Είναι εφικτή η αντιμετώπιση της κρίσης

Βλακώδης αντίληψη των Αμερικανών για την προώθηση των γεωστρατηγικών τους
συμφερόντων στα Βαλκάνια τούς οδήγησε στην πεποίθηση ότι αυτά εξυπηρετούνται
μόνο με τον ακρωτηριασμό της Σερβίας, καθώς και την ολοκληρωτική απώθηση της
Ρωσίας από την περιοχή. Στον βωμό αυτής της στρατηγικής διαπράττονται σημεία
και τέρατα που κλιμακώνουν την αποσταθεροποίηση, ενώ εγκυμονούν τον κίνδυνο
επέκτασης στον περίγυρο. Συχνά οι Αμερικανοί γεωστρατηγιστές, εν ονόματι της
υλικής υπεροχής τους, σχεδιάζουν επί χάρτου για διάφορα σημεία του κόσμου
«λύσεις» αίματος και δυστυχίας που είναι και περιττές, αλλά όχι λίγες φορές,
και προφανώς επιζήμιες, για τα καλώς νοούμενα συμφέροντά τους. Είναι βέβαιον
ότι ήρεμα και ευημερούντα Βαλκάνια με αδιατάρακτα σύνορα και μια ενεργό και
έντιμη βοήθεια των ΗΠΑ, θα ήταν ψυχή τε και σώματι ευγνωμόνως στο πλευρό των
Αμερικανών. Οι τελευταίοι όμως αδυνατούν να σχεδιάσουν με βάση το δίκαιο. Τον
παγκοσμίως καλύτερό τους σύμμαχο, την Ε.Ε., αρέσκονται να τον έχουν «του
κλώτσου και του μπάτσου» συνεργούσης και της ανικανότητας των ευρωπαϊκών
ηγεσιών.

Εν αρχή ην η διάλυση, ως μη όφειλε, της Γιουγκοσλαβίας. Από κει και ύστερα
επισωρεύονται λάθη επί λαθών και εγκλήματα επί εγκλημάτων από το Ραμπουιγέ ΙΙ,
όπου επέβαλε όρους κατοχής στη Σερβία, ενώ προέβλεψε αυτονόμηση του
Κοσσυφοπεδίου, έως τον κτηνώδη «ανθρωπιστικό» πόλεμο του 1999 και την εντόπιση
του όλου κακού στο πρόσωπο του Μιλόσεβιτς. Η τραγωδία είναι ότι η ευρωπαϊκή
ασφάλεια αποφασίζεται στην Ουάσιγκτον και οι Ευρωπαίοι αιδημόνως ακολουθούν.
Είναι γνωστή η απέχθεια των ΗΠΑ σ’ αυτό που ονομάζεται «Ευρωπαϊκή Αμυντική
Ταυτότητα», πλην ούτε αντίσταση ούτε αντίλογος σ’ αυτή την ισοπεδωτική επιβολή
επί της Ευρώπης δεν ακούγεται. Η επιλεκτική κατά το δοκούν, και τη συμφέρουσα
εκάστοτε δόση, εφαρμογή του διεθνούς δικαίου έχει, μετά ιδίως τη «νέα
στρατηγική αντίληψη της Συμμαχίας», οδηγήσει σε εξωφρενικές καταστάσεις το
βαλκανικό υποσύστημα. Η Ευρώπη λειτουργεί ως Πόντιος Πιλάτος για τα
τεκταινόμενα στην περιοχή της. Ο γνωστός λόρδος Όουεν, απογοητευμένος από το
ετοιμόρροπο κατόρθωμά του στη Βοσνία, αναφωνεί από τη «Γουώλτ Στρητ Τζόρναλ»
«ξανασχεδιάστε τον χάρτη»! Η κατασκευή και άλλων και παράλλων προτεκτοράτων,
για να είναι υποτίθεται του χεριού των κατασκευαστών, είναι άμεσο πρόγραμμα.

Αλλά εδώ πλέον τα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση
με τις διαγραφόμενες εξελίξεις. Η «σαλαμοποίηση» στον ευρύτερο χώρο έχει τώρα
ως επισπεύδοντα τον αλβανικό εθνικισμό, ο οποίος, αφού καλλιεργήθηκε από τη
Δύση σε θερμοκήπιο, εξαπολύθηκε και διαχέεται προς πάσαν κατεύθυνση.

Ας αποσαφηνίσουμε τα πράγματα:

Πρώτον: Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι η Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου και δεν
πρόκειται επομένως να εκμεταλλευθεί καμία αλλαγή συνόρων. Κινδυνεύει μάλιστα
να είναι και θύμα της. Άρα, ορθώς τάσσεται και πρέπει να το κάνει εναργέστερα
κατά πάσης συνοριακής μεταβολής.

