[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Να το έχουμε στο μυαλό μας εξ αρχής: θεσμοί ή μορφές οργάνωσης οι οποίες δεν
ελέγχονται από τους πολίτες μιας χώρας δεν έχουν το δικαίωμα να ασκούν
πολιτική στο όνομα των πολιτών. Και κατ’ επέκταση δεν έχουν δικαίωμα να
αναμειγνύονται στα σημαντικά ζητήματα μιας κοινωνίας παρά μόνο αν βρίσκονται
σε συνεννόηση με τις ως προς τούτα θεσμοθετημένες αρχές.

Κι αν υποτεθεί ότι θα είναι ουτοπία να πιστέψουμε πως το Βατικανό
(περισσότερο) και η Ορθόδοξη Εκκλησία (λιγότερο) δεν ασκούν ή δεν μπορούν να
ασκήσουν πολιτική, το ζήτημα της νομιμοποίησης τέτοιων κινήσεων παραμένει.

[Και οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες ασκούν ή και δημιουργούν πολιτική(ές)
ουδείς ωστόσο σκέφτηκε να φέρει ένα Διοικητικό Συμβούλιο να συνομιλήσει
επίσημα με μία κυβέρνηση ­ π.χ. για τα Βαλκάνια ­ με τελετές υποδοχής κ.λπ.].

Αναμφίβολα πριν από αρκετές δεκάδες χρόνων οι θρησκευτικές αρχές απέκτησαν και
άσκησαν καθοριστική (και) εκτελεστική εξουσία. Ήταν όμως στις εποχές των «ελέω
Θεού μοναρχιών» και βέβαια στις εποχές όπου οι θρησκευτικές υπερ-οργανώσεις
ήταν ό,τι προοδευτικότερο και παραγωγικότερο είχαν να επιδείξουν οι τότε
κοινωνίες…

Όταν δηλαδή η εκπαίδευση και η εξέλιξη μιας κοινωνίας περνούσε μέσα από
μοναστήρια ή τάγματα (καθολικά ή μουσουλμανικά), όταν εκεί κατέφευγαν οι
πολίτες ζητώντας δικαιοσύνη ή δουλειά, τότε η κάθε Εκκλησία δεν μπορούσε παρά
να ασκεί πολιτική αφού η δράση της είχε νομιμοποιηθεί από τη μορφή της
κοινωνικής οργάνωσης και τις δομές της.

Σήμερα όμως;

Περισσότερο από κάθε άλλη ιστορική στιγμή, οι Εκκλησίες λειτουργούν σχεδόν
αποκλειστικά με το βάρος της παράδοσης παρά με την ουσιαστική συμμετοχή τους
στην εξέλιξη των σύγχρονων κοινωνιών… (Εδώ εντάσσεται και το παραμύθι περί
Πολωνίας… Ούτε λίγο ούτε πολύ σε λίγο θα πιστέψουμε πως αν ο Πάπας δεν ήταν
Πολωνός σήμερα θα υπήρχε ακόμη το Τείχος του Βερολίνου).

Υπάρχει άραγε κανείς που να πιστεύει σήμερα ότι είναι καθοριστικής σημασίας
μια συνάντηση ιερέων οι οποίοι θα συμφωνήσουν για το Κυπριακό αφού πρώτα
χρειαστεί να συμφωνήσουν αν το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνο εκ του Πατρός;