ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πάρτι στη γειτονιά

Στην αρχή είπαμε να μαζευτούμε δυο – τρεις γείτονες που γνωριζόμαστε, να
κάνουμε… Καθαρή Κυριακή. Μετά, χωρίς να καταλάβει κανείς πώς έγινε, η
κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο ­ και ευτυχώς δηλαδή.

Κανείς δεν ξέρει πόσοι καλοί άνθρωποι, γείτονες κυρίως, ήρθαν και στριμώχτηκαν
στο κηπάκι, μικρό μα τόσο φιλόξενο, που τους χώρεσε όλους σαν αγκαλιά. Η γαζία
μπροστά στο σπίτι είχε αρχίσει να ανθίζει και οι νεραντζιές ήταν κιόλας
γεμάτες άσπρα λουλούδια. Στα παρτέρια δυόσμος και αρμπαρόριζα και λίγο πιο
πέρα, στο πάρκο, πεύκα και ευκάλυπτοι. Κι εκεί, μέσα στον μικρό κήπο, άνθρωποι
χαρούμενοι και ευτυχισμένοι να ξαναζούν το παιδικό όνειρο: μια γειτονιά. Όχι
την αποξένωση της πολυκατοικίας, όχι τον πολιτισμό της αντιπαροχής, όχι τη
μοναξιά του πλήθους. Όχι. Τη γειτονιά που ο ένας γνωρίζει τον άλλο, που
περνάει το πρωί και λέει καλημέρα, και ρωτάει πώς πήγε το παιδί στις
εξετάσεις, κι αν του πέρασε η γρίπη. Ο Κώστας, ο Θέμης, ο Νίκος, η Σωτηρία, η
Άννα, η Νίκη, ο Γιώργος, η Σοφία, η Ελιζαμπέτα, ο Δημήτρης, η Γκρέις, η Γιώτα,
η Σίσσυ, ο Αντώνης, η Χρύσα… Άνθρωποι που μιλάνε, που γελάνε, που
πειράζονται.

Έφερναν και δώρα που θύμιζαν άλλες εποχές. Η Αριάδνη χόρτα που είχε μαζέψει
και τυρί σπιτικό που έφερε ο Αντρέας από την Εύβοια. Η Μαρίκα παστέλι της
μάνας της, η Λιλή σπανακόπιτα, ο Σωτήρης τον δικό του χαλβά με σταφίδες, ο
Χάρης καλό κρασί και η Μαρία μια τούρτα, που της βάλαμε κεράκια για τα
γενέθλια του Μπάμπη.

Αργά το βράδυ, μου φάνηκε ότι τα λουλούδια της νεραντζιάς μύριζαν πιο έντονα.
Σίγουρα δεν χάθηκαν όλα, αφού μπορεί και ζει ακόμη η γειτονιά των ανθρώπων…