι μπορεί να υπάρξει χρηματοδότηση από ένα εθνικό ταμείο, όπου
τρόπον τινά θα «αποταμιεύονται» χρήματα από ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ. Μονάχα που
δεν διευκρινίζεται εάν η χρηματοδότηση αυτή είναι συμπληρωματική προς τη
μεταρρύθμιση ή θα αρκεί από μόνη της. Η δε ΓΣΕΕ, που έθετε τη χρηματοδότηση ως
προαπαιτούμενο για να μετάσχει στον διάλογο, αντιμετωπίζει αρνητικά την
πρόταση Παπαντωνίου. Μύλος…

Εάν κανείς προσθέσει στα παραπάνω την ανάδειξη του Ασφαλιστικού σε μείζον
εσωκομματικό πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ, υπάρχει βάσιμη πιθανότητα να δούμε τη
μεταρρύθμιση να οδεύει στις καλένδες της επόμενης κυβέρνησης ­ και η νυν,
εκσυγχρονιστική, κατά δήλωση, κυβέρνηση να προβαίνει απλώς σε ένα κουκούλωμα
της κρίσης (του Ασφαλιστικού και του εαυτού της), σε μια μεταρρύθμιση-μαϊμού.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι πρώτοι χαμένοι θα είναι οι εργαζόμενοι ­ οι
οποίοι θα υποστούν πολύ πιο σκληρά μέτρα από την επόμενη κυβέρνηση,
ενδεχομένως της Ν.Δ., καθώς η κατάσταση θα έχει χειροτερεύσει. Επιπλέον, η
ευθύνη θα πέσει στους ώμους όσων τώρα μπλοκάρουν τη μεταρρύθμιση.