Συνάντηση μνήμης στα Χανιά

ΧΑΝΙΑ

«Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν». Το μήνυμα αυτό έστειλαν οι
Τουρκοκρητικοί που πραγματοποιούν επίσκεψη στην Κρήτη με τους Μικρασιάτες που
ζουν εδώ. Και αυτό το απέδειξαν όταν σε ταβέρνα, στο παλιό λιμάνι των Χανίων,
οι μεν συνάντησαν τους δε. Και θυμήθηκαν τα περασμένα. Τότε που οι ίδιοι οι
Τουρκοκρητικοί ή οι γονείς τους, την εποχή του ξεριζωμού, αναγκάστηκαν να
εγκαταλείψουν την Κρήτη για να ζήσουν στην Τουρκία, ενώ οι Μικρασιάτες
υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν την αντίθετη διαδρομή και από εκεί να έρθουν εδώ.

Στο παλιό λιμάνι έφαγαν, ήπιαν, τραγούδησαν και χόρεψαν μαζί. Και δεν ήταν
μόνοι.

Δημοτικοί σύμβουλοι του Δήμου Χανίων βρέθηκαν στον ίδιο χώρο και μάλιστα ο
αντιδήμαρχος Δ. Λειψάκης ανέπτυξε τις καλλιτεχνικές του επιδόσεις, αφού όχι
μόνο χόρεψε αλλά και τραγούδησε στο μικρόφωνο παλιά λαϊκά και ρεμπέτικα
τραγούδια. Και πιο αργά τη σκυτάλη πήρε μία τραγουδίστρια από το Ρέθυμνο, η
Αγγελική η οποία επίσης «μάγεψε» όλους με τη φωνή της.

Οι Τουρκοκρητικοί με τους Μικρασιάτες αντήλλαξαν δώρα και έδωσαν την υπόσχεση
ότι θα ξανανταμώσουν.

Ο αντιπρόεδρος της Αδελφότητας Μικρασιατών Νομού Χανίων Ηρακλής
Αναγνωστόπουλος δεν έκρυψε τη συγκίνησή του για αυτήν τη συνάντηση.

«Πραγμαιτκά ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή γιατί θυμηθήκαμε τα δικά μας.
Γιατί και αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν από εδώ καταδιωγμένοι όπως και εμείς από
εκεί. Εμείς δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Οι μεγάλοι θέλουν σκόπιμα να μας
δημιουργούν αυτές τις καταστάσεις. Υπάρχει μια αγάπη μεταξύ μας. Αγαπάμε
αυτούς τους ανθρώπους γιατί και εμείς ξεριζωθήκαμε. Ζούσαμε σε παράγκες όπως
και εκείνοι, αλλά κατορθώσαμε και επιζήσαμε και είναι οι Μικρασιάτες στην
κοινωνία καταξιωμένοι. Και θέλουμε οι λαοί μας να προοδεύσουν».

Ο πρόεδρος της Αδελφότητας Μικρασιατών Ευάγγελος Κακάρογλου είπε: «Ήρθαμε εδώ
διωγμένοι, κατεστραμμένοι. Εμείς είμαστε τώρα Κρητικοί. Αγαπούμε την Κρήτη. Με
τη διαφορά ότι έχουμε ένα παράπονο, όχι βέβαια από τον λαό από τους
διοικούντες. Ζήτησα επανειλημμένως να μας δώσουν ένα χώρο, να μπορούμε να
στεγαστούμε και να φέρουμε τα ήθη και έθιμα των πατεράδων μας, να κάνουμε
βιβλιοθήκη. Όσο κόπο κι αν έκανα δεκαεπτά χρόνια, που είμαι ο ιδρυτής του
Σωματείου, δυστυχώς δεν τα κατάφερα. Ευρέθησαν και ορισμένοι οι οποίοι μ’
αγαπούσανε. Και ένας μάλιστα υψηλά ιστάμενος μου έδωσε ορισμένο ποσόν, να
δούμε τι θα κάνουμε».