Άνοιξη τον Απρίλιο

Τελικά έχουν δίκιο αυτοί που ισχυρίζονται πως το μπάσκετ είναι απλό άθλημα.
Αντίθετα, συχνά, απ’ το ποδόσφαιρο, για να κερδίσεις αρκεί να είσαι καλύτερος.
Αλλά και για να είσαι καλύτερος αρκεί να κάνεις μερικά απλά πράγματα

Τρανή απόδειξη τόσο το φετινό ελληνικό Πρωτάθλημα, που έχει ενδιαφέρον χωρίς
να προσφέρει ιδιαίτερες συγκινήσεις, όσο και η τελική, αυτό το Σαββατοκύριακο,
φάση του Κυπέλλου, που πρόσφερε συγκινήσεις χωρίς όμως μεγάλο αγωνιστικό
ενδιαφέρον ­ και στις δύο διοργανώσεις, στην πρώτη ύστερα από αρκετή
θαλασσοταραχή, στη δεύτερη μάλλον ως απλή κρουαζιέρα, πρωταγωνιστεί πλέον η
ίδια ομάδα, η οποία μάλιστα είναι πολύ δύσκολο να χάσει ­ και μια τρίτη, το
παραδοσιακότερο από τα παρακλάδια της κολοβής φέτος Ευρωλίγκας. Η απλότητα
βέβαια της κατάστασης δεν έγκειται στη συγκέντρωση όλης της μπασκετικής
δύναμης στον Παναθηναϊκό, αλλά μάλλον στον τρόπο με τον ο οποίο επιτεύχθηκε. Η
κλασική συνταγή περιείχε τον συνυπολογισμό και τη σύμμειξη (ακριβώς αντίθετα
απ’ ό,τι έκανε, για μία ακόμα χρονιά, ο αιώνιος αντίπαλος) τριών μπασκετικών
θεσφάτων: μια καλή ομάδα ξεκινάει από έναν καλό προπονητή, η όποια ανανέωση
μιας ομάδας που νικάει γίνεται με πολλή φειδώ, το φορμάρισμα μιας ομάδας που
κάνει πρωταθλητισμό πρέπει να προγραμματίζεται για τον Απρίλιο και όχι για τον
Δεκέμβριο. Ο Παναθηναϊκός είχε την τύχη ή την πρόνοια να χτίσει τα τελευταία
χρόνια την πορεία του πάνω σε αυτές τις βάσεις. Η πιθανώς καταδικαστική σε
άλλες περιπτώσεις τριπλή άγνοια του προέδρου του (άγνοια του αθλήματος, του
μέτρου, της αξίας του χρήματος) συνοδεύεται σταθερά από μια ιδιότητα που
εξουδετερώνει όλες τις άλλες και οδηγεί σχεδόν αναπόδραστα στην επιτυχία,
εφόσον φυσικά υπάρχουν τα μέσα και η υποδομή του «τριφυλλιού»: ο πρόεδρος έχει
υπομονή. Μπορεί να μην αντιστάθηκε στο παρελθόν στις σειρήνες της ματαιοδοξίας
όσον αφορά τους παίκτες που αγόραζε (ας κάνετε την πράξη ανάμεσα στην προσφορά
και στα χρέη του Γουίλκινς) ή να συνεχίζει ακόμα να εμφανίζει φαινόμενα
αλαζονείας απέναντι στους διαιτητές (τι λόγο είχε πάλι αυτό το «ξέσπασμα» στο
ημίχρονο του ημιτελικού του Κυπέλλου;), βάζει όμως μονίμως πλάτη και στηρίζει
στις δύσκολες στιγμές την πραγματική κολώνα της ομάδας, τον προπονητή. Και
όταν έχει τον καλύτερο προπονητή της Ευρώπης, τα πράγματα απλοποιούνται ακόμα
περισσότερο.

Το μέρισμα λοιπόν της υπομονής του εισπράττει κυρίως σήμερα ο Παναθηναϊκός.
Ξεχασμένες, ή μάλλον χωρίς αξία, οι ήττες του πρώτου γύρου, η ταπείνωση με
μικρές ευρωπαϊκές ομάδες, οι εικόνες αγωνιστικού και ψυχολογικού
ξεκουρντίσματος. Τώρα που μετράει, η ομάδα είναι ομάδα και το μπάσκετ που
παίζει, χωρίς να συναρπάζει (η ΑΕΚ, για παράδειγμα, στην καλή της μέρα, είναι
πολύ πιο ευχάριστη στο μάτι), πείθει. Στον ημιτελικό του Κυπέλλου με τον
Ολυμπιακό ο Παναθηναϊκός κατάφερε να διατηρήσει το πάνω χέρι σε όλη τη
διάρκεια του αγώνα, απέναντι σ’ έναν αντίπαλο που έπαιξε φιλότιμα ­ αλλά
μέχρις εκεί ­ το τελευταίο πιθανότατα χαρτί του για να διασώσει τη φετινή
χρονιά. Ο Παναθηναϊκός έμεινε ψύχραιμος εκεί που ο Σαββατιάτικος Ολυμπιακός
έμοιαζε συνεχώς με το πιστόλι στον κρόταφο (γι’ αυτό πάντως ευθύνονται
σημαντικά κι εκείνοι που δημιούργησαν το κλίμα πρωτοφανούς ηττοπάθειας πριν η
ομάδα μπει στο γήπεδο). Στηρίχτηκε σε πολλούς παίκτες (όταν σταμάτησε ο Φώτσης
ξεκίνησε ο Μπαλογιάννης, όταν έλειπε ο πολύτιμος Ρέμπρατσα την καθοριστική
τάπα έριξε ο άποντος προχθές Αλβέρτης), ενώ ο Ολυμπιακός έδειχνε να τα
περιμένει όλα από τους δύο ξένους του (αλήθεια πώς εξηγείται η κατάρρευση,
τους τελευταίους μήνες, παικτών σαν τον Τόμιτς, τον Βούκσεβιτς, τον Ρισασέ;).
Κυρίως, φάνηκε δεμένος, όταν οι αντιδράσεις στα πέριξ του πάγκου του αντιπάλου
του πρόδιδαν μια επερχόμενη, ανά πάσα στιγμή, διάλυση. Η χαρακτηριστικότερη
ένδειξη της υπεροχής του Παναθηναϊκού ήταν, νομίζω, η χειρονομία του
Ομπράντοβιτς προς τον Ρότζερς στο τέλος του αγώνα και η υποδοχή της από έναν
επαγγελματία που δεν είχε παίξει ούτε δευτερόλεπτο. Τα πράγματα είχαν μπει στ’
αυλάκι: το μάθημα δόθηκε το Σάββατο.