ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εκειά θα στέκω…

Η μουσική ήταν σαν ένα ζεστό ποτάμι, σαν έκρηξη, σαν καταρράχτης και σαν
νανούρισμα, όλα μαζί ταυτόχρονα. Την ένιωθα να κυλάει μέσα στις φλέβες μου,
μαζί με το αίμα, έχοντας βρει κάποιο μυστικό πέρασμα. Ακολουθούσε την πορεία
του τροφοδοτώντας το μυαλό μου με ορμή και περηφάνια και την καρδιά μου χαρά
και γαλήνη. Κι ύστερα κατέβαινε στα πόδια και τα έκανε να χτυπούν το πάτωμα
στον γρήγορο ρυθμό της. Τέτοια δύναμη είχε.

Ο μαγικός λυράρης τραγουδούσε: «Στο μετερίζι τσ’ αθρωπιάς, και τση τιμής το
χρέος, εκειά θα στέκω να πατώ κι ας είμαι ο τελευταίος».

Λύρα Κρητική και αιώνια. Το μισό κομμάτι του ουρανού μου. Δυο άνθρωποι μέσα
μου, δυο κόσμοι. Η μάνα και ο πατέρας μου. Κρητικός ο ένας, Μακεδόνισσα η
άλλη.

Κάποτε νόμιζα ­ έτσι έλεγαν ­ ότι μόνο σύγκρουση μπορεί να βγει από δύο τόσο
ακραία μεγάλους τόπους. Τώρα ξέρω ότι, αν θες, βγαίνει η σπίθα της σύνθεσης.
Αλληλοσυμπλήρωμα στον ίδιο καμβά ζωγραφικής.

Όχι, πατέρα, δεν είμαι «δεντρί χωρίς τις ρίζες σε βοριά και κρύο», όπως έγραφα
τότε που έφυγες. Είμαι δέντρο με δυο μεγάλες και γερές ρίζες, που απλώνονται
από τον Βορρά στον Νότο, διατρέχοντας όλη αυτή τη χώρα που είναι από μόνη της
Ρίζα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι ρίζες είναι μέσα μας, αρκεί να
θελήσουμε να τις βρούμε, να τις δούμε, να τις ακούσουμε.

Και ξέρω ακόμη, τώρα πια, ότι είναι μεγάλη υπόθεση να έχεις ρίζες. Όχι για να
κολλήσεις στο χώμα. Αλλά για να στηριχτείς και να ανοίξεις φτερά, να πετάξεις
με τα κλαδιά τού Τώρα και του Αύριο.