ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το γυναικείο άβατο…

Μου πήρε καιρό να ανακαλύψω τον κόσμο των πραγματικών γυναικών. Πέρασα πολλά
χρόνια θεωρώντας ότι οι περισσότερες χαραμίζουν τη ζωή τους σε όχι τόσο
σημαντικά πράγματα, οι πιο πολλοί φίλοι μου ήταν και είναι άνδρες, έβλεπα
πάντα με στραβό μάτι πολλές επιλογές τους, συνέδεα πολλές φορές το γυναικείο
με το γυναικουλίστικο, θυμάμαι τον εαυτό μου να υιοθετεί απεγνωσμένα
«αντρικές» εκφράσεις στην κουβέντα για να αποδείξω την απελευθέρωσή μου.

Μου πήρε καιρό να ανακαλύψω τον κόσμο των πραγματικών γυναικών. Και αυτό
συνέβη στο πιο απίθανο ­ για μένα ­ μέρος. Στο κομμωτήριο της γειτονιάς μου.
Ωραία τα κομμωτήρια του Κολωνακίου και της Κηφισιάς, μεγάλα, πολύβουα, με
ιλουστρασιόν περιοδικά και ιλουστρασιόν ανθρώπους. Άλλο πράγμα το συνοικιακό.
Στην αρχή καθόμουν σε μια γωνιά σιωπηλή, παρατηρώντας έκπληκτη έναν άλλο
κόσμο, που μέχρι τότε βαθιά μέσα μου δεν τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση.

Εκεί τα παιδιά απόκτησαν υπόσταση, η κοινωνία πήρε σάρκα και οστά, οι σχέσεις
έγιναν καθημερινές και τα αστεία απέκτησαν βάθος ήχου. Με τον καιρό ένιωσα πιο
άνετα, ανακαλύπτοντας μια «μυστική» κοινότητα που πάλλεται ­ όσοι ρόλοι και αν
τους ανατεθούν, όσες δυσκολίες κι αν βρεθούν μπροστά τους, οι πραγματικές
γυναίκες, αυτές που περιμένουν τα παιδιά έξω από το σχολείο, που φορτώνονται
σακούλες γυρνώντας από τη δουλειά, οργανώνουν ταυτόχρονα αποκριάτικα πάρτι και
συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για την εγκατάσταση κεραίας κινητής τηλεφωνίας στη
γειτονιά, που μιλούν παράλληλα για συνταγές μαγειρικής και ιατρικές
γνωματεύσεις, θα τα βγάλουν πέρα.

Παρατηρώ τους άνδρες που χρειάζεται να έρθουν στο κομμωτήριο για να πουν κάτι
στις γυναίκες τους ­ σεμνά, σαν σχολιαρόπαιδα, μπαίνουν και βγαίνουν γρήγορα
και βλέπεις στα μάτια τους ότι αισθάνονται πως παραβιάζουν το άβατο ενός
κόσμου ακατανόητου, περίεργου και γοητευτικού συνάμα ­ του κόσμου των
πραγματικών γυναικών. Μόνο που μου πήρε καιρό να τον ανακαλύψω…