Λόγια ζεστά, ειλικρινή…

<

Τζον Ντάιαμοντ. Η περιγραφή της ζωής του ενέπνευσε πολλούς. Κάτω με τη γυναίκα του Ναϊτζέλα

«Πόσο περήφανος είμαι για σένα και γι’ αυτό που έγινες. Το καταπληκτικό με μάς
είναι ότι κατορθώσαμε αυτό που είμαστε. Φίλα μου τα παιδιά. Σας αγαπώ όλους»:
Βαριές και διαπεραστικές οι τελευταίες κουβέντες του Τζον Ντάιαμοντ, ήχησαν
στο χώρο, αλάθητες σε ειλικρίνεια και ζεστασιά. Αναγνώστηκαν από τις σελίδες
ενός μικρού σημειωματαρίου ενώπιον εκατοντάδων φίλων που τον συνόδευσαν για
ύστατη φορά στον ύστατο τόπο. Απευθυνόταν στη σύζυγό του Ναϊτζέλα… που ήταν
εκεί μαζί με τα δυο παιδιά τους, την επτάχρονη Κοσίμα και τον τετράχρονο
Μπρούνο. Ο κόσμος θα τον θυμάται περισσότερο από τα άρθρα του στους «Τάιμς»,
όπου και ανέλυε την πορεία του καρκίνου από τον οποίο υπέφερε, τη θεραπεία
στην οποία υποβαλλόταν, την καθημερινή του ζωή… Κάπως έτσι επικοινωνούσε με
τον έξω κόσμο τον τελευταίο καιρό, γράφοντας. Ο Ντάιαμοντ δεν μπορούσε να
μιλήσει. Έπασχε από καρκίνο του φάρυγγα και είχε υποβληθεί σε εγχείρηση στη
γλώσσα. Από την πρώτη φορά που δημοσίευσε τα περί καρκίνου, οι αναγνώστες του
τον λάτρεψαν. Κατά εκατοντάδες έφταναν οι επιστολές τους στον Ντάιαμοντ, μαζί
με κάρτες, φωτογραφίες, από συζύγους, γονείς καρκινοπαθών, από ανθρώπους που
είχαν θεραπευτεί, που είχαν αγαπήσει άλλους που είχαν πεθάνει. «Πρώτη φορά από
τότε που έγινε η διάγνωση, έκλαψα», θυμάται ο Ντάιαμοντ, φέρνοντας στη μνήμη
τη στιγμή που αντιλήφθηκε την ανταπόκριση των αναγνωστών του… λίγο μετά τον
Απρίλιο του ’97.

10 Μαϊου 1997: το βάρος

«Έχασα μερικά κιλά ­ όχι επειδή ο καρκίνος μου αφαιρεί από τη σύστασή μου αλλά
επειδή δεν μπορούσα να φάω από τις διάφορες βιοψίες και τις αφαιρέσεις μαζών
στις οποίες υποβαλλόμουν…».

7 Ιουνίου 1997: η ετικέτα του καρκίνου

«Ήταν το πρώτο δείπνο με ξένους από τότε που άρχισαν όλα. Φανταστείτε, πρέπει
να πας σε ένα πάρτι με δεκάδες ανθρώπους και εκεί, στη μέση της ουράς για το
τραπέζι είναι ένας τύπος που ποτέ δεν έχεις ξανασυναντήσει και δεν τρώει…
Τελικά κάποιος λέει “Μακάρι να μπορούσε να χάσω κι εγώ έτσι βάρος” και απαντώ
αμέσως “Θα μπορούσες αν είχες καρκίνο”… Το πάρτι διαταράχθηκε και εγώ
στεκόμουν σιωπηλός σκεπτόμενος δεκάδες τρόπους με τους οποίους θα μπορούσα να
το χειριστώ καλύτερα… Με τον καιρό, έχω μάθει να αντιμετωπίζω τη ναυτία, την
απώλεια των μαλλιών αλλά η απώλεια των λέξεων είναι τελείως ξένη με μένα».

20 Σεπτεμβρίου: όταν δεν έχω φωνή

«Όταν δεν μπορώ να μιλήσω, δεν είμαι εγώ, όχι αυτός που πιστεύω ότι
είμαι…Μόλις με ρώτησε η Ναϊτζέλα κάτι και ενώ ήμουν έτοιμος να πω
“Οπωσδήποτε”, η λέξη που βγήκε ήταν “Ναι”. Ο Τζον Ντάιαμοντ που λέει “Ναι”
είναι διαφορετικό άτομο από αυτό που λέει “Οπωσδήποτε”».

17 Ιουλίου 1999: το μέλλον

«Οι χρόνοι τους οποίους χρησιμοποιούμε η Ναϊτζέλα κι εγώ όταν μιλάμε είναι
μόνο ο αόριστος και ο ενεστώτας. Όλα όσα αφορούν το μέλλον τα έχουμε πει, ή
βρίσκονται ως προσχέδια στον τόπο της επιθυμίας. Υπάρχει κάτι καλό και σχετικά
σταθερό στο παρόν, στην Κοσίμα που μόλις τοιχοκόλλησε το πρώτο της πόστερ με
ένα συγκρότημα αγοριών, στον Μπρούνο που μόλις πήρε το πρώτο του ποδήλατο, στα
γενέθλια και στις οικογενειακές εξόδους… Πώς θα είναι το μέλλον άραγε; Και
σε κάθε περίπτωση, κανείς δεν ξέρει».

30 Δεκεμβρίου 2000. Κοσίμα

«Στενοχωριέμαι μερικές φορές ότι δεν θα είμαι εδώ να δω την Κοσίμα στην
εφηβεία της…».

10 Φεβρουαρίου 2001: o καρκίνος επέστρεψε

«Την πρώτη φορά που ανέφερα τον καρκίνο εδώ, ήταν, όσο με αφορά τουλάχιστον,
μεγάλη είδηση. Υπήρχαν τόσα να πω, τόσα για να απορήσω, τόσα για να τρομάξω.
Όμως τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν υπάρχει καινοτομία και η ιστορία
εξελίσσεται: έρχεται ο καρκίνος, εγχείρηση, φεύγει ο καρκίνος, παύση, ο
καρκίνος επιστρέφει, ακτινοθεραπεία… διάγνωση, επτά εγχειρήσεις, τρεις
δόσεις ακτινοθεραπείας, λίγη χημειοθεραπεία…Και έτσι, όταν πια λέω,
“Μάντεψε. Ο καρκίνος επέστρεψε”, δεν έχω κάτι για να συνεχίσω. Ήταν και πριν.
Αν φύγει, θα ξανάρθει».

24 Φεβρουαρίου 2001: η τελευταία λέξη

… Μόλις χθες με ενημέρωσε (ο ογκολόγος μου) και το μόνο που κατάφερα να
γράψω ως απάντηση ήταν “Θεέ μου, μα τα είχες πάει καλά”… Ο καρκίνος ασφαλώς
επέστρεψε. Αναπτύσσεται αργά σε μικρές δόσεις. Είναι εδώ στον πνεύμονα, και
εκεί σε άλλο σημείο του πνεύμονα, και πίσω στο λαιμό… έτσι την επόμενη
εβδομάδα θα αρχίσω και πάλι χημειοθεραπεία.

Ο Τζον Ντάιαμοντ πέθανε την περασμένη εβδομάδα σε ηλικία 47 ετών.