ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Ω! πικρό μου έαρ…

Περιμένοντας το Πάσχα όλοι μας ελπίζουμε. Είναι η γλυκιά προσμονή, η ηδονή της
αναμονής που θα ξεθωριάσει μέσα στον χρόνο. Περιμένουμε. Όνειρο περιφερόμενο
σαν επιτάφιος. Αυτές τις ημέρες αναμένοντας την ανοιξιάτικη γιορτινή απόδραση,
την κατάνυξη της Μεγάλης Παρασκευής, τη μυρωδιά του κεριού καθώς λειώνει η
πασχαλινή λαμπάδα, τη μελαγχολία της γιορτής, αυτές τις ημέρες, χιλιάδες
συνάνθρωποί μας θα περιμένουν, εις μάτην, την Ανάσταση. Πάντα το μυαλό μου
τέτοιες μέρες τρέχει στους φτωχούς της διπλανής πόρτας. Στους Έλληνες των
επιδομάτων, της ανέχειας. Στους συνταξιούχους των 140.000 δραχμών, στους
ανέργους, στους εξαθλιωμένους μετανάστες.

Πρόσφατα η κυβέρνηση ανακοίνωσε μέτρα κατά της φτώχειας. Για τις ευπαθείς
ομάδες του πληθυσμού. Μέτρα που φυσικά δεν θα αντιμετωπίσουν ριζικά τη
φτώχεια, αλλά θα δώσουν έστω και μια μικρή ανάσα στους οικονομικά ασθενείς.
Ωστόσο όλοι μας το έχουμε εμπεδώσει πλέον: η φτώχεια ποτέ δεν πεθαίνει. Και
ύστερα από αυτά τα μέτρα θα συνεχίσουν να υπάρχουν οι δύο Ελλάδες. Από τη μία
η Ελλάδα των φτωχών, του περιθωρίου, της απομόνωσης, της σιωπής.

Η Ελλάδα που έχει την υγεία μόνιμο ασθενή και σημαία την υπομονή. Με
επιδόματα-ψίχουλα, με συντάξεις πείνας.

Και από την άλλη η Ελλάδα των ολίγων, των εύπορων, των εχόντων και κατεχόντων.
Η Ελλάδα της φοροδιαφυγής και της… φυγής. Αυτές τις δύο Ελλάδες θέλω να
σβήσω από το μυαλό μου, αλλά δεν μπορώ. Όσο κι αν προσπαθώ. Άλλωστε καθημερινά
είναι μπροστά μου. Με προκαλούν, με εξοργίζουν, μου θυμίζουν τις κοινωνικές
ανισότητες. Δυστυχώς κι εφέτος δεν θα ‘ρθει η Ανάσταση για τους φτωχούς. Κι
εφέτος θα ψάλουν το… ώ! πικρό μου έαρ!