Κάρτες για «φτασμένους»

Οι ηλικίες μεταξύ 30 και 45 είναι αυτές που δείχνουν σήμερα το μεγαλύτερο
ενδιαφέρον για την απόκτηση «πλαστικού χρήματος», κοινώς κάρτας, πιστωτικής ή
χρεωστικής.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι σε ποσοστό μεγαλύτερο από 50% οι σημερινοί
κάτοχοι καρτών είναι μεταξύ 25 και 45 ετών, σύμφωνα με στοιχεία του Εμπορικού
Συλλόγου Αθηνών. Η διαφοροποίηση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια έγκειται
στο γεγονός ότι μεγαλύτερη ζήτηση παρουσιάζει το προϊόν στα μεσαία κυρίως
εισοδήματα, αφού τα ανώτερα έχουν φροντίσει να εντρυφήσουν στον νέο τρόπο
πληρωμών εδώ και καιρό. Αυτό δεν συνεπάγεται βέβαια ότι και τα χαμηλά
εισοδήματα απέχουν από τον «χορό» που έχει στηθεί τον τελευταίο καιρό γύρω από
το πλαστικό χρήμα στη χώρα μας. Κάρτες, για παράδειγμα, δίνονται και στους
φοιτητές, με τη διαφορά ότι το πιστωτικό όριο είναι χαμηλό.

Τελευταίως κάτοχοί τους γίνονται ακόμη και Ανατολικοευρωπαίοι, οι οποίοι ζουν
και εργάζονται στη χώρα μας, αρκεί να παρουσιάσουν έναν αξιόπιστο εγγυητή. Το
χρήμα ­ έστω το πλαστικό ­ δεν κάνει διακρίσεις.

Πού κυμαίνεται η χρήση

Υπολογίζεται ότι σήμερα το 70% των οικονομικά ικανών να συναλλάσσονται με
κάρτα έχουν φροντίσει να την αποκτήσουν. Εκτιμάται δε πως ο ένας στους τρεις
οικονομικά ενεργούς Έλληνες έχει κάρτα στο πορτοφόλι του και τη χρησιμοποιεί
περίπου 17 φορές τον χρόνο, για να κάνει συναλλαγές μέσης αξίας της τάξεως
περίπου των 25.000 δραχμών.

Το στοιχείο αυτό προέρχεται από τη Visa, αλλά εκτιμάται ότι εκεί περίπου
κυμαίνεται η χρήση και των υπολοίπων καρτών. Τελευταίως, οι τράπεζες
επιχειρώντας ένα άνοιγμα στο συγκεκριμένο κομμάτι της αγοράς, στο πλαίσιο του
«άγριου» ανταγωνισμού που έχει ξεσπάσει για την απόκτηση όσο το δυνατόν
μεγαλύτερων μεριδίων, προχωρούν στην έκδοση καρτών με περισσότερο «χαλαρό»
τρόπο.

Το αγαπημένο τους όμως target group είναι αυτό που αποτελούν οι πελάτες με
σταθερό εισόδημα ­ δηλαδή υπάλληλοι του Δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα και
γενικότερα οι έχοντες μία «σταθερή βάση». Υπό αυτήν την έννοια, οι ελεύθεροι
επαγγελματίες, μολονότι αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του πελατολογίου τους, δεν
είναι και οι πλέον ευπρόσδεκτοι.

«Φτωχοί» και κακοπληρωτές

Οι έχοντες πάντως φορολογητέο εισόδημα της τάξεως των 2.000.000 δραχμών ή εκεί
γύρω συγκεντρώνουν πολλές πιθανότητες να αποκτήσουν κάρτα, αρκεί: να μην έχουν
και άλλες δανειακές υποχρεώσεις και γενικότερα να μην είναι πολύ «ανοιγμένοι»
οικονομικά, αφού οι τράπεζες θέλουν να πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

Η τραπεζική εμπειρία έχει αποδείξει ότι τους περισσότερους κακοπληρωτές δεν
τους συναντά κανείς στα χαμηλά εισοδήματα, ίσως επειδή φροντίζουν να κάνουν
καλύτερα τον προϋπολογισμό τους. Ο κανόνας πάντως λέει «τα πάντα είναι θέμα
χαρακτήρα και ορθολογικής διαχείρισης των διαθέσιμων πόρων».