30 Ερωτήσεις ΛΙΖΕΤΑ ΚΑΛΗΜΕΡΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Μια ωραία άνοιξη.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τον καιρό που τα παραμύθια ήταν αλήθεια.

ΠΡΟΤΙΜΑΕΙ: Να κάνει «του κεφαλιού της». Κι ας είναι λάθος.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Τον οικονομικοπολιτικό παραλογισμό της Δύσης εις βάρος του
Τρίτου Κόσμου.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Όποιον του αρέσουν τα ρεβίθια.

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ: Τίποτα που να χρειάζεται να
μάθουν.

Ο νέος της δίσκος έχει τίτλο «Ο ανθός του τραγουδιού» και είναι συλλογή
ερμηνειών από τη μέχρι τώρα πορεία της. Πιο πολύ σ’ ένα τραγούδι την αγγίζει η
κατασκευαστι-κή ειλικρίνεια, η αθωότητά του, γιατί της δίνει την αίσθηση ότι
πίνει νερό από την πηγή. Αυτήν την εποχή εμφανίζεται στο «Γυάλινο Μουσικό
Θέατρο» με την Ελένη Βιτάλη. Είναι η Λιζέτα Καλημέρη.

ΕΡ.: «Ο ανθός του τραγουδιού με δύο λόγια»…

ΑΠ.: Είναι συλλογή ερμηνειών από τη μέχρι τώρα πορεία μου.

ΕΡ.: Νέος δίσκος ύστερα από πόσο καιρό;

ΑΠ.: Το υλικό υπάρχει. Δουλεύουμε ήδη έναν αριθμό τραγουδιών. Σ’ αυτήν
τη φάση δεν έχει σημασία ο χρόνος.

ΕΡ.: Αριθμός δίσκων σας μέχρι σήμερα;

ΑΠ.: Τρεις προσωπικοί και ένας από κοινού με την αγαπημένη μου φίλη και
συνάδελφο Μαριώ.

ΕΡ.: Συνεργάτες και συντελεστές στη νέα σας δουλειά;

ΑΠ.: Ο ξεχωριστός μου φίλος και συνεργάτης Μιχάλης Χανιώτης, με τον
οποίο συνεργάστηκα και στο τελευταίο CD με τίτλο «Ζωή λαθραία».

ΕΡ.: Τι σας αγγίζει πιο πολύ σ’ ένα τραγούδι και γιατί;

ΑΠ.: Η κατασκευαστική ειλικρίνεια. Η αθωότητά του. Γιατί μου δίνει την
αίσθηση ότι πίνω νερό από την πηγή.

ΕΡ.: Δύσκολο να επιλέξει κανείς ένα καλό τραγούδι σήμερα και γιατί;

ΑΠ.: Για τον ίδιο λόγο που είναι δύσκολο να βρει κανείς καλές ντομάτες.
Γιατί η βιομηχανία του τραγουδιού υπερπαράγει χωρίς κανένα κριτήριο ποιότητας
και η αγορά διαμορφώνει μόνο κριτήρια και ανάγκες κατανάλωσης.

ΕΡ.: Σκηνική παρουσία. Προετοιμάζεστε γι’ αυτήν;

ΑΠ.: Προσπαθώ με διάφορους τρόπους να συγκεντρωθώ σε αυτό που πρόκειται
να κάνω, κυρίως όμως εμπειρικά. Με τον καιρό καταλαβαίνω ότι όσο πιο χαλαρός
είναι κανείς τόσο πιο εύκολα «γλιστράει» μέσα στον ρόλο.

ΕΡ.: Η πρώτη φορά που πιάσατε μικρόφωνο…

Απ.: Το φθινόπωρο του 1988, στην Καστοριά, στο μαγαζί κάποιων φίλων που
είχα πάει να διασκεδάσω.

ΕΡ.: Έντεχνο ή λαϊκό τραγούδι και γιατί;

Απ.: Έντεχνο στη φόρμα του, λαϊκό στην ψυχή του.

ΕΡ.: Τι θα λέγατε σε κάποιον που ξεκινάει τώρα το τραγούδι;

ΑΠ.: «Να ‘χεις δικά σου μυστικά και να θυμάσαι ποιος τα ξέρει»…

ΕΡ.: Τι σας ευχαριστεί;

ΑΠ.: Το καλοκαίρι, όταν έρχεται.

