Γνώρισαν τον Έλληνα ρατσιστή

Η γνωριμία τους με τους ανθρώπους έγινε μέσα από ένα τραγικό γεγονός που
άλλαξε όλη τη ζωή τους. Χρειάστηκε να «πληρώσουν» για να δουν ότι υπάρχει και
η άλλη πλευρά. Οι επτά αλλοδαποί που έπεσαν θύματα της μανίας ενός Έλληνα, του
Παντελή Καζάκου, μετρούν σήμερα τις πληγές που άφησε στο σώμα τους η χωρίς
λόγο επίθεση, πριν από ενάμιση χρόνο.

Η αναπηρία που του άφησαν οι σφαίρες του Π.Καζάκου είναι μόνιμη. Όμως, ο Κούρδος Σαρίφ Χεντέρ παίρνει κουράγιο από την ελπίδα πως κάποτε θα ξανασταθεί στα πόδια του

Στήριγμά τους στους δύσκολους αυτούς 15 μήνες συγγενείς και φίλοι τους. Κοντά
τους όμως βρέθηκαν και Έλληνες, άνθρωποι που δεν τους ήξεραν. Τους γνώρισαν
μέσα στα νοσοκομεία όπου βρέθηκαν να παλεύουν για τη ζωή τους. Και ενώ τα
θύματα του Παντελή Καζάκου προσπαθούσαν να δώσουν μια απάντηση στο «γιατί»
αυτής της επίθεσης, κάποιοι άλλοι Έλληνες έφτιαχναν μια επιτροπή για να
συγκεντρώσουν χρήματα και ό,τι άλλο χρειαζόταν για την περίθαλψή τους.

Αναπάντητο γιατί

Δύο από τα θύματα του 25χρονου Παντελή Καζάκου μιλούν σήμερα στα «ΝΕΑ» για τη
ζωή που παλεύουν να ξανακερδίσουν. Ενάμιση χρόνο μετά, τα σημάδια που άφησε
πάνω τους η χωρίς λόγο επίθεση παραμένουν ανεξίτηλα. Ο Αιγύπτιος Αμπντελχαντί
Σάαντ και ο Ιρακινός Κούρδος Σαρίφ Χεντέρ μένουν καθηλωμένοι σε ένα αναπηρικό
καροτσάκι. Μοναδικό στήριγμα της ελπίδας τους, οι άνθρωποι που βρίσκονται
δίπλα τους. Με τη βοήθεια συγγενών και φίλων, αλλά και με τη συμπαράσταση
αρκετών Ελλήνων που ευαισθητοποιήθηκαν, προσπαθούν να ξανακερδίσουν τη ζωή.
Μοναδική απορία τους: «Γιατί χρειάζεται να δεις πρώτα τη σκληρή πλευρά της
ζωής για να βρεθείς μπροστά στους ανθρώπους;».

Το 1994 ο Αμπντελχαντί Σάαντ αποφασίζει να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον στη
χώρα μας. Αφήνει την πατρίδα του την Αίγυπτο και φτάνει στην Αθήνα μαζί με τον
αδελφό του. Ένα μικρό διαμέρισμα στον Βοτανικό στεγάζει τα όνειρά τους για
«μια ζωή με σταθερή δουλειά», μέχρι να μπορέσουν να συγκεντρώσουν τα χρήματα
για να φτιάξουν τη δική τους επιχείρηση. «Μόλις τέλειωσα τον στρατό στην
Αίγυπτο αποφάσισα να έρθω στην Ελλάδα. Το μόνο που ήθελα ήταν να βρω μια τίμια
δουλειά για να ζήσω. Θα έκανα οικονομίες για να μπορέσω κάποια στιγμή να κάνω
κάτι μόνος μου».

