Η αρχαία ηρεμία διαταράσσεται

Η εξέγερση. Μαοϊστής αντάρτης μιλάει σε χωρικούς στο Νεπάλ, προσπαθώντας να ξεσηκώσει τα πλήθη

Εκτεινόμενο κατά μήκος των Ιμαλαΐων σαν χαλί, το Νεπάλ είναι μία από τις πιο
συναρπαστικές και σαγηνευτικές χώρες του κόσμου. Βασίλειο ερημιτών ανά τους
αιώνες, φάνταζε απόρθητο έτσι όπως περιβάλλεται από βουνοκορφές. Αυτό, έως
πριν από 40 χρόνια, που παρουσιάστηκε μια πρώτη ρωγμή…

Αυτοί που επισκέπτονται σήμερα την περιοχή κατά δεκάδες χιλιάδες ανακαλύπτουν
ότι προφύλαξε καλά τα «θαύματά του»: οι αρχαίες του πόλεις διαθέτουν
θαυμάσιους παλιούς ναούς που καλύπτονται έξοχα από λαξευμένο ξύλο. Σήμερα, οι
διαδρομές που καταλήγουν στο βουνό είναι εμφανείς. Οδηγοί, αχθοφόροι,
καταλύματα και όλα τα γοητευτικά συνοδευτικά του Τρίτου Κόσμου ανευρίσκονται
πλέον σε αφθονία στην προσπάθεια να εξοικονομηθούν λίγα χρήματα επιπλέον από
τους εύπορους επισκέπτες.

Υπάρχει όμως κάποιο πρόβλημα σε αυτόν τον παράδεισο. Δεν είναι μόνον η ομορφιά
του Νεπάλ που είναι αιώνια. Το ίδιο και η φτώχεια που με βαθιές ρίζες στο
παρελθόν, συμβάλλει περισσότερο στην απόγνωση. Η πικρή φτώχεια του Νεπάλ
επιστρέφει στις ημέρες μας δριμύτερη. Στην ύπαιθρο, η δράση των Μαοϊστών
εντείνεται τα τελευταία πέντε χρόνια.

Πρόσφατη έκρηξη, ο θάνατος 38 ατόμων και ο τραυματισμός άλλων 39 σε δύο
χωριστές σφαγές. Στο απομονωμένο χωριό Ρουκουμκότ, στην αραιοκατοικημένη
δυτική πλευρά της χώρας, τουλάχιστον 30 αστυνομικοί σκοτώθηκαν όταν το φυλάκιό
τους ανατινάχθηκε από τα πυρά των ανταρτών.

Είκοσι οκτώ συνάδελφοί τους μεταφέρθηκαν στην πρωτεύουσα Κατμαντού για
νοσηλεία. Στην άλλη πλευρά της χώρας, στην περιοχή Ντολάκα, 90 μίλια ανατολικά
της πρωτεύουσας, άλλοι πέντε αστυνομικοί και τρεις αντάρτες έχασαν τη ζωή τους
στη διάρκεια συγκρούσεων.

Οι επιθέσεις αυτές από το Κομμουνιστικό Κόμμα του Νεπάλ (Μαοϊστικό) ­ CNP (Μ)
­ σκοπό έχουν να θυμίσουν στον κόσμο ότι η δράση του συνεχίζεται πέντε χρόνια
τώρα. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση του Νεπάλ, έχοντας υπό πλήρη έλεγχο τον Τύπο,
προσπαθεί να καταστείλει την εξέγερση προσποιούμενη ότι δεν συνέβη, βρίσκεται
πλέον σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.

Οι αξιωματούχοι που επισκέφθηκαν τα αστυνομικά φυλάκια δήλωσαν ότι
καταστράφηκαν, πως οι επιτιθέμενοι πήραν μαζί τους μεγάλη ποσότητα όπλων και
πυρομαχικών και απήγαγαν περίπου 20 αστυνομικούς. Πραγματοποίησαν επίσης δύο
βομβιστικές επιθέσεις στην Κατμαντού, οι οποίες δεν είχαν θύματα, προκάλεσαν
όμως μεγάλες ζημιές.

