ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μια εικόνα

«Πρωτομαγιά να δεις στη Μόσχα!». Κάποτε ήταν στρατιωτικές παρελάσεις, τανκς
που χορεύανε στην Κόκκινη Πλατεία, ηγέτες που χαιρετούσαν από το μπαλκόνι σαν
κέρινες κούκλες. Άδειασε ύστερα η πλατεία κι έμειναν χωρίς παράταξη οι
νοσταλγοί, με τις φωτογραφίες κολλημένες σε χαρτόνια, να περιφέρονται μόνοι.
Την Τρίτη το βράδυ οι ειδήσεις δείχνουν φευγαλέα, ανάμεσα σε πολλές εικόνες
Πρωτομαγιάς απ’ τον κόσμο, τον Γκορμπατσώφ στην πορεία της Μόσχας. Δεν είναι
ούτε νοσταλγός ούτε καθεστωτικός, περπατά πιασμένος αγκαζέ σε μια σειρά που
κυματίζει ­ ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας, έτσι είπε ο
εκφωνητής. Δεν ήξερα ότι υπήρχε τέτοιο κόμμα, ούτε ότι ο Γκορμπατσώφ είναι στη
Μόσχα, ότι αποφάσισε να ξαναπάρει μέρος στην ενεργό πολιτική δράση. Σαν
χορευτής που ξαναπιάνει τα βήματα, ενώ είχε αποσυρθεί στις πάνω κερκίδες.
Βαρέθηκε ίσως τις διαλέξεις ανά την κόσμο, τις δάφνες του ιστορικού του ρόλου
­ με όλα τα αγκάθια τους ­ και του Νόμπελ Ειρήνης και είπε να δοκιμάσει στο
πετσί του αν δουλεύει το σύστημα. Δεν θα ήταν εύκολο, συνηθισμένος στην
ασφάλεια και το απυρόβλητο, να ξαναβγεί στο ρινγκ, με τον αγέλαστο Πούτιν που
προσπαθεί να ξαναφτιάξει προσωποπαγές καθεστώς εκ των ενόντων. Σε μια εποχή
συμβόλων και εικόνων, ακόμα και το χαμόγελο του Γκορμπατσώφ στην πορεία, το
άσπρο του μαλλί που ανέμιζε, ταιριάζει στη Μόσχα καλύτερα από τα συνοφρυωμένα
μούτρα του νεαρού Βλαδίμηρου, της δίνει ελπίδες για την κανονική ζωή που
δικαιούται και δεν μπορεί να ξεκινήσει, δεκαετίες τώρα. Τουλάχιστον αυτός
αγάπησε τόσο τη Δημοκρατία και σεβάστηκε τους κανόνες, που έχασε την εξουσία,
αυτό δεν μπορεί παρά και οι εχθροί του να το αναγνωρίζουν.