ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αλήθειες και ψέματα

Άκουσα μια ιστορία και θέλω να σας την πω. Δεν είναι αληθινή, αλλά λέει την
αλήθεια. Κι έχω την εντύπωση ότι αφορά όλους εκείνους που επιλέγουν να
υποστηρίξουν κάποιους ή κάτι που θα τους ωφελήσει. Επειδή δεν θέλουν να
παραδεχθούν, ούτε στον εαυτό τους, πως άλλα λεν κι άλλα πιστεύουν ό,τι τους
συμφέρει, και το υποστηρίζουν σαν προσωπική τους αλήθεια.

Η ιστορία περιελίσσεται γύρω από τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου, που είχε
ενδώσει στις απολαύσεις.

Το μεγαλείο και η αθλιότητά του ήταν η ανάγκη του να περνάει καλά.

Ποιος ήταν; Αυτός που έδειχνε με όσα έλεγε και έκανε, ή αυτός που είχε
πληρώσει για όσα έλεγε και έκανε;

Ήταν ευτυχισμένος ή έκανε τον ευτυχισμένο;

Η εύκολα πλαστογραφήσιμη ζωή του ήταν ένας αέρας γλεντιού και κοινωνικής
καταξίωσης. Πάντα στον αφρό. Σαν να εξαιρείτο από τους νόμους της βαρύτητας,
όπου όλα τα έμψυχα έχουν τη φυσική τάση να πέφτουν.

Είχε ενδώσει στην κοινωνική κωμωδία και την απολάμβανε ­ με πρώτο θύμα την
προσωπική του αλήθεια, το μυαλό του.

Αυτό το δύσκολο «ανάμεσα», την αγωγή της άρνησης, το είχε εξορίσει στην
κινούμενη νησίδα της συνείδησής του.

Και, ξαφνικά, αυτός ο θεαματικά ευτυχισμένος και επιτυχημένος άνθρωπος
χτυπήθηκε θανάσιμα. Αντιμετώπιζε πια τη μοιραία και τελεσίδικη ώρα του
αποχωρισμού του από τον κόσμο.

Πονώντας φριχτά, ανασήκωσε το κεφάλι του, είδε το πάρτι γύρω του να
συνεχίζεται, «πρέπει να κάνω ότι πεθαίνω, γιατί αλλιώς είμαι χαμένος…» είπε,
και πέθανε.

Κι αυτή ήταν η πιο αληθινή στιγμή του.