ΜΑΤΙΕΣ Η ψυχούλα

Χάσανε το παιδάκι τους. Ένα αγοράκι τριών, μόλις, χρόνων. Θα μπορούσαν, οι
φτωχοί γονείς, να το είχαν σώσει, ενδεχομένως, αν το χειρουργούσαν στο
«Μεμόριαλ», στη Νέα Υόρκη. Τα 100 εκατομμύρια, που χρειάζονταν για την
επέμβαση ­ ποσόν τεράστιο, μυθικό, για ένα ζευγάρι της ανάγκης, του
μεροκάματου ­ τα είχαν βρει. Τους τα είχε προσφέρει, με συγκίνηση, χιλιάρικο
χιλιάρικο, η γειτονιά, το χωριό, η πόλη, το νησί. Η Λέσβος.

Τα χρήματα, όμως, δεν έφτασαν στον προορισμό τους. Αιτία, ένας νόμος του 1931.
Και η γραφειοκρατία. Ή, μάλλον, η έλλειψη τόλμης, από ένα διευθυντή Τράπεζας.
Που λογάριασε το τυπικό μέρος. Και όχι το ουσιαστικό ­ τη σωτηρία του παιδιού
­ όπως έκαναν αρκετοί άλλοι, σε παρόμοιες περιπτώσεις, στη Μακεδονία κι αλλού.

Χάσανε το παιδάκι τους. Και βγήκαν στα κανάλια. Και προχώρησαν σε καταγγελίες.
Και ορθώς έπραξαν. Μπήκε κι ο Πρωθυπουργός στη μέση. Και ο εισαγγελέας. Και
υπουργοί. Και άλλοι παράγοντες. Τώρα, όμως, τόσες μέρες μετά τον θάνατο του
αγοριού, ποιος ο λόγος να εξακολουθεί να μιλάει ο πατέρας στην τηλεόραση; Ποιο
το κέρδος της ψυχής; Ποια η ανακούφιση; Ο πόνος, δεν χρειάζεται προβολείς για
να καταλαγιάσει.

Κι από τον πόνο, περάσαμε στα λεφτά. Στα εκατομμύρια. Είδα στη μικρή οθόνη,
πολλά θυμωμένα πρόσωπα. Γυναίκες και άντρες, που φώναζαν «θέλουμε πίσω τα
χρήματά μας! Εμείς, τα δώσαμε για το παιδί. Όχι για να πάνε σε φιλανθρωπικά
ιδρύματα…». Άλλοι, πάλι, λένε, ότι η οικογένεια, η χαροκαμένη οικογένεια,
πήρε 12 εκατομμύρια και τα ‘φαγε…

Ας τα ‘φαγε! Σιγά, τώρα, να μην της ζητήσουμε και ρέστα! Ο πατέρας, μιλάει για
σοβαρές δαπάνες, που έγιναν, όσο το παιδάκι ήταν βαριά άρρωστο. Και, προφανώς,
λέει την αλήθεια. Αλλά και όλη την αλήθεια να μη λέει, τι πρέπει να κάνουμε;
Να τον δικάσουμε; Δεν φτάνει που ο άνθρωπος είναι βουτηγμένος στην απόγνωση,
ώς τον λαιμό, θα του στείλουμε από πάνω και τον… δικαστικό κλητήρα;

Καλό θα ήταν, πάντως, ο δύστυχος πατέρας, ώσπου να συζητηθούν (σε 9 μέρες) τα
«ασφαλιστικά μέτρα» για την τύχη των εκατό(;) εκατομμυρίων, να ξεχάσει τις
τηλεοράσεις. Αρκετά με το εμπόριο των δακρύων και του πανελλήνιου πένθους, από
τη μεριά τους, για μια ψυχούλα, που θα μπορούσε, αν όλα πήγαιναν καλά, να μην
είχε πετάξει…