ΕΡ.: Τι σας πληγώνει;

ΑΠ.: Να μου στερούν τη δυνατότητα να αντιδράσω.

ΕΡ.: Τρόπος διασκέδασης που προτιμάτε;

ΑΠ.: Τα αυθόρμητα γλέντια που γεννιούνται σε μη στημένους χώρους και οι
εκδρομές με φίλους.

ΕΡ.: Ποιο σπουδαίο, μεγάλο τραγούδι, εάν υπάρχει, δεν θα τολμούσατε να
τραγουδήσετε;

ΑΠ.: Το «Summertime», όπως το τραγούδησε η Φλέρυ Νταντωνάκη.

ΕΡ.: Πού εμφανιστήκατε τώρα τον χειμώνα και με ποιους;

ΑΠ.: Μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου με τους Ηλία Λιούγκο, Ανδρέα Καρακότα,
Καίτη Κουλιά στο «Σπίτι Τέχνης» και από τις 19 Ιανουαρίου στο «Γυάλινο Μουσικό
Θέατρο» με την Ελένη Βιτάλη, τον Κώστα Παυλίδη και τον Νίκο Ξύδη. Επίσης 26
Μαρτίου θα συμμετέχω σε συναυλία με την Λαϊκή Ορχήστρα Μίκη Θεοδωράκη στο
Γκάζι και στις 4, 5 και 6 Απριλίου στο «Αερικό».

ΕΡ.: Γιατί «Δώδεκα τα όχι»;

ΑΠ.: Γιατί «τέσσερα τα ναι»!

ΕΡ.: Συναυλία ή πίστα;

Απ.: Μουσικές παραστάσεις.

ΕΡ.: Σχέσεις με την περιφέρεια…

ΑΠ.: Με ενδιαφέρει όλος ο κύκλος.

ΕΡ.: Σχέσεις με την Αθήνα;

ΑΠ.: Στενές και καλές.

Ερ.: Αγαπημένο τραγούδι του χειμώνα (ελληνικό ή ξένο);

ΑΠ.: «Σαμπάχ» από τον τελευταίο δίσκο του Θ. Παπακωνσταντίνου με τίτλο
«Βραχνός Προφήτης».

ΕΡ.: Η παραδοσιακή μουσική;

ΑΠ.: Το χθες που μπορεί να είναι παρόν.

ΕΡ.: Αγαπημένος στίχος;

ΑΠ.: «Μες στο κελί μου αγγέλοι μπαίνουν σιωπηλοί. Ήρθε το τέλος, δεν
ήρθε ακόμα η αρχή», από το τραγούδι «Αρκούδα» του Μ. Θεοδωράκη.

ΕΡ.: Εάν δεν ήσασταν τραγουδίστρια τι θα θέλατε να είστε;

ΑΠ.: «Να ήμουν πουλί να πέταγα».

ΕΡ.: Η καλύτερη συνεργασία σας μέχρι σήμερα.

ΑΠ.: Η συνεργασία με τις πιο μύχιες πλευρές του εαυτού μου.

ΕΡ.: Αξέχαδστη συναυλία – παράσταση;

ΑΠ.: Χανιά, λιμάνι, ξημέρωμα, Λουφοβίκος, καλοκαίρι ’99.

ΕΡ.: Για ποιο πράγμα θα κάνατε τα πάντα;

ΑΠ.: Δεν κάνει ποτέ κανείς τα πάντα για ένα πράγμα. Για μια ιδέα, ναι.

ΕΡ.: Αξέχαστο ταξίδι;

ΑΠ.: Το βιβλίο της ανησυχίας του Φ. Πεσόα.

ΕΡ.: Αγαπημένο μέρος της Ελλάδας;

ΑΠ.: Η Κρήτη.

ΕΡ.: Σκέψεις για το ουράνιο…

ΑΠ.: Στρατιωτικό και πολιτικό έγκλημα.

ΕΡ.: Για τις τρελές αγελάδες…

ΑΠ.: Η παράνοια του επιστημονικού εγωισμού και της κερδοσκοπίας.

ΕΡ.:… και την τρομοκρατία…

ΑΠ.: Η ζωή μας χρειάζεται περισσότερο φως και κριτική χωρίς όπλα.