[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Να, λοιπόν, που όλα έχουν ένα τέλος. Η εικόνα του άκαμπτου πρωθυπουργού που
δεν υποχωρούσε μπροστά στην απειλή του κομματικού κόστους, που αγνοούσε
διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, του πρωθυπουργού που αποστρεφόταν τα
πισωγυρίσματα και βάδιζε μπροστά, ξεθώριασε. Φαίνεται ότι μέχρι εδώ ήταν. Το
όνειρο της πολιτικής που είχε χαρακτηριστικά τη συνέπεια και την επιμονή στους
στόχους, αρχίζει να σβήνει. Πολλοί θα πουν ότι και πολύ κράτησε. Πέντε χρόνια
και κάτι μήνες συνεπούς πολιτικής πορείας, επιβραβευμένης δύο φορές από τους
πολίτες, ίσως ήταν πολύς καιρός για μια χώρα που είχε μάθει να πορεύεται με το
«βλέποντας και κάνοντας», με βασικό υπολογισμό αυτόν του κομματικού κόστους,
του τι θέλουν οι πολλοί και όχι τι συνιστούν οι ειδήμονες, που είχε μάθει να
αγνοεί τον (κατά τον Πλάτωνα ) «επιστητή» και να ακολουθεί τα γλυκόλογα που
μπορεί να μην έδιναν λύσεις στα προβλήματά της αλλά χάιδευαν αρκούντως τα
αυτιά μας.

Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι ξαφνιαστήκαμε στην αρχή της πενταετίας, όταν
διαπιστώσαμε ότι ο νεοεκλεγείς τότε πρωθυπουργός έδειχνε ανυποχώρητος σε
καταστάσεις και συνθήκες που πολλοί προκάτοχοί του εκμεταλλεύονταν για να
δικαιολογήσουν την αλλαγή πλεύσης, την εγκατάλειψη στόχων, την αλλαγή σχεδίων
και προοπτικής. Μερικοί είπαν ότι θα κρατήσει πολύ λίγο γιατί έρχονταν
εκλογές. Που ήρθαν και επιβράβευσαν ακριβώς τη συνέπεια και την αταλάντευτη
πορεία που έδειχνε να ακολουθείται. Και η λαϊκή απόφαση επαναλήφθηκε, με μια
σπάνια για τη χώρα μας επιβράβευση: το κυβερνών κόμμα στις τελευταίες εκλογές
πέτυχε τρίτη συνεχόμενη νίκη με αύξηση του ποσοστού του. Δηλαδή το
εμπιστεύτηκαν περισσότεροι πολίτες. Που ασφαλώς περίμεναν την ίδια επιμονή και
πορεία προς τα εμπρός. Όχι πως δεν είχαν γίνει λάθη και παραλείψεις, όχι πως
δεν υπήρξαν αδυναμίες και άτολμα βήματα. Όμως στη σκέψη του κόσμου υπήρχε η
εικόνα της συνέπειας, της σταθερής πολιτικής πρακτικής, της αγνόησης του
κομματικού κόστους. Και επιβράβευσε την προηγούμενη προσπάθεια.

Πού να φαντάζονταν όλοι αυτοί ότι θα αρκούσε μια κίνηση, στην οποία
πρωτοστάτησαν κυρίως μαυρισμένοι από τον κόσμο πολιτικοί, για να έρθουν τα
πάνω, κάτω.

Ήταν, ως φαίνεται, πολύ ωραίο όνειρο για να κρατήσει περισσότερο…