Όλα πήγαιναν καλά. Έπειτα από πολύ ψάξιμο, ο Αμπντέλ βρήκε δουλειά σε ένα
αρτοποιείο. «Ήταν καλή δουλειά. Κουραζόμουν πολύ, όμως κέρδιζα τίμια το
μεροκάματο». Οι σχέσεις του με τους Έλληνες ήταν καλές και ποτέ δεν είχε
εμπλακεί σε φασαρίες. «Δεν είχα κανένα πρόβλημα με τους Έλληνες ούτε στη
γειτονιά που έμενα, ούτε στη δουλειά. Μου φέρονταν όλοι καλά».

Η μοιραία νύχτα

Τα ξημερώματα της 22ας Οκτωβρίου του 1999 ο Αμπντέλ ξεκίνησε, όπως κάθε μέρα,
για τη δουλειά του. «Ήταν λίγο πριν τις 4.00 το πρωί. Ξεκίνησα από το σπίτι
για τον φούρνο. Σε λίγο θα άρχιζα δουλειά». Στη διασταύρωση των οδών
Κεραμεικού και Θερμοπυλών ο Αμπντέλ βλέπει δύο νεαρούς να τον πλησιάζουν.
«Περπατούσαν μιλώντας μεταξύ τους. Συνέχισα τον δρόμο μου χωρίς να υποψιαστώ
τίποτα. Όταν έφτασαν αρκετά κοντά μου, ο ένας από τους δύο με πλησίασε και μου
ζήτησε ένα τσιγάρο. Δεν καπνίζω, του απάντησα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως
κάτι θα συνέβαινε. Πριν καλά καλά προλάβω να σκεφτώ, ήρθαν οι πυροβολισμοί».

Ο νεαρός Αιγύπτιος ήταν το τελευταίο από τα εννέα συνολικά θύματα. Μια από τις
σφαίρες πέρασε από τον δεξί ώμο και κατέληξε στη σπονδυλική του στήλη.
Αιμόφυρτος σωριάζεται στο έδαφος, ενώ οι δύο νεαροί εξαφανίζονται τρέχοντας
μέσα στα στενά. «Έμεινα στο έδαφος περίπου 20 λεπτά. Κάποια στιγμή, σταμάτησε
μπροστά μου ένα αυτοκίνητο. Η γυναίκα που το οδηγούσε βγήκε και με ρώτησε τι
συνέβη. Της ζήτησα να καλέσει την Αστυνομία και ένα ασθενοφόρο».

Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ο αγώνας του. Στο πλευρό του βρίσκεται μέρα και
νύχτα ο αδελφός του. Οι γονείς του, που ζουν στην Αίγυπτο, δεν μπορούν να
πιστέψουν αυτό που συνέβη. «Στην Αλεξάνδρεια και σε όλη την Αίγυπτο ζουν τόσες
χιλιάδες Έλληνες, ξένοι κι αυτοί. Πώς είναι δυνατόν ένας Έλληνας να σου κάνει
τόσο κακό μόνο επειδή έτυχε να είσαι ξένος στη χώρα του;», είναι η απορία
τους.

Δίπλα στον 31χρονο Αιγύπτιο βρέθηκαν όμως και πολλοί φίλοι, συμπατριώτες του,
που ήταν έτοιμοι να τον βοηθήσουν σε ό,τι χρειαζόταν.

Είναι αμαρτία να είσαι ξένος;

«Είναι αμαρτία να είσαι ξένος;», αναρωτιέται ο Αιγύπτιος Αμπντελχαντί Σάαντ από το Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων όπου νοσηλεύεται

Από τον θάλαμο 98 του Ιδρύματος Αποκατάστασης Αναπήρων στους Αγίους
Αναργύρους, όπου νοσηλεύεται από τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Αμπντελχαντί
Σάαντ αναρωτιέται αν είναι αμαρτία που είναι ξένος. «Σε τι φταις αν δουλεύεις
χωρίς να βλάπτεις κανέναν και βγάζεις τίμια το μεροκάματο; Και γιατί πρέπει
πρώτα να περάσεις από μια τέτοια διαδικασία για να καταλάβεις ότι υπάρχουν και
Έλληνες που είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν όσο μπορούν; Όλον αυτό τον καιρό που
πηγαίνω από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, είδα ανθρώπους που έδειξαν ευαισθησία
και στάθηκαν δίπλα μου χωρίς να με γνωρίζουν. Καταλαβαίνουν ότι χτυπήθηκα, εγώ
και τα άλλα παιδιά, επειδή έτυχε να μιλάω άλλη γλώσσα και να έχω άλλο χρώμα.
Κάνουν ό,τι μπορούν για μένα και τους ευχαριστώ γι’ αυτό».