Η εξέγερση στο Νεπάλ ξεκίνησε στις αρχές του 1996, όταν απαγορεύτηκε στο NCP
(Μ) να συμμετάσχει στις γενικές εκλογές εξαιτίας της αντίθεσής του στη
συνταγματική μοναρχία της χώρας. Τότε η οργάνωση αποφάσισε να δράσει
υιοθετώντας τις βίαιες μεθόδους που επέλεξε το Sendero Luminosa ή αλλιώς, το
Φωτεινό Μονοπάτι του Περού, με το οποίο κάποιες φορές παραλληλίζεται.

Στηρίχτηκαν στο εξής σχέδιο: Να αποκτήσουν προσβάσεις στα χωριά της
υποβαθμισμένης υπαίθρου, αποσπώντας υποστήριξη και αντικρούοντας τους
αντιπάλους, μέχρις ότου οι σχετικά εύπορες πόλεις, κυρίως οι Κατμαντού και
Ποκάρα, 125 μίλια δυτικά, περικυκλώνονταν. Οι πρόσφατες επιθέσεις δείχνουν ότι
η στρατηγική τους πετυχαίνει, υποβοηθούμενη ωστόσο από την αδυναμία και τη
διαφθορά της κυβέρνησης.

Δέκα χρόνια μετά το «Τέλος της Ιστορίας», η απόλυτη ιδέα του Μαοϊσμού μπορεί
να φαντάζει περίεργη για τους περισσότερους στη Δύση, όμως η φτώχεια, η
οπισθοδρόμηση, η ανεργία είναι τόσο διαδεδομένες και η αντίθεση με τη ζωή της
ελίτ της Κατμαντού τόσο έντονη, που κι εκείνες οι απλές έννοιες της
δικαιοσύνης και της επανάστασης βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Πάνω από το 80% του
πληθυσμού του Νεπάλ (23 εκατομμύρια) είναι αγρότες που διαβιούν από τις
σοδειές τους (ρύζι, σιτηρά, πατάτες και καλαμπόκι).

Ενώ ο κόσμος γύρω τους αλλάζει στα μάτια των Δυτικών, που πραγματοποιούν το
κουραστικό ταξίδι προς το Νεπάλ, οι αγρότες αυτής της χώρας παραμένουν στα
χρόνια του Μεσαίωνα, προσκολλημένοι στο σύστημα των καστών, σε μια ζωή μίζερη,
με μια κυβέρνηση που δείχνει να μην ενδιαφέρεται για κάτι περισσότερο από το
να αυξήσει τον πλούτο της.

Αυτός είναι ο λόγος, όπως εκτιμούν διπλωμάτες, που η εξέγερση είχε τόσο μεγάλη
επιτυχία και η βία μεταφέρθηκε σε 50 από τους 75 νομούς. Δεν είναι τυχαίο που
μεταξύ αυτών που απαντούν στην έκκληση για ένοπλο αγώνα είναι νέες γυναίκες,
οι προσδοκίες των οποίων είναι πολύ λιγότερες από αυτές των ανδρών.

Οι Μαοϊστές σκοτώνουν αστυνομικούς, γαιοκτήμονες, πολιτικούς και αξιωματικούς
των τοπικών αρχών που ανήκουν στο κυβερνών Κόμμα του Κογκρέσου. Βάζουν βόμβες
στα γραφεία των εφοριών, ληστεύουν τράπεζες και αποσπούν εκβιαστικά χρήματα
από μη κυβερνητικούς οργανισμούς που υποστηρίζονται από ξένες αρχές. Απαγάγουν
ξένους, μεταξύ των οποίων ο υπογράφων και ο γιος του, αν και δημιουργείται η
εντύπωση ότι δεν έχουν βλάψει κανέναν επισκέπτη.

Ξένες αποστολές, όπως η βρετανική και η αμερικανική, έχουν απαγορεύσει σε
αξιωματούχους τους να ταξιδεύουν στις «εύφλεκτες» περιοχές και προειδοποίησαν
τους ομοεθνείς τους να τις αποφεύγουν.