ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ΚΕΠ, λοιπόν

Ύστερα από αφύσικα παρατεταμένη κύηση και τεχνητά δημόσιο τοκετό εγεννήθη
ημίν νέο κόμμα. Ή μάλλον όχι κόμμα (πιπέρι στο εξής στους επιμένοντες σε αυτόν
τον αναχρονισμό) ­ Κίνημα. Το θέμα βέβαια είναι από πού έρχεται και προς τα
πού θέλει να μας κινήσει κάτι που παλεύει έτσι να μας συγκινήσει.

Σπάνια τόσοι πολλοί περίμεναν τόσα πολλά και αντιφατικά από κάτι που μπορούσε
να τους προσφέρει τόσα λίγα. Αυτό, για να είμαστε δίκαιοι, δείχνει πρώτα τη
γύμνια της σύγχρονης πολιτικής ζωής και μετά τίθεται ως μέτρο κρίσης για το
νέο (προϊόν περισσότερο παρά θεσμό) που ξεπήδησε μέσα και χάρις σε αυτήν τη
γύμνια. Για το πολίτευμα και τη δημοκρατία μας το μόνο ίσως κρίσιμο στοιχείο
είναι η ανάδειξη και η παγίωση συνθηκών που όχι μόνον επέτρεψαν, αλλά σχεδόν
κατέστησαν αναγκαίο ένα διάβημα με τα χαρακτηριστικά που υποπτευόμασταν και
που αρχίσαμε πλέον και επισήμως να γνωρίζουμε.

Όσο κι αν ο ρόλος που έπαιξαν τα μέσα ενημέρωσης στη «συνειδητοποίηση» της
ανάγκης (προσοχή: όχι κενού) του πολιτικού συστήματος είναι σημαντικός ­ τις
τελευταίες αμφιβολίες διέλυσε το «στήσιμο» και το εν γένει ήθος των επίσημων
εγκαινίων ­ νομίζω ότι θα συνιστούσε υπεραπλούστευση και υποκρισία να
ισχυρισθούμε ότι το νέο κόμμα (συγγνώμη και πάλι για τα ανακλαστικά) είναι
αποκλειστικά «μιντιακό δημιούργημα».

Δημιούργημα, του καιρού του, ναι, ενός καιρού κατά τον οποίο, εξαιτίας κυρίως
της τηλεόρασης, η πολιτική έχασε και συνεχίζει κάθε μέρα να χάνει καθετί το
πολιτικόν. Αλλά και δημιούργημα της αδυναμίας των υπαρχόντων κομμάτων να
αντιμετωπίσουν έστω και στοιχειωδώς αυτό το έλλειμμα, με εργαλεία πιο σύγχρονα
και γι’ αυτό, πιο αποτελεσματικά από το αναμάσημα κοινών τόπων, ξεπερασμένων,
ήδη τη στιγμή της εκφοράς τους, από τις μεταβολές της κοινωνίας και τις ίδιες
τις πράξεις των δήθεν ανησυχούντων.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα μοιάζει αγεφύρωτο το χάσμα ανάμεσα στη
δεδηλωμένη πρόθεση του νέου σχηματισμού να ανανεώσει την πολιτική ζωή και τις
προγραμματικές του διακηρύξεις. Δανείστηκε την έννοια του «κινήματος» από το
σημερινό κόμμα εξουσίας, το οποίο, όμως, ιδρύθηκε όταν η εκ βάθρων αλλαγή του
συστήματος έμοιαζε ακόμα δυνατή και δικαιολόγησε (ξαναλέω: στην αρχή), με τις
οργανωτικές (αυτοοργάνωση) και ιδεολογικές (ρήξη με το κατεστημένο) επιλογές
του, τον χαρακτηρισμό και τις ελπίδες του διαφορετικού.

Τίποτε ανάλογο σήμερα με το ΚΕΠ, που ως μόνη νέα ιδέα προβάλλει την αντίκρουση
της ίδιας του της ύπαρξης: ένα «κέντρο» που δεν «αποτελεί ενδιάμεση θέση» (σαν
να λέμε ένας ευφυής χωρίς εγκέφαλο), ένας «πολιτικός χώρος» που «αποστρέφεται
την κομματοκρατία» (σαν να λέμε ένας πρωταθλητής που δεν μπαίνει στο γήπεδο),
μια «ηθική υπόσταση» που «απαιτεί πράξη» (σαν να λέμε ένας πλατωνικός έρωτας
γεμάτος σαρκικό πάθος).

Και απευθύνεται, έτσι τουλάχιστον όπως το ορίζει, σε κάτι που επίσης δεν
υπάρχει: ούτε «ελεύθεροι» μπορεί να θεωρηθούν εκείνοι που δέχονται να
αγωνιστούν για μια περιπέτεια που ξεκινάει αρνούμενη τη θεμελιώδη συγκρουσιακή
αρχή της πολιτικής, ούτε πραγματικοί «πολίτες» εκείνοι που πιστεύουν πως η
απάντηση στα «μηνύματα των καιρών» είναι λίγη ακόμη νεφελώδης
απο-πολιτικοποίηση.

Κανείς δεν εμποδίζει έναν άνθρωπο να προσπαθήσει να εμφανίσει τον εαυτό του ως
κόμμα, αλλά θα όφειλε να το ονομάσει «Όχημα Κουρασμένων Τηλεθεατών». Το
χειρότερο είναι ότι, ακόμα κι έτσι, αυτό το νέο πράγμα κάθε άλλο παρά θα ήταν
(εκλογικά τουλάχιστον) καταδικασμένο.

Ο δικηγόρος Κώστας Β. Μποτόπουλος είναι διδάκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου.