ΕΓΡΑΨΑΝ

Γιώργος Πανταγιάς

(ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού περιγράφει τις δύο αντιλήψεις για τη
συμβολική και ουσιαστική διάσταση της πολιτικής)

«Η πρώτη ταυτίζει την πολιτική και τα υποκείμενά της με τα σύμβολα. Πρόκειται
δηλαδή για έναν φετιχιστικό, μυθολογικό, μη εκκοσμικευμένο κομματικό
πατριωτισμό, ο οποίος αντιλαμβάνεται τα υποκείμενα της πολιτικής ως παρελθόν,
ως μουσείο, ως νεκρό σύμβολο, ενώ αρνείται να τα δει ως παρόν, ως αντίφαση και
ως ζωή.

Πρόκειται για μια αντίληψη που λατρεύει την εικόνα τους και μισεί την
πραγματικότητά τους. Που αναπολεί τις ιστορικές αναμνήσεις και αγνοεί το ίδιο
το κοινωνικό τους υλικό, δηλαδή τους ζωντανούς ανθρώπους.

Με άλλα λόγια, μας θυμίζει αυτόν που φωνάζει στο σκοτάδι για να ξεπεράσει το
φόβο του. Έτσι δεν είναι δυνατόν σε μια σύγχρονη κοινωνία ορισμένοι να
αναπαράγουν φαινόμενα στασιμότητας και φοβικότητας γιατί τους αρέσει να ζουν
στον κόσμο των συμβόλων.

Αντίθετα η δεύτερη αντίληψη, των περιεχομένων και της ουσίας της πολιτικής,
δίνει βάρος στο πραγματικό νόημά της. Άλλωστε, όπως έλεγαν οι Κινέζοι, το
πρόβλημα δεν είναι το χρώμα της γάτας, αν δηλαδή είναι μαύρη, άσπρη, πράσινη ή
κόκκινη, αλλά αν μπορεί να πιάνει τα ποντίκια. Και το ερώτημα το οποίο τίθεται
είναι: Τα υπάρχοντα σχήματα, ανεξαρτήτως χρώματος και συμβόλων, μπορούν να
πιάνουν ποντίκια; Πολύ φοβάμαι ότι μάλλον θα χρειαστούμε φάκες…»

(«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»)