Για 10 μέτρα λεωφορειόδρομου…

Για να στρίψει ο οδηγός δεξιά από την πλατεία Κλαυθμώνος στην οδό Παπαρρηγοπούλου, πρέπει να πάρει θέση στον λεωφορειόδρομο, αλλιώς θα φθάσει στο Σύνταγμα. Αυτό όμως θεωρείται κολάσιμο

Έχω πια συνηθίσει ­ ακόμη και η ταλαιπωρία γίνεται συνήθεια ­ αλλά δεν έχω
πάψει να αναρωτιέμαι. Αναρωτήθηκα πολλές φορές και χθες το πρωί, στη διάρκεια
της πολύπαθης (όπως πάντα) διαδρομής μου από Μαρούσι στο κέντρο: «Μα καλά,
αυτή η πόλη δεν έχει τροχονόμους; Κι αν έχει, πού είναι κρυμμένοι;».

Αν εξαιρέσεις τον τροχονόμο στον «Φάρο» του Ψυχικού που σηκώνει στην πλάτη του
ένα απίστευτο φορτίο (χιλιάδων αυτοκινήτων) και εκείνον στη διασταύρωση των
Αμπελοκήπων, άλλο τροχονόμο δεν συναντάς στη διαδρομή σου, εκτός κι αν κάποιος
«επώνυμος» κατεβαίνει την Κηφισίας, οπότε σε κάθε φανάρι υπάρχει, για όσο
διαρκεί η δική του (ανώδυνη φυσικά) κάθοδος και ένας τροχονόμος!

Σε μία ώρα και είκοσι λεπτά φθάνεις από Μαρούσι στη… Λιβαδειά (120
χιλιόμετρα) αλλά και από Μαρούσι στο κέντρο ­ 13 χιλιόμετρα! Καλή αντιστοιχία,
θα’ λεγε κανείς, αλλά ακόμη και σ’ αυτό «εκπαιδεύεσαι» και… συνηθίζεις.

Τους είδα ξαφνικά όλους μπροστά μου. Πέντε τροχονόμοι με τον επικεφαλής τους,
μια κλούβα, δύο περιπολικά και τρεις μηχανές της Τροχαίας Αθηνών. Φοβερός
«συνωστισμός» Αρχών, εκεί που τελειώνει η πλατεία Κλαυθμώνος, στη διασταύρωση
με το στενό της Παπαρρηγοπούλου, όπου μοιραία θα έστριβα δεξιά με κατεύθυνση
το υπαίθριο πάρκινγκ. Η «παγίδα» για τους οδηγούς και τους μοτοσυκλετιστές
είναι αριστοτεχνικά στημένη και ήδη μπροστά από μένα είναι ακινητοποιημένα δύο
ακόμη Ι.Χ, ένα ταξί και δύο μηχανές.

Ο επικεφαλής δίνει οδηγίες στους οδηγούς πού θα σταματήσουν και στους
υφισταμένους του ποιος θα αναλάβει ποιόν ­ «εσύ το Yaris», «εσύ τη μηχανή»,
«εσύ το ταξί», «εσύ το φορτηγάκι»…

Η αρχική μου σκέψη είναι ότι πρόκειται για έλεγχο κυκλοφορίας στον δακτύλιο.
Βγάζω όλα τα σχετικά ­ διπλώματα, άδεια κυκλοφορίας και δακτυλίου. Ο νεαρός
(και ευγενής ομολογώ) τροχονόμος ζητά και αστυνομική ταυτότητα… «Ελέγχετε
για τον δακτύλιο;», τον ρωτώ. «Δεν σας σταματήσαμε για τον δακτύλιο, μπήκατε
στον λεωφοριόδρομο», απαντά.

Μένω για λίγο άναυδη: «Μπήκα για 15-20 μέτρα στον λεωφοριόδρομο για να
παραμείνω δεξιά στην πλατεία και να στρίψω στο πρώτο στενό δεξιά», παρατηρώ.
«Έχετε επιχειρήσει εσείς να στρίψετε δεξιά από τη μεσαία λωρίδα της Σταδίου; Η
εσοχή της πλατείας δημιουργεί στα δεξιά σου άλλες δύο λωρίδες, τα τρόλεϊ
φεύγουν από δεξιά προς αριστερά από την αφετηρία τους δίχως να νοιάζονται αν
έρχονται Ι.Χ. από αριστερά προς τα δεξιά και αν δεν σε σκοτώσει κάποιο,
κινδυνεύεις να μείνεις με μισό αυτοκίνητο!».

Ο νεαρός τροχονόμος που με έχει «αναλάβει» σιωπά και κατευθύνεται προς τον
επικεφαλής: «Η κυρία παραδέχεται ότι μπήκε στον λεωφοριόδρομο, αλλά ήθελε να
στρίψει δεξιά…». Εκείνος γυρίζει την πλάτη του, δίνοντας με αυτό τον τρόπο
εντολή να κοπεί η κλήση. Απευθύνομαι σε εκείνον: «Μόνο με κλειστά μάτια
στρίβεις δεξιά από τη μεσαία λωρίδα της Σταδίου» επιμένω. «Αν οδηγείς με
ανοικτά μάτια, καταλήγεις στο Σύνταγμα για να… στρίψεις. Είναι παράλογο να
σταματάτε οδηγούς που δεν παραβιάζουν τον λεωφοριόδρομο για να πάνε
γρηγορότερα, αλλά τον χρησιμοποιούν ελάχιστα για να στρίψουν με ασφάλεια στο
στενό της επιλογής τους…».

Χαμογελάει και γυρίζει και σε μένα την πλάτη του. Η κλήση πρέπει να κοπεί ­
και κόβεται. Ενδεχομένως τμήμα αυτών των εσόδων να χρησιμοποιηθούν για να μην
περικοπούν κι άλλο οι… συντάξεις! Το θέμα, δεν είναι οι 25.000 δραχμές της
κλήσης ­ αυτή θα πληρωθεί. Το θέμα είναι ότι η συγκεκριμένη παράβαση μετράει
στο σύστημα ελέγχου συμπεριφοράς οδηγών ­ με 5 πόντους στους 27!
Χρησιμοποίησες δέκα μέτρα λεωφοριόδρομου για να παραμείνεις δεξιά ή αριστερά
και να στρίψεις; Έχεις επικίνδυνη συμπεριφορά ­ κατά τον νόμο. Και είσαι
σωστός οδηγός όταν βάζεις σε κίνδυνο τη ζωή σου και τις ζωές άλλων και
διασχίζεις κάθετα μια λεωφόρο για να καταφέρεις το αυτονόητο: να… στρίψεις!