«Γεννήθηκε» για τρίτη φορά

Τον λένε Γιώργο Ασκαλώφ και είναι δέκα χρόνων. Πριν από δύο χρόνια τον
πήραν όμηρο Τσετσένοι αντάρτες. Ήταν ο μικρότερος σε ηλικία από τους ομήρους
του χωριού Γκρόζναντερ, τρία χιλιόμετρα από τα σύνορα Ρωσίας – Τσετσενίας.

Γιώργος Ασκαλώφ. Κάθε φορά που έβλεπε στον καθρέφτη το κομμένο αυτί, ξαναζούσε τους εφιάλτες της απαγωγής…

Επί έξι μήνες ζούσε σε άθλιες συνθήκες, δεμένος με χειροπέδες. Το κομμένο αυτί
που έλαβε ο πατέρας του ήταν το έσχατο σημείο αντοχής. Από όλο το χωριό άλλα
και την Ελλάδα και την Κύπρο υπήρξε βοήθεια για να εξοικονομηθούν τα 15.000
δολάρια για λύτρα. Με μια εξίσου κυνική συναλλαγή, ο μικρός επεστράφη στους
γονείς του. Το κομμένο αυτί στο κεφαλάκι του παιδιού όμως τροφοδοτούσε
καθημερινά τους εφιάλτες…

Το πρώτο χαμόγελο

Αυτό το παιδί χθες χαμογελούσε με κάτι τεράστια μάτια στη σουίτα του «Υγεία».
Για πρώτη φορά εδώ και μία εβδομάδα που επισκέφθηκε την Αθήνα. Όλα έγιναν
διακριτικά και σιωπηλά. Από μια ιδέα που γεννήθηκε τυχαία, όταν ο επικεφαλής
γιατρός της ομάδας που τον χειρούργησε είδε την απίστευτη ιστορία στην
τηλεόραση. Ακόμα και σήμερα όμως λίγοι πιστεύουν ότι «τα κατάφεραν». Μέχρι να
έρθει ο μικρός στην Αθήνα μεσολάβησαν ατελείωτες συνεννοήσεις με συγγενείς της
οικογένειας του Μαθηματικού Σπάρτακ Ασκαλώφ να μεταφράζουν σε δύσκολες
τηλεφωνικές επικοινωνίες και τη γραφειοκρατία μέχρι την έκδοση της απαραίτητης
βίζας.

«Ο γιατρός είναι φίλος μου» έλεγε χθες ο πιτσιρικάς που ακόμα δεν έχει
συνέλθει από την ταλαιπωρία. Χαμογελάει δειλά και απαντάει σχεδόν μονολεκτικά
στις ερωτήσεις. Δίπλα του συνέχεια ο πατέρας και η θεία του Λιάνα, συγγενείς
που ζουν εδώ και είκοσι χρόνια στην Ελλάδα και ήρθαν από την Κω για να
συμπαρασταθούν στην οικογένεια.

«Τρεις φορές γεννήθηκε το παιδί μου. Μία όπως όλα τα παιδιά, μία όταν μου τον
έφεραν πίσω, και μία τώρα που τον βλέπω να χαμογελάει ξανά» λέει ο κ. Ασκαλώφ.
Η ευγνωμοσύνη επανέρχεται σε κάθε φράση. Για τον «γιατρό μας που να του δίνει
ο Θεός όλα τα καλά», για το νοσοκομείο που παρέχει τη φιλοξενία και κατέβαλε
όλα τα έξοδα, για όλους όσους βοήθησαν.

Στην τραγική ιστορία της οικογένειας που πριν από τον βενιαμίν έζησε και την
απαγωγή ενός ακόμα παιδιού, της Μαρίνας, που «ευτυχώς» τελείωσε χωρίς
δραματικό τρόπο, αφού οι απαγωγείς πήραν ό,τι μάζεψε ο πατέρας ξεπουλώντας την
περιουσία τους, σημαντικό ρόλο έπαιξε όχι μόνο το ίδιο το δράμα του Γιώργου,
αλλά και η χρησιμοποίησή του από ορισμένους. «Δεν θα ήθελα να αναφερθούμε σε
αυτό» λέει ο κ. Ασκαλώφ, «όχι με ονόματα. Όμως έπειτα από αυτό που έγινε, όλη
η Ρωσία συγκινήθηκε, και η Ελλάδα και η Κύπρος. Και δεν θα ξεχάσω που μας
είχαν προσκαλέσει από έναν σύλλογο να κάνουμε διακοπές στη Θεσσαλονίκη και μας
άφησαν χωρίς τα εισιτήρια επιστροφής να ψάχνουμε».

Ο μικρός δείχνει ήρεμος. Έχει εντυπωσιαστεί από την Αθήνα, έστω το κομμάτι της
με θέα το Ολυμπιακό Στάδιο και τις Σχολές της Αστυνομίας. Περνάει ώρες πολλές
κολλημένος στο παράθυρο να χαζεύει τους αστυνομικούς που κάνουν ασκήσεις.