Ο Αμπντέλ ελπίζει πως με τη βοήθεια των γιατρών θα μπορέσει κάποτε να
ξαναπερπατήσει. «Η οικογένειά μου δεν μπορεί να καλύψει τα έξοδα για να πάω
στο εξωτερικό όπου οι γιατροί ίσως μπορέσουν να με κάνουν καλά. Όμως ελπίζω.
Είναι το μόνο που θέλω: να μπορέσω να ξαναδουλέψω».

Μόνιμη αναπηρία

Μερικούς μήνες συμπλήρωνε στη χώρα μας ο Ιρακινός Κούρδος Σαρίφ Χεντέρ, όταν
δέχθηκε την επίθεση, το βράδυ της Τρίτης 19 Οκτωβρίου 1999. Ήρθε στην Ελλάδα
αφήνοντας πίσω του τη σύζυγο και τον μικρό του γιο. «Εξαιτίας της πολιτικής
κατάστασης, δεν ήμουν επιθυμητός στο Ιράκ. Αποφάσισα να έρθω στην Ελλάδα για
να βρω δουλειά και να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου».

Δεν πρόλαβε όμως. «Εκείνο το βράδυ επέστρεφα στο σπίτι από την πλατεία
Κουμουνδούρου μαζί με δύο φίλους μου. Δεν είχα δικό μου σπίτι, με φιλοξενούσαν
κάποιοι συμπατριώτες μου. Ήταν γύρω στις 11.00. Δεν αντιληφθήκαμε ότι κάποιος
ερχόταν πίσω μας. Πρόλαβα μόνο να δω έναν νεαρό Έλληνα». «Είστε Κούρδοι;»,
τους ρώτησε. Ανυποψίαστοι, απαντούν καταφατικά. Εκείνος αρχίζει να πυροβολεί
εν ψυχρώ εναντίον τους. «Ο Χοσέ έπεσε νεκρός στο έδαφος. Οι επόμενες σφαίρες
έπεσαν καταπάνω μου. Μετά ήταν η σειρά του δεύτερου φίλου μου».

Τα τραύματα από τους πυροβολισμούς άφησαν στο σώμα του 27χρονου μόνιμη
αναπηρία. Οι γιατροί που τον παρακολουθούν ξέρουν ότι είναι πολύ δύσκολο να
μπορέσει κάποτε να ξαναπερπατήσει.

Σήμερα ο Σαρίφ νοσηλεύεται στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων της Γλυφάδας.
Μαζί του 24 ώρες το 24ωρο είναι ο φίλος και συμπατριώτης του Μπρους. Ο Σαρίφ
δεν έχει κανέναν συγγενή στην Ελλάδα. Και η οικογένειά του που ζει στο Ιράκ,
δεν μπορεί παρά να του συμπαραστέκεται από μακριά. «Ελπίζω να μπορέσω να βρω
τα χρήματα για να πάω σε γιατρούς στο εξωτερικό. Μου δίνει κουράγιο να πιστεύω
πως κάποτε θα μπορέσω και πάλι να σταθώ στα πόδια μου», λέει, χωρίς όμως να
μπορεί ακόμη να πιστέψει αυτό που του συνέβη. «Δεν έφταιξα σε τίποτα. Δεν είχα
πειράξει κανέναν. Αυτός ο άνθρωπος θεώρησε ότι έπρεπε να πληρώσω επειδή είμαι
ξένος. Σήμερα θέλει να πείσει το δικαστήριο πως έχει ψυχολογικά προβλήματα.
Δεν είναι αλήθεια. Ήξερε καλά τι έκανε όταν στρεφόταν εναντίον εννέα
ανθρώπων».