[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Είναι προφανές ότι τα προτεινόμενα κυβερνητικά μέτρα για το Ασφαλιστικό
σχεδιάστηκαν με προχειρότητα και χωρίς κοινωνική ευαισθησία. Μείωση συντάξεων
μέχρι και 45%, αύξηση ορίων ηλικίας (για πολλούς μάλιστα για δεύτερη φορά μέσα
στην τελευταία δεκαετία), «καταδίκη» των μητέρων με παιδιά, δίνουν το στίγμα
του πακέτου που χαρακτηρίζεται από αντιασφαλιστικη λογική. «Περισσότερη
εργασία με λιγότερη σύνταξη» είναι το σήμα κατατεθέν των προτεινόμενων μέτρων.
Και σ’ αυτό το μεγάλο θέμα, που προκαλεί εύλογες ­ έντονες ­ αντιδράσεις, το
κράτος είναι απόν. Ένα κράτος που συμμετέχει μόνο με 2% στο σύστημα κοινωνικής
ασφάλισης, ενώ το ύψος της περιουσίας των Ταμείων ­ αν δεν υπήρχε η κρατική
παρέμβαση ­ από 5,6 τρισ. δρχ. που είναι σήμερα, θα μπορούσε να είναι στα 20
τρισ. δρχ. με το ελάχιστο επιτόκιο. Ένα κράτος που δεν έκανε τίποτε για την
πάταξη της εισφοροδιαφυγής (1 τρισ. δρχ. ετησίως), για τις ανεξέλεγκτες
δαπάνες υγείας. Ένα κράτος που ούτε καν καλύπτει τη συμμετοχή του για τους
ασφαλισμένους ­ οφείλει 650 δισ. δρχ. στα ασφαλιστικά ταμεία. Ένα κράτος που
έρχεται τώρα να ρίξει όλες τις ευθύνες και τα μέτρα στις πλάτες των
ασφαλισμένων, οι οποίοι ουδεμία ευθύνη έχουν για την κρίση στο σύστημα
κοινωνικής ασφάλισης. Με τα νέα μέτρα, ο στόχος της σύνταξης απομακρύνεται όλο
και περισσότερο και μάλιστα σε ένα εργασιακό τοπίο όπου κυριαρχούν το άγχος, η
ανασφάλεια, η απουσία ελεύθερου χρόνου. Δουλεύουμε για να δουλεύουμε. Ξεχάσαμε
τις εκδρομές τα Σαββατοκύριακα, δεν προλαβαίνουμε να διαβάσουμε ένα βιβλίο, να
δούμε μια ταινία. Μας έκλεψαν το χαμόγελο. Χάσαμε την αισιοδοξία μας. Τώρα θα
χάσουμε και τη σύνταξη. Κι αυτή την αγωνία για τη σύνταξη δεν την βλέπω μόνο
στους 40άρηδες αλλά και σε νεώτερους. Έρχονται νέα παιδιά που τώρα μπήκαν στην
αγορά εργασίας και με ρωτάνε πότε θα πάρουν σύνταξη. Και όταν τους λέω ύστερα
από 40 χρόνια, σκύβουν το κεφάλι και φεύγουν απογοητευμένοι. Δεν έχουν το
κουράγιο ούτε καν να το σκεφθούν. Υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν θα μπορέσουν
ποτέ να πάρουν πλήρη σύνταξη. Και ένα μεγάλο τμήμα από αυτούς δεν θα προλάβει
ποτέ να φθάσει στα 65. Σύνταξη στα 65! Σύνταξη; Μάλλον για ένα… φιλοδώρημα
θα πρόκειται, αφού η σύνταξη θα μειωθεί δραματικά. Να μου το θυμάστε. Σύντομα
θα ακούγεται σαν φάρσα. Όπως το γνωστό, διαφημιστικό, σλόγκαν:

­ Έλα, Αλέκο. Πόση σύνταξη πήρες, πόσο; Αχαχαχαχαχα…