Δεν γυρίζω πίσω

«Δεν θέλω να γυρίσω πίσω» λέει κάποια στιγμή. Η συζήτηση γίνεται με τη βοήθεια
της θείας του, που μεταφράζει. «Μου αρέσει η Ελλάδα, θέλω να μείνω εδώ, να πάω
σχολείο και να γίνω… ποδοσφαιριστής».

Όλοι τον πειράζουν. Ο πατέρας του επιμένει να γίνει μαθηματικός, ο πλαστικός
χειρουργός του «Υγεία» κ. Παρασκευάς Κοντοές να γίνει γιατρός, όμως ο
πιτσιρικάς, οπαδός της Σπάρτακ Μόσχας (και από τις ελληνικές «Ολυμπιακός») και
του Μαραντόνα, κοιτάζει τη σοκολατένια μπάλα ποδοσφαίρου που του έκαναν δώρο
και είναι σταθερός στην επιλογή του.

Μπορεί το μισό του κεφάλι να είναι ακόμα μπανταρισμένο, το σπίτι του δυόμισι
ώρες πτήση μακριά και οι εφιάλτες μόνιμα εγκατεστημένοι, όμως η ζωή άρχισε να
τού δείχνει ένα διαφορετικό πρόσωπο.

Και σε αυτό το νέο πρόσωπο του παιδιού που έζησε επί έξι μήνες όμηρος των
Τσετσένων ανταρτών, που οι γονείς του έλαβαν ταχυδρομικώς το κομμένο σχεδόν
σύρριζα το δεξί του αυτί, το χαμόγελο που ανθίζει, βλέπει στο μέλλον.

Τέλειωσε ο εφιάλτης του καθρέφτη

Παρασκευάς Κοντοές. «Ευτυχώς υπήρξε άμεση ανταπόκριση γιατρών και νοσοκομείου κι έτσι καταφέραμε να φέρουμε το παιδί στην Αθήνα για την επέμβαση»

«Νομίζω πως δύσκολα μπορούσε κανείς να μείνει ψύχραιμος βλέποντας την τραγική
ιστορία. Από το να έχεις μια ιδέα για να βοηθήσεις όμως μέχρι και την
υλοποίησή της, ο δρόμος, πιστέψτε με, δεν είναι εύκολος. Υπάρχουν μια σειρά
από δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, αλλά ευτυχώς είναι σε καλό δρόμο»
επισημαίνει ο πλαστικός χειρουργός κ. Παρασκευάς Κοντοές.

Οι γιατροί στη Ρωσία είχαν ζητήσει να μη γίνει επανορθωτική επέμβαση πριν ο
μικρός συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του. «Αυτό ήταν λογικό, γιατί η
παλιά μέθοδος συγκόλλησης μελών, και στην Ελλάδα, γίνεται σε δύο στάδια και το
μόσχευμα που χρησιμοποιείς είναι χόνδρος από τα πλευρά. Το αποτέλεσμα και
αισθητικά χρειάζεται επί μέρους βελτιώσεις» τονίζει ο γιατρός.

Για τον Γιώργο υπήρχε ένας τουλάχιστον λόγος για άμεση αποκατάσταση. Σύμφωνα
με την οικογένειά του, «όταν μας ειδοποίησαν ότι υπάρχει ένας Έλληνας γιατρός
που θέλει να το δει γιατί μπορεί να κάνει τώρα την εγχείρηση, δεν μπορώ να σας
περιγράψω τη χαρά μας. Ο μικρός όχι μόνο ήταν μονίμως το επίκεντρο της
προσοχής στο σχολείο και τον πείραζαν τα παιδιά, αλλά έβλεπε τους εφιάλτες του
στον καθρέφτη καθημερινά. Ζούσε ξανά όλη αυτή την τραγική ιστορία».

Το «Υγεία» κάλυψε τα έξοδα μετάβασης και τη φιλοξενία, η Εργάνη Α.Ε. προσέφερε
δωρεάν το συνθετικό μόσχευμα από την αμερικανική Porex και μια ομάδα γιατρών
εργάστηκε αφιλοκερδώς για την επέμβαση που είναι η δεύτερη του είδους στην
Ελλάδα (η πρώτη σε νοσοκομείο του ΕΣΥ). Οι γιατροί ήταν οι Π. Κοντοές
πλαστικός χειρουργός επικεφαλής, Δημήτρης Αντωνόπουλος πλαστικός χειρουργός
επιμελητής νοσοκομείου «Άγιος Αντρέας» στην Πάτρα, Ν. Λαμπρινάκη πλαστική
χειρουργός και οι αναισθησιολόγοι Γ. Παλζάς, Θ. Ζακινθινός, και Μ. Σαρατσιώτη.

Η ιδιαιτερότητα της επέμβασης είναι ότι χρησιμοποιείται τεχνητό μόσχευμα το
οποίο τυλίγεται με κροταφική περιτονία και εξωτερικά ντύνεται με δέρμα (από τη
βουβωνική χώρα στην περίπτωση του Γιώργου).