ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στον Δάσκαλό μου, με αγάπη…

Τον είδα ξαφνικά να μπαίνει στο γραφείο… Δεν τον περίμενα. Δεν είχα ξεχάσει
εκείνο το σημείωμα με τ’ όνομά του, που βρήκα ένα απόγευμα και μ’ έκανε να
βουρκώσω, ούτε τις ώρες που έψαχνα στον κατάλογο να βρω το τηλέφωνό του. Απλά
δεν τον περίμενα. Τον είδα ξαφνικά. Να είναι ίδιος. Ολόιδιος. Σαν να είχε
μόλις βγει απ’ το προαύλιο του σχολείου, από εκείνη την ομαδική φωτογραφία της
πέμπτης Δημοτικού… Ασυναίσθητα, για κλάσματα δευτερολέπτου, προσπάθησα να δω
με τα μάτια του. Σίγουρα δεν έβλεπε το στρουμπουλό κοριτσάκι με το ροζ μπουφάν
και τα κόκκινα μάγουλα.

Τι έβλεπε, δεν ξέρω… Πόσα χρόνια έχουν περάσει, δεν πρόλαβα να υπολογίσω…
Είδα όμως αμέσως, εκεί, ανάμεσά μας, χιλιάδες, εκατομμύρια στιγμές
(σημαντικές, ασήμαντες, οδυνηρές, χαρούμενες, αδιάφορες, κρίσιμες,
καθοριστικές, δικές του και δικές μου) να προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους.
Έψαχναν τις λέξεις για να εκφραστούν, προσπαθούσαν να μπουν σε προτάσεις, κι
αυτόματα ­ αβίαστα κι απόλυτα λογικά ­ έμπαιναν σε σειρά σπουδαιότητας.
Απώλειες, προβλήματα, στιγμές οδύνης και στιγμές δημιουργικές, χαρές,
συγκινήσεις, σκέψεις, προβληματισμοί… Έβρισκαν όλα ανοιχτές λεωφόρους, σε
μια αμοιβαία, ειλικρινή σχέση αγάπης, εμπιστοσύνης κι ενδιαφέροντος, που θα
νόμιζε κανείς πως δεν υπήρξε ποτέ ή πως είχε χαθεί για πάντα, όμως, στην
πραγματικότητα, ήταν πάντα εκεί ­ φυλαγμένη σε μια γωνίτσα της καρδιάς ­ και
χρειάστηκε μερικά δευτερόλεπτα για να εκδηλωθεί…

Ο δάσκαλός μου, ο δάσκαλος του Δημοτικού, ήταν για μερικές ώρες εδώ…
Μιλήσαμε. Για τα πιο σημαντικά, για εκείνα που σμίλεψαν τις ζωές μας όπως
είναι σήμερα. Θυμόταν τον Ερρίκο, θυμόμουν τις παροιμίες που μας είχε ζητήσει
να μαζέψουμε απ’ τους γονείς και τους παππούδες μας… Κι όταν έφυγε, έμεινα
ν’ αναρωτιέμαι τι ήταν εκείνο που μαλάκωσε τόσο την καρδιά μου, τι ήταν εκείνο
που άφησε μια τόσο γλυκιά αίσθηση απ’ την κουβέντα λίγης ώρας… Το κατάλαβα
αρκετά αργότερα… Ήταν δύο άνθρωποι: εκείνος που ήταν ακόμη δάσκαλος, με
τίτλους ψυχής, κι εγώ που ­ ευτυχώς ­ είμαι ακόμη μαθήτρια…