23 χρόνια με πολιτικές παρεμβάσεις και «ανοίγματα»

Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ βρίσκεται στην Ελλάδα ως αρχηγός κράτους και όχι ως
θρησκευτικός ηγέτης. Είναι προσκεκλημένος του Προέδρου της Δημοκρατίας και όχι
της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όταν η μεγάλη θρησκευτική ισχύς του ως ηγέτη ενός
δισεκατομμυρίου πιστών δεν φτάνει προκειμένου να πετύχει τους διπλωματικούς
του σκοπούς (όπως εν προκειμένω η επίσκεψη στη χώρα μας) επιστρατεύει την
κοσμική του ισχύ ως αρχηγός ενός μικρού αλλά πανίσχυρου κράτους. Και
αντίστροφα..

Πολλοί διεθνείς παρατηρητές πιστεύουν σίγουρα ότι η δυναμική προσωπικότητα τού
κατά κόσμον Καρόλου Βοϊτίλα ήταν εκείνη που ώθησε και κατέστησε σημαντικό τον
πολιτικό ρόλο του Βατικανού. Οι κινήσεις του στην παγκόσμια πολιτική και
διπλωματική σκακιέρα θεωρούνται μέχρι τώρα αριστοτεχνικές. Σαν παράδειγμα των
επιδέξιων πολιτικών ελιγμών του στα 23 χρόνια της θητείας του αναφέρεται από
τους διπλωμάτες ένα γεγονός. Ο Πάπας, ο χρηματοδότης του κινήματος της
Αλληλεγγύης του Λεχ Βαλέσα, αυτός που συνέβαλε τα μέγιστα κατά ομολογία του
ίδιου του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, στην πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην
Ανατολική Ευρώπη, πραγματοποίησε τελικά την πρώτη επίσημη επίσκεψη
Προκαθημένου της Καθολικής Εκκλησίας στην άθεη, κομμουνιστική Κούβα του Φιντέλ
Κάστρο. Έχοντας δίπλα του τον Κουβανό ηγέτη, ο Ποντίφικας συμβούλευσε στη δική
τους γλώσσα τους Κουβανούς «να μη φοβούνται. Είστε άνθρωποι που έχετε
δικαιώματα», τους είχε πει. Ήταν θεαματική κίνηση και αποτέλεσε μια σημαντική
πολιτική παρέμβαση.

Ο Πάπας είναι ο πλέον πολυταξιδεμένος θρησκευτικός ηγέτης. Τα ανοίγματά του,
και πέραν της Κούβας, θεωρούνται εντυπωσιακά. Η επίσκεψή του στην Ορθόδοξη
Ρουμανία το 1999 είχε χαρακτηριστεί σταθμός. Οι επισκέψεις του σε
προτεσταντικές, μουσουλμανικές, βουδιστικές και αθεϊστικές χώρες αποδεικνύουν
τις επιδιώξεις του.

Η πολιτική παρέμβαση του Βατικανού δεν εξαντλείται μόνο σε ταξίδια. Η
παρασκηνιακή αλλά ουσιαστική παρέμβασή του στα πολιτικά δρώμενα της Ιταλίας
είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Δεν είναι η μόνη. Χρησιμοποιώντας την παγκόσμια
αυτοκρατορία των μέσων ενημέρωσης που διαθέτει (εφημερίδα, εκδοτικό οίκο,
τηλεοπτικό κανάλι, ραδιόφωνα, σελίδες στο Ίντερνετ) επιχειρεί να παίρνει θέση
σε όλα τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα. Από τις αμβλώσεις μέχρι τις ιατρικές
ανακαλύψεις. Από τις πολεμικές διενέξεις έως και την οικονομία. Ο Προκαθήμενος
της Καθολικής Εκκλησίας αιφνιδιάζει και με την κριτική του προς τον
καπιταλισμό. «Όπως και ο μαρξισμός, δεν κράτησε τις υποσχέσεις του για την
παγκόσμια απελευθέρωση από την πείνα, την άγνοια και την αθλιότητα».

Η Καθολική Εκκλησία αναγνωρίζει τη δύναμη και την ισχύ και των υπολοίπων
θρησκειών. Εκείνο που επιζητεί για τον εαυτό της, λένε διπλωμάτες προσπαθώντας
να εξηγήσουν τις κινήσεις του Πάπα, είναι ένας ρόλος προνομιακού συνομιλητή
και έναν ρόλο θρησκευτικής αυτοκρατορίας, την πρωτοκαθεδρία της οποίας θα
αναγνωρίζουν όλοι.