Δεύτερον: Ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου θα είναι απαρχή νέων
δεινών. Θα χρησιμοποιηθεί από τον αλβανικό εθνικισμό ως πολιορκητικός κριός
ανεξαρτητοποίησης του Τετόβου ή και προσάρτησης συνολικά των Σκοπίων. Αυτό
σημαίνει το απόλυτο κακό για την Ελλάδα, την ίδρυση δηλαδή Μεγάλης Αλβανίας, ο
εστί μεθερμηνευόμενον, μιας άλλης Τουρκίας στα νώτα της Ελλάδος. Μια απόσπαση
του Κοσσυφοπεδίου ολοκλήρου, ή μείζονος τμήματός του προς τη Μεγάλη Αλβανία θα
λειτουργήσει ως καταλύτης για τη διάλυση των Σκοπίων, η οποία ούτε αναίμακτη
θα είναι ούτε χωρίς ανάμειξη των γειτόνων θα επισυμβεί. Εκεί πλέον
διακυβεύεται η ειρήνη των Βαλκανικής. Η περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου θα
χρησιμοποιηθεί και ως πατέντα για πολλά άλλα.

Τρίτον: Για τον προσεκτικό παρατηρητή ο αλβανικός εθνικισμός δεν έχει σύνορα
και πάντως οι εκείθεν προερχόμενοι χάρτες περιλαμβάνουν τα βορειοδυτικά εδάφη
της Ελλάδος στις άμεσες βλέψεις του. Εδώ θα πρέπει να επισημάνει κανείς τον
κίνδυνο «πέμπτης φάλαγγας» από την άκριτη και άκρατη ανοχή μας στο πελωρίων
διαστάσεων λαθρομεταναστευτικό φαινόμενο. Η εκδοχή να την πάθουμε σαν τον
γεωργό του αισωπείου μύθου που προστάτευσε το φίδι στον κόρφο του για να τον
θανατώσει στη συνέχεια, είναι σφόδρα πιθανή. Δυστυχώς «αμετάθετοι εισίν οι
πονηροί καν τα μέγιστα φιλανθρωπεύωνται».

Τέταρτον: Η ασύλληπτη αφέλεια της προηγούμενης αμερικανικής Διοίκησης θα
μπορούσε υπό προϋποθέσεις μιας συστηματικής ελληνικής προσπάθειας να
σταματήσει με τη νέα Διοίκηση. Ο Αμερικανός φορολογούμενος επιβαρύνθηκε αίφνης
για το κράτος-φάντασμα της Βοσνίας 4 δισ. δολάρια, ενώ η εν τω μεταξύ
αναδειχθείσα αλβανική μαφία έχει ελέγξει ήδη ευρωπαϊκά το εμπόριο όπλων,
ναρκωτικών και λευκής σαρκός. Η αμερικανική Διοίκηση είναι αφελής, αλλά δεν
είναι ηλίθια. Υφίστανται άρα περιθώρια μιας επανεκτίμησης επιλογών από μέρους
της Ουάσιγκτον.

Υπό τα δεδομένα αυτά η Ελλάς οφείλει αυτή την ώρα:

Α) Να αξιώσει την εφαρμογή του ψηφίσματος 1244 του Σ.Α.Η.Ε. που ορίζει
σεβασμό των συνόρων και άρα Κοσσυφοπέδιο στη Γιουγκοσλαβία, αφοπλίζει τον UCK
και διασφαλίζει όλες τις εθνικές ομάδες.

Β) Να στηρίξει την ιδέα ενός πολυεθνικού μοντέλου για τα Σκόπια που
εκτονώνει την παρούσα ένταση και εγγυάται ισορροπίες των εθνοτικών ομάδων για
το μέλλον, ενώ αχρηστεύει τα παραμύθια της τάχα μακεδονικής καταγωγής των εκεί
Σλάβων. Παράλληλα παγώνει και σταδιακά εξουδετερώνει τις παρεμβατικές θέσεις
Τιράνων και Σόφιας.

Γ) Να καταστήσει ανταποδοτική, δηλαδή με όρους αμοιβαιότητας, την
πολύμορφη βοήθεια που παρέχουμε ώς τώρα, άνευ ανταλλάγματος, προς Αλβανία και
Σκόπια.

Η ελληνική ετοιμότητα διά πάσαν εξέλιξη πρέπει να καταστεί ενεργός.

Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