30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΗΤΣΟΣ ΚΑΣΟΛΑΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Δερβέκιστα Αιτωλοακαρνανίας.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Το μόνο αγαθό που έχουμε, το μόνο που χάνουμε: Τη ζωή!

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Όλους εκείνους που σιτίζονται στις κουζίνες των εξουσιών.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Κάθε φορά την παρούσα στιγμή που γίνεται αμέσως… παρελθόν!

ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ: Ένα κομματάκι φρέσκο ψωμί κάθε πρωί που πηγαίνει στον
φούρνο.

Δύο συνοικεσιάρχες αρραβωνιάζουν τον Διονύση με την Ζηνοβία αλλά, την
τελευταία στιγμή, του παρουσιάζουν μία άλλη.

«Πριν όμως από αυτό, μιά τρελή Ελλάδα ταξιδεύει μ’ ένα τρελό τρένο», λέει ο
Μήτσος Κασόλας που κλείνει 32 χρόνια στα γράμματα και τα γιορτάζει μ’ ένα νέο μυθιστόρημα

ΕΡ.: «Τρεις αρραβώνες. Πέντε γάμοι. Ένα τρένο;

ΑΠ.: Τα πάθη των Ελλήνων της δεκαετίας του εξήντα που τα… επιλογούν οι άλλες
δεκαετίες μέχρι το 2000.

ΕΡ.: Το ένα τρίτο, λοιπόν, της τριλογίας σας. Σκοπός του το γέλιο;

ΑΠ.: Ναι, αλλά αυτό να βγαίνει από τους ήρωές μου που χορεύουν πάνω στ’
αναμμένα κάρβουνα της ιστορίας μας…

ΕΡ.: Ποια η υπόθεση του δεύτερου;

ΑΠ.: Για την ώρα μπορώ να πω μόνο τον τίτλο του: «Όλα για την αγάπη του Χάρη».

ΕΡ.: Και το τρίτο, πρόκληση επίσης;

ΑΠ.: Φυσικά.

ΕΡ.: Και το όνομα αυτού, το ‘χετε βρει;

ΑΠ.: Ναι. «Στρατιώτης Κάπας: Διατάξτε».

ΕΡ.: Τι είναι το γέλιο σήμερα;

ΑΠ.: Ό,τι ήταν πάντα: Μεγάλο πράμα.

ΕΡ.: Ζούμε σε δύσκολους καιρούς…

ΑΠ.: Μάγος είσαι;

ΕΡ.: Ύστερα από τα δύο πρώτα Κρατικά βραβεία που πήρατε: το 1974 για την «Άλλη
Αμερική» και το 1981 για το «Ο Πρίγκιπας», ποιο… άλλο περιμένετε;

ΑΠ.: Καλό θα ήταν αυτό της… πυρίτιδος Νόμπελ!.. Έχει και δόξα και χρήμα.
Εμένα δεν θα με πείραζε να μου ‘διναν μόνο το χρήμα. Ποτέ δεν πλήρωσα τους
λογαριασμούς μου με δόξα…

ΕΡ.: Τι κερδίσατε από τη σχέση σας με τη δημοσιογραφία;

ΑΠ.: Ένα μέρος της ζωής μου. Η δημοσιογραφία όμως μάλλον τίποτα. Κάθε μέρα όλο
και πιο απαίδευτη γίνεται…

ΕΡ.: Πόσο βαθιά κολυμπάτε στο Ιντερνέτ;

ΑΠ.: Δεν κολυμπάω καθόλου. Προσπαθώ να βοηθάω τους ναυαγούς του…

ΕΡ.: Πόσο προβληματίζει ένα συγγραφέα ένας πόλεμος στη γειτονιά μας;

ΑΠ.: Το πρόβλημα είναι τι κάνει, όχι μόνο ο συγγραφέας, αλλά ο κάθε πολίτης
για να μη γίνει αυτός.

ΕΡ.: Αγαπημένος σας στίχος;

ΑΠ.: «Θεέ μου και τι να απόγιναν της γης οι αντρειωμένοι».

ΕΡ.: Ένα παράξενο πράγμα που σας έχει πει ένας αναγνώστης σας;

ΑΠ.: Μια αναγνώστριά μου έστειλε ένα μεγάλο καρβέλι ψωμί και τυλιγμένο σε μια
μπόλια του γάμου της: «Ψωμί μου δώσατε, διαβάζοντας τον Πρίγκιπά σας, ψωμί σας
προσφέρω και ‘γω…».

ΕΡ.: Ποιο από τα βιβλία σας έχετε ξεχωρίσει;

ΑΠ.: Αν ξεχωρίσω το ένα, τα άλλα θα… κλαίνε.

ΕΡ.: Ποιος στίχος από τα ποιήματά σας αντιπροσωπεύει το σήμερα;

ΑΠ.: «Σήμερον ο καιρός διαρκώς συννεφώδης… Αστραπές και βροντές.
Καταρρακτώδεις βροχές από αίμα…». Δελτίο Καιρού: Το 1969…

ΕΡ.: Πολιτιστική Ολυμπιάδα 2004;

ΑΠ.: Με τον Μαραθώνα κατεστραμμένο, τα ντοπαρίσματα, τις… κονομισιές των
Ολυμπιονικών από διάφορα διαφημιστικά σκατά, τον εξευτελισμό τους και με
σχολεία στην Ελλάδα ρημαγμένα, για Ολυμπιακούς και για Πολιτιστική Ολυμπιάδα
είμαστε;

ΕΡ.: Συγγραφέας που σας σημάδεψε;

ΑΠ.: Από τα δεκατέσσερά μου ο Ντοστογιέφσκι και ο Όμηρος.

ΕΡ.: Διαβάζετε νέους συγγραφείς;

ΑΠ.: Εγώ τους διαβάζω, αυτοί δεν ξέρω αν διαβάζουν εμένα…

ΕΡ.: Ποια είναι η γνώμη σας;

ΑΠ.: Κάποιοι θα μείνουν σκάβοντας μέσα τους…

ΕΡ.: Πώς τα βλέπετε τα πράγματα της… Βουλής;

ΑΠ.: Συνήθως δεν βλέπω… πράγματα, βλέπω άδεια καθίσματα!

ΕΡ.: Εξουσία και τέχνη. Πόσο επηρεάζει η μία την άλλη;

ΑΠ.: Αν η τέχνη μπορούσε να επηρεάσει την εξουσία, θα την φώτιζε και θα την
λιγόστευε. Αν την υπηρετεί, την αυξάνει.

ΕΡ.: Πώς ήταν το Πάσχα παιδί και τώρα;

ΑΠ.: Με κείνα τα Πάσχα της παιδικής μου ηλικίας βάζω νοστιμιά στα Πάσχα, τα
τώρα.

ΕΡ.: «Ελευθέριος Βενιζέλος»;

ΑΠ.: Το τόσο φως των… Μεσογείων, της Αττικής, πού το πήγαν οι Γερμανοί; Και
γιατί «Ελευθέριος Βενιζέλος» και όχι «Αερολιμένας Αθηνών»;